با پیلاتس، کمردرد مزمن را خوب کنید!

ايسنا/ کمردرد يک سندرم رايج است و به چهار نوع کمردرد حاد، تحت حاد، مزمن و راجعه تقسيم مي‌شود. مداخلات فيزيکي جهت بهبود تعادل و توانايي راه ‌رفتن بيماران مبتلا به کمردرد مزمن غيراختصاصي با رويکردهاي مختلفي در محيط‌هاي آب و خشکي اجرا شده‌اند که در اين ميان ورزش پيلاتس به عنوان روش تمريني مبتني بر افزايش قدرت عضلاني و با تاثيرات مستقيم بر افزايش سلامت عمومي به روشي موثر در مديريت کمردرد و توانبخشي آسيب‌ها تبديل شده‌ است.پژوهشگران در مقاله‌اي به نام " تأثير ۸ هفته تمرينات منتخب پيلاتس در دو محيط آب و خشکي بر بيماران زن مبتلا به کمردرد مزمن غيراختصاصي " تاثير پيلاتس را بر کمردرد مزمن بيماران زن بررسي کردند. در اين پژوهش که علي يلفاني، دانشيار دانشگاه بوعلي سينا، زهره کوماسيان، کارشناس ارشد دانشگاه بوعلي‌سينا و زهرا رئيسي، استاديار دانشگاه اراک انجام داده‌اند آمده است:« در مطالعه نيمه‌تجربي حاضر ۲۴ دانشجوي زن که به کمردرد مزمن غيراختصاصي مبتلا بودند با پر کردن فرم رضايتنامه، به صورت داوطلبانه شرکت کردند.معيارهاي ورود به تحقيق براي هر دو گروه داشتن کمردرد مزمن و ناشناخته بودن علت درد با تاييد پزشک و سابقه ابتلا بيش از سه ماه بود. شرايط خروج شامل اختلال ساختاري در ستون فقرات، داشتن سابقه جراحي يا شکستگي يا داشتن هرگونه بيماري ديگري که مي‌توانست در متغيرهاي مورد مطالعه موثر باشد، بود.» شرکت‌کنندگان به طور تصادفي به دو گروه ۱۲ نفره تمرينات پيلاتس در آب و خشکي تقسيم شدند. در هر دو گروه ترمينات يکسان و منتخب پيلاتس به مدت هشت هفته و هفته‌اي سه جلسه به مدت ۷۵ دقيقه اعمال شد. در گروه آب، تمرينات در استخر در آبي به عمق ۱۵۰ سانتي‌متر و دماي ۱±۲۹ درجه سانتي‌گراد و هم‌چنين تمرينات خشکي در سالن و بر روي تشک انجام شدند. در کل، پيلاتس شامل ۵۰۰ حرکت کششي و تقويتي است. در اين تحقيق از ۱۴ تمرين منتخب به صورت ايستاده که قابل انجام در هر دو محيط بود، در سه سطح استفاده شد. محققان در اين پژوهش مي گويند:« کليه ارزيابي‌ها و اندازه‌گيري‌ها در يک جلسه قبل و يک جلسه بعد از انجام برنامه تمريني انجام شد. درد افراد با استفاده از مقياس بصري سنجش درد که ابزاري معتبر در سنجش ميزان درد مزمن بيماران است، اندازه‌گيري شد.» بر اساس آن چه در اين مقاله آمده نتايج نشان داد آزمودني‌ها در هر دو گروه، کاهش معني‌داري در ميزان درد و ناتواني نشان دادند، در عين حال بين دو محيط تمريني تفاوت معني داري از نظر بهبود درد و ناتواني يافت نشد. پيلاتس روش مناسب و محبوبي براي افزايش ثبات تنه است که بيشترين تمرکز را بر عضلات مرکزي دارد و با کمترين احتمال آسيب، توسط هر فردي به راحتي قابل اجراست. در اين پژوهش آمده است:« با توجه به نتايج حاصل، احتمالا انجام تمرينات منتخب توانسته است با تقويت عضلات ناحيه مرکزي، کاهش درد و ناتواني بيماران را به همراه داشته باشد. با اين حال به نظر مي‌رسد که افزايش قدرت عضلاني تنها دليل موجود براي بهبود کمردرد نيست بلکه ممکن است پيلاتس با اصلاح الگوي به کارگيري عضلات و بهبود کنترل عصبي عضلاني موجب کاهش درد و هم‌چنين کاهش ناتواني بيماران شده باشد.» يلفاني و همکارش در بخش ديگري از اين پژوهش مي‌گويند:« با توجه به اثرگذاري بيشتر محيط آب بر کاهش درد و از طرفي تاثير بيشتر محيط خشکي بر بهبود و کاهش ميزان ناتواني، به نظر مي‌رسد ترکيبي از انجام تمرينات در آب و خشکي در درمان اين بيماران جهت بهره‌مندي هرچه بيشتر از مزاياي دو محيط مي‌تواند بهترين انتخاب باشد. در واقع با توجه به مزاياي رواني زياد محيط آب و همچنين کم‌خطر بودن اين محيط هنگام انجام تمرينات، مي‌توان در ابتدا و به عنوان فاز اول درمان از محيط آب براي شروع تمرينات در بيماراني که شدت درد بالاتر و همچنين عملکرد ضعيف‌تري دارند استفاده کرد سپس در فاز بعدي درمان، تمرينات در محيط خشکي انجام پذيرد. در نهايت روش درماني مي تواند طبق ترجيح و نظر بيمار انتخاب شود.» اين پژوهش در شماره اول بيست‌ويکمين جلد فصلنامه علمي پژوهشي ابن‌سينا منتشر شده است. ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد