من تابع جمع هستم!

خراسان/ بعد از مدت‎ها دور هم جمع شده‌ايد، دل توي دلت نيست که با رفقا فوتبال‌دستي بازي کني. يکي مي‎گويد اين‌بار ‎ بُردگيم بيشتر مي‏‌چسبد و آن يکي هم پيشنهاد واليبال توي زمين بازي نزديک خانه‌‏شان را مي‎دهد . به نظرت مسخره و بي‏‌معني مي‌‏آيد که دورهمي و جاي گرم و نرم را رها کنيد و برويد بيرون. تقريبا بيشتر بچه‏‌ها موافق هستند و فقط تويي که هوس فوتبال‌دستي زده به کله‎ات. در چنين شرايطي که آدم لنگ در هوا مانده و نمي‌‏داند بالاخره بايد چه کار کند و هر کسي نظري دارد، بايد ديد اکثريت با چه چيزي موافق هستند. پافشاري و اصرار و اخم و سرسنگيني معمولا نتيجه نمي‌‏دهد . اتفاقا به جاي آن‌‏که بقيه حس کنند ناراحت شدي، فکر مي‏‌کنند مي‎خواهي نظر خودت را به کرسي بنشاني و آن‎ها برايت مهم نيستند. اين ماجرا هميشه و در همه جا براي‎مان تکرار مي‎شود؛ وقتي معلم مي‎خواهد تاريخ امتحان را مشخص کند و به هر دليلي ما نمي‎توانيم در آن تاريخ آماده باشيم ولي بيشتر همکلاسي‏‌ها با آن موافق‌اند يا وقتي همه خانواده تصميم مي‏‌گيرند براي سفر به شهري خاص بروند و ما مدت‏‌هاست هواي سفر به جايي ديگر را داريم. اين که نظر متفاوتي داريم يا دل‎مان چيزي را مي‏‌خواهد که بقيه با آن موافق نيستند هيچ بد نيست حتي بايد درباره‎اش صحبت کنيم و دلايل و نظرات‎مان را هم بگوييم ولي جنگ‌‏ها زماني شروع مي‏‌شوند که آدم‏‌ها مي‏‌خواهند يک تصميم نهايي بگيرند. اين وقت‎ها نظر همه شنيده شده‌ و حالا زمان عمل رسيده‌است. خب فقط بايد بپذيريم که وقتي با يک جمع همراه مي‎شويم و نظرها متفاوت است، تصميم نهايي با نظر جمع است و اين دلخوري و غم و احساس شکست ندارد! ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد