خراسان/ محققان به تازگي دريافتند که اشاره و حرکات(ژست، قالب ارتباط غيرزباني يا غير آوايي) هنگام سخن گفتن مي‌تواند شنيده‌ها را تغيير دهد. معمولا افراد هنگام صحبت کردن براي تاکيد بر عبارت هاي مهم از حرکات ‌دست، چشم و ... استفاده مي‌کنند، اما آيا اين حرکات تاثيري در درک ما از صحبت‌هاي يک سخنران دارد؟ محققان موسسه روان شناسي زبان ماکس پلانک هلند دريافتند که درواقع آن چه مي‌بينيم  شنيده‌ها را شکل مي‌دهد.
هانس روتگر بوسکر، محقق ارشد اين بررسي مي‌گويد: «نقش زبان در ارتباطات رودررو، بيش از گفتار است. گوينده براي انتقال پيام از روش‌هاي مختلف مانند دهان، دست و صورت استفاده مي‌کند. مي‌خواهيم بدانيم که هنگام شنيدن صحبت‌هاي شخصي شنوندگان چگونه از اين داده‌هاي مختلف استفاده مي‌کنند؟ اثر مک گورک، پديده‌اي است که نشان مي‌دهد در درک گفتار بين شنوايي و بينايي تعامل وجود دارد و اطلاعات ديداري، در ادراک انسان از صدايي که مي‌شنود تاثيرگذار است. زماني که صدايي با مولفه بصري صداي ديگر جفت شود، اين خطاي حسي اتفاق مي‌افتد و درک شنيداري ما را فريب مي‌دهد.»
به همين دليل محققان تصميم گرفتند بررسي کنند که آيا آن چه مي‌شنويم با حرکاتي(ژست) که مي‌بينيم ارتباط دارد يا نه؟ اين بررسي روي مجموعه‌اي از کلمات هلندي که فقط الگوي استرس متفاوت دارند، متمرکز بود. آنان براي سنجش اين که تغيير حرکات در هجاي اول يا دوم کلمات، مي‌تواند نحوه تفسير افراد از شنيده‌ها را تغيير دهد، آزمايشي را ارائه کردند. نتايج بررسي نشان داد، اگر حرکات روي يک هجا بيشتر باشد، براي شنوندگان احتمال شنيدن استرس روي يک هجا بيشتر است. البته تاثيرات آن براي کلمات و غير کلمات يکسان بود. زماني که افراد حرف صدادار را بلند يا کوتاه مي‌فهمند، تحت تاثير حرکات قرار مي‌گيرند.
بوسکر درباره نتيجه اين پژوهش مي‌گويد: «شنوندگان نه‌تنها با گوش، بلکه با چشم هم گوش مي‌دهند!» اين يافته‌ها براي اولين بار نشان مي‌دهد که حرکات ژست روي صداي گفتاري که مي‌شنويد تاثير مي‌گذارد.
اين بررسي در مجله Proceedings of the Royal Society B منتشر شده است.

به پيج اينستاگرامي «آخرين خبر» بپيونديد
instagram.com/akharinkhabar