کفش پاشنه بلند، مدی که در ابتدا برای آقایان بود!

منودليار/ هميشه پا هاي خانم ها با پوشيدن کفش پاشنه بلند، از درد رنج مي برند اما جالب است بداني که اين نوع کفش ها نه تنها براي راه رفتن ساخته نشده اند بلکه طراحي آن ها در اصل براي آقايان صورت گرفته شده بوده است؛ تو هم در اين مورد کنجکاو شده اي؟! پيشنهاد مي کنم تا پايان اين مقاله با منودليار همراه باشي تا تاريخچه کفش هاي پاشنه بلند را با تو در ميان بگذارم. با توجه به نمايشگاه کفش هاي مردانه در موزه کفش “باتا” در “تورنتو”، کفش هاي پاشنه بلند در ابتدا توسط سوارکاران ايراني، براي کمک به نگه داشتن پا ها در رکاب استفاده مي شد. در پايان قرن ۱۶ ميلادي، اين فرهنگ، روند مد هاي متعددي را در سراسر اروپا برانگيخت و در سال هاي ۱۹۳۰ ميلادي، زنان براي پيروي از سبک هاي مردانه، به کوتاه کردن مو، سيگار کشيدن و استفاده از کفش هاي پاشنه بلند روي آوردند. در آغاز قرن ۱۸ ميلادي، با گرايش مد مردانه به سمت سبک هاي کاربردي و راحت تر، مردان از پوشيدن اين نوع کفش ها اجتناب کردند و زنان نيز استفاده از آن ها را تا ۵۰ سال پس از انقلاب فرانسه متوقف کردند؛ اما در اواسط قرن ۱۹ ميلادي، کفش هاي پاشنه بلند دوباره به کانون توجه مد تبديل شد. بله! درست متوجه شدي اين مدل کفش هاي جذاب و دوست داشتني که هم اکنون نيز بخش قابل توجهي از کمد لباس هاي تو را به خود اختصاص داده است از اول براي مردان سوار کار طراحي شده است؛ با با هم ببينيم داستان کفش هاي پاشنه بلند از کجا شروع شده است. جالب است بداني اولين کفش هاي پاشنه بلند در واقع نوعي پاي افزار نظامي به شمار مي رفته است. در آغاز تنها مردان کفش پاشنه بلند مي پوشيدند. در قرن ۱۵ ميلادي صفويان ايران و عثماني ها براي ايستادن، کشيدن کمان و تير‌ انداختن، نياز به کفش هايي با پاشنه هاي محکم و استوار داشتند که پا هاي آن ها را به خوبي بر رکاب اسب نگه دارد. در سال ۱۵۹۹ ميلادي هنگامي که شاه عباس يکم در صدد جلب اتحاد اروپايي ها در برابر عثماني ها بود، قاصداني را با کفش پاشنه بلند روانه اروپا کرد و از همان جا کفش پاشنه بلند رايج شد؛ موجي از علاقه به آنچه ايراني ها با خود همراه داشتند، اروپاي غربي را فرا گرفت. ثروتمندان اروپايي به کفش هاي طرح ايراني علاقه مند شدند تا به ظاهر خود جلوه هايي از مردانگي بدهند. به نظر مي رسيد که در آن زمان فقط کفش هاي پاشنه بلند مي توانند چنين جلوه اي را براي آنان فراهم کنند درست مانند امروزه برخي از ما خانم ها، زنانگي را خلاصه در به پا کردن کفش هاي پاشنه بلند مي دانيم. اليزابت يکم انگلستان نيز يکي از معدود خانم هايي بود که آن زمان براي نشان دادن همپايي خود با مردان، کفش پاشنه بلند مي پوشيد. در قرن ۱۷ ميلادي در شهر هاي بزرگ دوران رنسانس يعني ونيز، فلورانس و اسپانيا مردان کفش هايي مي پوشيدند که گاهي بلندي پاشنه آن ها به ۷۵ سانتي متر هم مي رسيد؛ به اين مدل کفش ها “چوپينز” مي گفتند و نشانه اي از ثروتمندي شخصي بود که آن را به پا کرده است؛ در واقع هر چه پاشنه اين کفش ها بلند ‌تر بود، به لباس هاي بلند ‌تر و تزئين شده تري نياز بود که همراه آن پوشيده شود و همچنين خدمتکاران بيشتري براي کمک به راه رفتن. بلند ‌ترين چوبينزي که تا به امروز باقي مانده، يک جفت کفش ونيزي است که نزديک نيم متر پاشنه دارد و صاحب آن بايد دو خدمتکار در دو طرف خود داشت تا بتوانند او را سرپا نگه دارند. ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد