ایسنا/ دفاع مقدس در آینه شعر

چند شعر از محمدرضا سهرابی‌نژاد:

پیکار علیه ظالمان پیشه‌ی ماست

جان در ره دوست دادن اندیشه ماست

هرگز ندهیم تن به ذلت، هرگز!

در خون زلال کربلا ریشه ماست

****

در حیرت تماشاییان

عاقبت

از آتش «نمرود»

سربلند بیرون آمد

وطنم!

****

پاهای گِل آلوده‌ام را

بر سنگری متروکه 

کوبید

سرباز مجروحی درآمد

با «مُشت بسته»

پنداشتم...

وقتی نشان رفتم 

با ترسخندی

پیش‌تر آمد

مُشت خودش را باز کرد و

سیب پنهان را

به من داد

من هم، در آغوشش گرفتم!

****

عده‌ای را

در ایستگاه مرگ

پیاده کردم و

جمعی را تاراندم.

قطار فشنگ

چه به موقع رسید!

***

انسان را 

«شهادت» 

زنده می‌کند! 

باور نمی‌کنی؟!

زندگان مرده 

و مردگان زنده را ببین!

***

زبان ابر 

که بند آمد 

زمین 

شکاف خورد و

شهیدی 

شکُفت!

*****

با آنکه گلوله‌اش تنم را بوسید

خون زد شتک و پیرهنم را بوسید

آنقدر گلوله بر تن خصم زدم

تا خم شد و «خاک وطنم» را بوسید

محمدرضا سهرابی‌نژاد متخلص به «سهراب» در سال۱۳۳۲ در تهران متولد شد. او از دوران نوجوانی و به سال ۱۳۵۲ به سرودن شعر پرداخت. شعرهای او تاکنون به صورت پراکنده در نشریه‌ها، جُنگ‌های ادبی و مجموعه شعرهای گردآوری شده، انتشار یافته است.
از کتاب‌های منتشر شده ‌ او هم به این‌ها می‌توان اشاره کرد: «اشارات اشک»، «گزیده ادبیات معاصر شماره۲۲»، «این همه باران» که دفتر رباعی و دو بیتی‌های اوست، «آیینه‌ها»، «ناگهان زلال»، «پیغمبری به امت خود پشت کرده است»، «وطنم ابراهیم»، «برشانه‌های رود دریاها شناورند»، «اقیانوس‌های مستطیل»، «نیلوفرهای مهتابی»، «از صاعقه تا باران» و «تجلی قران در غزلیات سعدی».

سهراغبی‌نژاد از نسل شاعران رباعی‌سرای دوران جنگ تحمیلی است که بویژه با رباعی‌های حماسی خود شناخته شده بود.

انسان را شهادت زنده می‌کند
محمدرضا سهرابی‌نژاد

به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar