«فروغ عباسی» و «سمانه بیرامی باهر»، دختران المپیکی ایران

همشهري جوان/ اسکي، برف، هيجان؛ اين ها کلماتي هستند که بعد از ديدن مسابقات جذاب اسکي از تلويزيون در ذهن خيلي از ما نقش مي بندند. اسکي براي خيلي از ما نوعي وقت گذراني و تفريح لاکچري محسوب مي شود و شايد کمتر کسي تصوري از سختي ها و دشواري هاي اين رشته در ذهنش داشته باشد. اسکي و به طور کلي ورزش هاي زمستاني هم مانند برادر بزرگتر خود، المپيک تابستاني، مسابقات مخصوص به خود را دارند. حالا دو نفر از بانوان اسکي باز ايران سهميه حضور در رقابت هاي المپيک زمستاني را به دست آورده اند. فروغ عباسي در اسکي «آلپاين» و سمانه بيرامي باهر در بخش اسکي استقامت صحرانوردي. اين دو بانوي المپيکي يک هفته قبل از اعزام، مهمان ما شدند و از سختي و جذابيت هاي اسکي گفتند. روياي ما يخ نميزند فروغ عباسي در جام جهاني سوچي هم شرکت کرد و البته نتايج چندان خوبي نگرفتم. تجربه آن ناکامي چقدر به کمک تان خواهد آمد؟ قطعا اين تجربه خيلي موثر است. زماني که براي حضور در المپيک به سوچي روسيه رفتم، بيست ساله بودم و کلا اولين رقابت خارجي بود که شرکت مي کردم. جو و شرايط واقعا برايم سنگين و غيرقابل باور بود. در «مانش» اول و خط استارت وقتي شيب مسير را ديدم، تمام تنم لرزيد و وحشت کردم. چرا پيست سوچي شبيه پيست هاي ايران نبود؟ اگر درس هاي جغرافي يادتان باشد، تمام کوه هاي ايران از نوع کوه هاي پير هستند و شيب نسبتا ملايمي دارند اما کوه هاي اروپايي، جزء کوه هاي جوان به حساب مي آيند و شي بسيار يبشتري دارند که اصلا با کوه هاي ما قابل مقايسه نيستند. همين تفاوت باعث استرس شديدم شد؛ تا حدي که در مانش اول زمين هم خوردم که باعث افزايش فاصله ام با نفرات ديگر شد اما در مانش دوم استرسم به طور کامل از بين رفت و به راحتي مسيرم را تمام کردم. جو المپيک زمستاني به شدت رقابتي و سنگين است و چهار سال پيش بعد از مسابقات سوچي تا چند ماه دچار افت عملکرد شدم. مسلما تجربه سوچي در المپيک پيونگ چانگ خيلي به من کمک خواهدکرد. شما يکي از مشعل داران المپيک زمستاني پيونگ چانگ بوديد. چطور براي اين کار انتخاب شديد؟ شرکت سامسونگ به عنوان اسپانسر اعلام کرد هر کسي داستان زندگي خودش را براي آن ها بفرستد تا بهترين را انتخاب کنند. من هم در نامه ام به حضورم در تيم هاي دوچرخه سواري، سنگ نوردي و اسکي اشاره کردم و گفتم از يک شهر گرم در جنوب ايران يعني شيراز به تيم ملي اسکي رسيده ام. همين باعث جلب نظر کره اي ها شد و من را دعوت کردند. البته به دليل تداخل زماني با مسابقات ترکيه من تنها يک روز همراه تيم ايران بودم. واقعا تجربه باشکوه و جذابي بود و من در مسير دويست متري ام حرکات اسکي را با مشعل انجام دادم ورزش اسکي ورزش گرانقيمتي است. هزينه هاي شما با چه کسي است؟ اصلا درآمدي داريد؟ درآمد که خير. اصلا چند سالي است ليگ هم نداريم. البته فدراسيون با همه توان به ملي پوشان کمک مي کند و سالي دو بار به نفرات ملي پوش خود تجهيزات اسکي مي دهد اما هزينه ها واقعا زياد است يک تخت اسکي آلپاين پنج ميليون تومان قيمت دارد و در سال چهار تخته لازم داريم. به اضافه کلي تجهيزات جانبي مثل عينک، هلمت، کفش و لباس که هر کدام قيمت سرسام آوري دارند؛ مثلا قيمت يک جفت جوراب اسکي 300 هزار تومان است. از نظر تجهيزات تفاوتي با خارجي ها داريد؟ از نظر کيفيت خير اما تجهيزاتمان واقعا کم است. پارسال به اتريش رفته بوديم که بچه ها آمدند و گفتند يک تيم بزرگ آمده که کلي تجهيزات و 20 تخته روسيگنال همراه خودش آورده. وقتي به لابي رفتم، ديدم «پتروا ولهوا» قهرمان جهان آن است و تمامي وسايل فقط براي او بود! حداقل 10 مربي، فيلمبردار و تيم پشتيباني همراهش بودند. ما رسما شوکه شده بوديم. آسيب ديدگي سخت و جدي داشته ايد؟ کلا رشته اسکي فشار زيادي به کمر و زانو اسکي بازها وارد مي کند. تقريبا تمام بچه ها مشکلاتي مانند ديسک کمر و سياتيک دارند. متاسفانه ماساژور نداريم اما از نظر مصدوميت ما به ندرت با مصدوميت شديد مواجه مي شويم، چون تمام تجهيزات ايمني حرفه اي را داريم، البته در رشته هاي «دانهيل» و «سوپرژي» خطر زياد است اما آلپاين اين طور نيست. بيشتر در چه پيستي تمرين مي کنيد. پيست سپيدان شيراز به درد تمرينات شما ميخورد؟ سپيدان پيست خوبي است اما متاسفانه به دليل کمبود برف سال هاست آن جا نرفتم. تمامي تمرينات ما در پيست هاي شمشک، ديزين و دربندسر انجام مي شود. چطور جذب اين رشته شديد؟ من در يک خانواده اسکي باز متولد شدم. پدر و مادرم هر دو مربي اسکي هستند، فکر مي کنم علاقه به اسکي بهترين هديه اي بود که آن ها به من دادند. اصلي ترين رقباي شما در آسيا چه کشورهايي هستند؟ شرق آسيا يعني ژاپن، چين و کره جنوبي واقعا فوق العاده اند؛ خصوصا ژاپن. آن ها کوه و برف خيلي زيادي دارند و شرايط براي تمرين در ان جا بسيار خوب است. فعلا فاصله زيادي با اين کشورها داريم اما نسل جديدي وارد اسکي شده که همه در سن پايين- شانزده تا هفده سالگي- واقعا اعجوبه اند. يکي از آن ها عاطفه احمدي است که الان در هفده سالگي اصلي ترين رقيب من در ايران است. چرا المپيک زمستاني در ايران شناخته شده نيست؟ متاسفانه در ايران کمتر کسي به اين رقابت ها اهميت مي دهد. حتي کميته ملي المپيک براي المپيک تابستاني عکس و اسم تمامي المپيکي ها را در آکادمي مي زد اما براي ما خبري نيست، حتي وقتي براي تست به آکادمي مي رويم، کسي ما را نمي شناسد! تا به حال شده خارجي ها از اسکي کردن شما تعجب کنند؟ بله، بارها شده در مسابقات جهاني از ما مي پرسند مگر ايران هم برف دارد که اسکي مي کنيد، البته اولين سوالي که از ما مي کنند اين است که آيا رانندگي هم مي کنيد؟ ما هم مجبوريم توضيح دهيم و بعد از حرف هاي ما، براي مسافرت به ايران مشتاق مي شوند. بهترين خاطره اي که تا به حال داشته اي؟ در المپيک سوچي مسابقات اسکي يک بولتن روزانه خبري داشت و هر روز به يک بهانه عکس شرکت کنندگان در آن چاپ مي شد. در روز آخر با دوست لبناني ام در خط استارت بوديم. به او گفتم عکس ما دو نفر چاپ نشد گفت نگران نباش امروز نوبت نوست. وقتي از خط استارت گذشتم و براي تماشاچيان دست تکان دادم ناگهان دوست لبناني ام مرا صدا کرد و محکم در آغوشم گرفت. عکس همين اتفاق در بولتن مسابقات چاپ شد و بازتاب خوبي در رسانه ها داشت. در اخبار اسکي نام دو خانواده ساوه شمشکي و کلهر زياد شنيده مي شود. شما جزء معدود افرادي هستيد که به اين دو خانواده تعلق نداريد. دليل خوب بودن اين دو خانواده چيست؟ خيلي ها ابتدا فکر مي کنند لابي يا زد و بندي در کار است اما ساوه شمشکي ها و کلهرها واقعا استعداد اسکي دارند و از آن ها بهتر در ايران نداريم. همه آن ها به دليل شرايط محيطي از بچگي اسکي مي کنند و حتي بعد از مدرسه هم به پيست مي روند و تمرين مي کنند. مسلما يک نفر از اين دو خانواده که هر روز اسکي مي کند با فردي که هفته اي يک بار به پيست مي رود، فاصله زيادي خواهدداشت. الگوي خاصي در اسکي داريد؟ بله. خانم مرجان کلهر الگوي من و خيلي از دختران اسکي باز ايران است. هشت سال پيش و زماني که من تازه وارد اين رشته شدم، خانم کلهر به عنوان اولين بانوي اسکي باز ايراني سهميه المپيک «ونکوور» را گرفته بود، واقعا براي من اسطوره اي بود. با اين که قرار بود رقيب باشيم، مدت ها در خانه شان زندگي کردم و با من تمرين کرد. خودش باعث پيشرفت من شد؛ تا جايي که از نظر سطح فني به ايشان رسيدم. به اسکي معتاد شدم فقط يک لحظه تصور کنيد که يک جفت چوب اسکي مخصوص صحرانوردي پايتان کرده باشيد و روي خط استارت مسابقه اي ايستاده باشيد که طولش 10 کيلومتر است. 10 کيلومتر اسکي رفتن در مسيري سريالايي و سرماي 10 درجه زير صفر. اين هماني کاري است که سمانه بيرامي باهر در هر مسابقه تکرارش مي کند. رشته اي که ان قدر سخت است که براي قهرمان اسکي صحرانوردي ايران هم هيچ وقت عادي نمي شود و بارها تا مرز سرمازده شدن پيش رفته است. از رشته اسکي استقامت و صحرانوردي تقريبا تصوير خاصي در ذهن خيلي از ما وجود ندارد، کمي در مورد رشته تان توضيح مي دهيد؟ اسکي صحرانوردي يا استقامت قديمي ترين رشته اسکي دنياست که سابقه آن به 700 سال پيش بر ميگردد. برخلاف رشته اي مثل آلپاين که ورزش تازه اي است، اسکي استقامت سابقه اي طولاني دارد. مسابقات ما در مسافت هاي 5، 10، 15، 30 و 50 کيلومتر برگزار مي شود و يک مسافت صد کيلومتري هم داريم که سالي يک بار در آمريکا برگزار مي شود، البته يک مسابقه سرعت 1600 متر هم داريم. چه چيز اسکي صحرانوردي را از بقيه رشته ها متمايز کرده؟ غير از خط استارت و پايان ما که در استاديوم فلت يا صاف است، تمام مسير ما به صورت سربالايي و پر از برف است و همين اين رشته را بسيار سخت مي کند. ورزشکاران استقامت بالاترين «بتومکس» (ميران مصرف اکسيژن) را بين ورزشکاران دارند و بعد از مسابقات «توردوفرانس» سخت ترين ورزش دنياست. در ايران پيست مخصوصي براي صحرانوردي داريد؟ دو سالي است يک تپه در نزديکي امامزاده هاشم (ع) را به صورت پيست استقامت براي ما آماده کرده اند. قبل از آن در پيست شمشک تمرين مي کرديم. شما هم با مشکل گراني تجهيزات اسکي مواجه هستيد؟ غير از سال اولي که وارد اسکي شدم، ديگر پولي براي تجهيزات ندادم. فدراسيون سالي دو دست تجهيزات اسکي به ما مي دهد و همين براي رشته ما کفايت مي کند. تمامي تجهيزات ما از کربن ساخته شده و مثل بچه هاي آلپاين تجهيزات جانبي فراواني نداريم و چوب هاي اسکي ما هم خيلي ديرتر خراب مي شود و به همين خاطر مشکل زيادي نداريم. به غير از اسکي کار يا شغل ديگر هم داريد؟ تا همين چند ماه پيش دستيار استاد دانشگاه در رشته نقشه کشي بودم. غير از اکسي، علاقه زيادي به معماري دارم و احتمالا از سال آينده خودم در دانشگاه تدريس خواهم کرد. چطور به رشته سخت و نفسگير استقامت علاقه مند شديد؟ من قبل از وارد شدن به اسکي در مسابقات شناي کشورهاي اسلامي سه مدال گرفتم. در تيم دوچرخه سواري هم بودم. يک روز براي تفريح به پيست رفته بوديم که ديدم بعضي اسکي بازها به سمت بالا اسکي مي کنند، برايم جذاب شد و از آن ها در مورد رشته شان پرسيدم و به همين خاطر وارد اين رشته سخت و جذاب شدم. براي حفظ آمادگي بدني تان چه تمريناتي داريد؟ در تابستان با رول اسکي تمرين مي کنم که شبيه ساز اسکي استقامت است و با آن روي آسفالت مي شود تمرين کرد. به دليل نبود مسير مناسب مجبورم کنار جاده مسير لشگرک به سمت شمشک که مسير سربالايي است، تمرين کنم. اين مسير سي و هشت کيلومتري واقعا خطرناک است؛ چرا که هر لحظه امکان تصادف با ماشين هاي عبوري وجود دارد. کلا براي حفظ آمادگي بايد روزي چهار ساعت تمرين مداوم داشته باشيم. بين اسکي بازهاي خارجي دوستي هم داريد؟ يله با «جاستينا کوالسکي» اسکي باز معروف لهستاني رابطه خوبي دارم. حتي پارسال با هم يک مستند در فنلاند ساختيم و او فيلم هاي تمريناتش را براي من مي فرستد. بزرگ ترين رويايي که داريد، چيست؟ آيا توان کسب مدال داريد؟ تا قبل از کسب سهميه تنها رويايم حضور در المپيک بود اما کسب مدال براي من آن هم در المپيک تقريبا غيرممکن است؛ چرا که توانايي خود را مي دانم. بايد واقع بين بود. کشورهاي اسکانديناوي تونل هايي ساخته اند که شبيه ساز استقامت است و در کل سال امکان تمرين دارند. بيشتر مردم اين کشورها از کودکي اسکي استقامت ياد مي گيرند و تمرين مي کنند. مسلما براي رسيدن به اين کشورها کار بسيار سختي دارم. ضمن اين که استقامت رشته پرتعدادي است، گاهي در خط استارت 170 نفر اسکي باز وجود دارند که همگي بهترين هاي کشور خود هستند. کسي مثل من اگر بين اين تعداد به رتبه 70 يا 80 برسد، واقعا شاهکار کرده، چون رقباي بسيار قدرتمندي از کشورهاي مطرح را پشت سر گذاشته ام. بهترين خاطره اي که داريد؟ همين مسابقات اخير ارمنستان بود که طلسم مدال نگرفتن بانوان ايراني در بخش استقامت به دست من شکسته شد و صاحب مدال شدم. رقباي شما در آسيا چه کشورهايي هستند؟ در بخش ما هم کشورهاي شرقي مثل ژاپن و کره جنوبي به اضافه قزاقستان واقعا رقباي قدرتمندي هستند، البته من تا به حال در مسابقات آسيايي شرکت نکرده ام؛ چرا که هميشه با مسابقات جهاني همزمان است. تا کي مي توانيد اين رشته را ادامه بدهيد؟ سن مشخصي وجود ندارد، من هم فعلا بيست و شش ساله ام اما همين خانم کوالسکي که دوست من به حساب مي آيد، الان سي و چهار ساله است اما جوري به ورزش وابسته شده ام که اگر از اسکي خداحافظي کنم، هر روز حتما تمريناتي مثل روزي دو ساعت دويدن را انجام خواهم داد. در المپيک پيونگ چانگ در چه موادي شرکت مي کنيد؟ در 10 کيلومتر کلاسيک و 1600 متر سرعتي. همراهان عزيز، آخرين خبر را بر روي بسترهاي زير دنبال کنيد: آخرين خبر در تلگرام https://t.me/akharinkhabar آخرين خبر در ويسپي http://wispi.me/channel/akharinkhabar آخرين خبر در سروش http://sapp.ir/akharinkhabar آخرين خبر در گپ https://gap.im/akharinkhabar