اطلاعات/ هرچقدر روان‌شناسی مثبت بخوانیم، سخنرانی‌های انگیزشی گوش کنیم خودمان را از اخبار دور کنیم و سعی کنیم ذهنیتی مثبت نسبت به جهان اطرافمان بسازیم، بازهم قادر به فرار از احساسات ناخوشایندمان نیستیم.
حقیقت این است که احساسات ناخوشایند ما، اجتناب‌ناپذیرند و حتی می‌توانند نقش مهمی در افزایش سلامتی و تندرستی ما داشته باشند.
مطالعات روان‌شناسی به ما نشان می‌دهند که تجربه و بیان‌ کردن از احساسات مختلف، نشانه‌ای از بهبود تندرستی است و در مقابل، بینِ نادیده گرفتن یا فرار کردن از احساسات منفی و بهبود و افزایش تندرستی، رابطه‌ای وجود ندارد.
وقتی اجازه می‌دهیم که احساسات منفی ما به منبعی از شرم و گناه تبدیل شوند، سهوا کاری می‌کنیم که این احساسات بدتر شوند و مزایای آنها را از دست می‌دهیم.
در واقع، احساسات منفی می‌توانند کاتالیزور قدرتمندی برای تجربیات مثبت و موفقیت‌ها باشند، البته اگر واکنش درستی به آنها نشان دهیم.
در این مقاله می‌آموزیم که چگونه از این احساسات منفی به نفع خود استفاده کنیم و از آنها به‌منظور پیشرفت و افزایش سلامتی، بهره ببریم.‏

خشم منجر به خلاقیت می‌شود
اخیرا پژوهشگران عادات ۱۰۰ فرد خلاق مشغول در حرفه‌ای خاص را مورد مطالعه قرار دادند و در این بررسی از آنها خواستند تا به احساسات خود در آغاز و پایان هر روز، امتیاز بدهند.
آنها به این نتیجه رسیدند افرادی که روز خود را با احساسات منفی شروع کردند و آن را با احساسات مثبت به پایان رساندند، دارای بیشترین بازدهی خلاقیت بودند و به‌همین ترتیب، مولدترین و پُربازده‌ترین روزها نیز، روزهایی بودند که با شکلی از احساسات منفی شروع می‌شدند. در واقع آنها خشم خود را در جهت موفقیت در کار خود هدایت می‌کردند.
در آزمایش دیگری، پژوهش‌گران متوجه شدند که احساسات منفی می‌تواند به فرد کمک کند تا در زمان طوفان فکری، برای مدت طولانی‌تری تمرکز کند.‏ وقتی حالت روحی بدی دارید، بهترین کار این است که به مشکلی بسیار دشوار یا پروژه متوقف شده بپردازید.
به احساسات منفی خود به دید سوختی نگاه کنید که می‌توانید آن را در مسیر رسیدن به خلاقیت بسوزانید. احساسات منفی به شما کمک می‌کنند تا مشکل را عمیق‌تر بشکافید و راه‌حلی متفاوت پیدا کنید.‏

از دست دادن باعث قدرشناسی می‌شود
شاید بارها با این جمله روبرو شده‌اید و حتی ممکن است آن را یک جمله زرد و کلیشه‌ای دانسته باشید. اما واقعیت و طبیعت آدمی این است که باید چیز مهمی را از دست بدهد، تا قدر داشته‌هایش را بیشتر بداند. در درازمدت، خسارت‌های طاقت‌فرسا می‌تواند به کاتالیزور قدرتمندی برای حس قدرشناسی عمیق و امیدوارکننده به زندگی تبدیل شود.‏
لین هیوز، بنیان‌گذار کمپ منطقه آرامش برای کودکان داغ‌دار می‌گوید که از دست دادنِ پدر و مادر در سنین جوانی، به او آموخت که قدردانِ موهبت‌های کوچک و بزرگی باشد که از تمام روابط موجود در زندگی‌اش ناشی شده‌اند.
هیوز در جایی نوشته است: «این یکی از موهبت‌ها و درس‌های از دست دادن است. من که گرد غم بر چهره‌ام نشسته بود، به‌خاطر لحظاتی که داشتم و موهبت‌های غیرمنتظره‌ای که [رابطه‌هایم با دیگران] به من داده بودند، احساس خوشبختی کردم.»‏

غبطه خوردن منجر به پیشرفت می‌شود
این را از کودکی شنیده‌ایم که حسادت موجب می‌شود که ما احساس کنیم، شخصیت یا داشته‌های ما به‌نحوی ناقص و ناکافی است. همیشه ما را از حسادت نهی کرده‌اندو اما مرز باریکی بین حسادت و غبطه خوردن وجود دارد.
در حسادت نوعی بدخواهی است و در غبطه خوردن نوعی رسیدن به آن مطلوبی که در دیگری دیده‌ایم.
بر اساس مقاله‌های علمی و روان‌شناسی وجود این احساس (اگر به صورت غبطه خوردن باشد) می‌تواند ما را تحریک کند تا پیشرفت کنیم.‏
بعد از این‌که متوجه شدید لزوما دیگران همه چیزهایی که شما تصور می‌کنید و خواهان آن هستید را ندارند، گام منطقی بعدی این است که بفهمید آنچه می‌خواهید، واقعاً چیست و شما به چه چیز غبطه می‌خورید؟
اگر شما به‌طور مشخص بفهمید که آنها چه هستند و بپذیرید که چیزهایی که می‌خواهید، برای شما و برای دیگران به یک شکل رخ نمی‌دهند، می‌توانید تمام چیزهایی را که در زندگی می‌خواهید، داشته باشید.‏

مقابله با شرم منجر به ترویج مهربانی می‌شود
احساس شرم را همه‌مان در موقعیت‌های گوناگونی تجربه کرده‌ایم. اما تابه‌حال به معنای شرم دقت کرده‌اید؟ شرم همان احساس ناخوشایندِ حقارت یا پریشانی است و در این باور ریشه دارد که ما به‌شکلی دارای کمبود هستیم.
حس شرم چیزی است که موجب می‌شود تا از برقراریِ ارتباط با دیگران پرهیز کنیم، زیرا می‌ترسیم آنها عیب‌هایی را که سعی در مخفی کردن‌شان داریم، ببینند.
از موقع غلیان این حس خودمان را سرشار از کهتری می‌بینیم و از ترک شدن و سرکوب شدن می‌ترسیم. ولی یکی از جنبه‌های مثبت شرم این است که می‌توانیم بر آن غلبه کنیم و ارتباط قوی‌تری را با دیگران برقرار کنیم و نسبت به خودمان و دیگران، مهربان‌تر شویم.‏
براون می‌گوید: «احساس شرم زمانی ایجاد می‌شود که من به این باور برسم که تنها هستم. شرم زمانی که از آن صحبت شود، دوام نمی‌آورد. شرم در صورت وجود هم‌دلی، از میان خواهد رفت.»‏

به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar