بغض جلیلوند از حقوق‌بگیر شدن دوبلورها

مهر/ چنگيز جليلوند دوبلور و گوينده پيشکسوت از نبود حمايت هاي مالي و معنوي براي گويندگان و دوبلورهاي جوان سخن گفت و بيان کرد با اين وجود ديگر انگيزه‌اي براي کار درعرصه دوبله باقي نمي‌ماند و به تدريج هر کسي وارد اين حرفه مي‌شود آن را رها مي‌کند. چنگيز جليلوند با بيان اينکه نمي خواهد حرف هاي هميشگي را درباره مشکلات دوبله بزند، گفت: من نمي‌خواهم همان حرف‌هاي تکراري درباره مسايل دوبله را بيان کنم اما واقعيت اين است که تا زمانيکه به دوبله توجهي نشود هيچ انگيزه‌اي براي کار در اين عرصه وجود ندارد. وي ادامه داد: صنف دوبله تنها صنفي است که هيچ گاه عوامل آن دستمزد مناسبي دريافت نمي کنند. يک کارگر عادي در روز 70 تا 80 هزار تومان دريافت مي کند اما دوبلورها درآمدشان به 30 يا 40 هزار تومان هم نمي رسد. اگر استثناها و پيشکسوت هاي اين حرفه را کنار بگذاريد متاسفانه جوانان امروز هيچ انگيزه اي براي کار دوبله ندارند چون مي بينند هر روز بايد همه توان خود را در اين راه بگذارند و چيزي هم دريافت نمي کنند. حقوق اين گوينده ها به زحمت به يک ميليون تومان هم نمي رسد. اين دوبلور و گوينده پيشکسوت يادآور شد: ما در گذشته يک فيلم را با مبلغي خيلي بيشتر از الان دوبله مي کرديم. شايد براي دوبله يکي فيلم 300 هزار تومان مي گرفتيم که در آن زمان هزينه يک آپارتمان مي شد. حالا اما با 3 ميليون تومان هم نمي توان کاري کرد. جليلوند افزود: رقم هاي خوب براي آدم هاي معمولي نيست. بسياري از اعضاي انجمن گويندگان و سرپرستان گفتار فيلم بيشتر از ماهي 700 هزار تومان نمي توانند درآمد داشته باشند، اگر هم حرفي بزنند همين انجمن را هم تعطيل مي کنند. ما جوانان بساري داريم که به دنبال کار مي گردند اما وضعيت در دوبله اسفناک است و کسي نمي تواند در اين زمينه به راحتي کار کند جوانان هم مدتي مي آيند کار مي کنند و چون مي بينند پولي درنمي آورند، اين کار را رها کرده و به سراغ کار ديگري مي روند. تلويزيون براي هر گوينده حدود 70 هزار تومان مي دهد ولي بيرون از صدا و سيما دريافتي ها بيشتر است. با اين حال مشکل اين است که کار زيادي بيرون از تلويزيون نيست. دوبلور شخصيت‌هاي ايفا شده توسط مارلون براندو از بغض خود درباره سختي ها و مشکلات دوبله گفت و با اشاره به تاثير نبود حمايت ها در دلسردي دوبلورها تصريح کرد: هر کسي که در کار خود انگيزه نداشته باشد به هيچ جا نمي رسد. حتي آن کسيکه نجاري مي کند وقتي چکش خود را بر در و تخته مي کوبد، اگر کسي قدر اين هنر او را نداند به تدريج دلسرد مي شود و ديگر کار خود را با علاقه انجام نمي دهد چون کسي نيست که ارزش کار استاد نجار را بداند. اين واقعيت امر است که بچه هاي ما در دوبله زحمت مي کشند اما نه گوشه چشمي به آنها مي شود و نه حتي دلگرمي برايشان وجود دارد. کارها ماشيني شده است گويندگان انگار مي آيند تنها دوبله مي کنند و بعد مي روند. دوبلورها را حقوق بگير کرده‌اند. جليلوند در پيشنهاد خود براي اينکه چگونه مي توان به صنعت دوبله کمکي کرد و آن را به دوران طلايي خود بازگرداند، گفت: بايد سينماي نمايش دهنده فيلم هاي خارجي وجود داشته باشد تا وقتي فيلمي را دوبله مي کنيد، جايي باشد که آن را ببينيد و به ديگران معرفي کنيد. چه کسي مي رود و اين سي دي ها را تهيه مي کند، فيلم را بايد در سينما ديد تا مخاطبان هم سرگم شوند و هم سينما رفتن براي مردم ما عادت شود. مخاطبي که به سينما مي رود بايد گزينه هاي مختلف و متنوعي داشته باشد. بايد براي سليقه هاي مختلف فيلم وجود داشته باشد، نمي توان سينما را فقط به فيلم هاي ايراني منحصر کرد.