در کنار اين هدف کلي، برخي از سورهها و آيات خواصّ ويژهاي دارند. راه آگاهي از اين خواصّ احاديث صحيح پيامبر يا امامان معصوم: است، مانند خواص فراواني که براي "آيه الکرسي" در روايات ذکر شده است. يکي از اين آيات که اثر خاصي براي آن در روايات ذکر شده است آيه آخر سوره کهف است.
هر کس آيه آخر از سوره کهف را بخواند، در هر ساعتي که اراده کند، از خواب بيدار ميشود.
دانشمندان اسلامي در اين زمينه روايتي را از امام صادق(ع) ذکر کردهاند که ميفرمايد:
ما مِن أَحَدٍ يَقرَءُ الکهف عند النوم اِلاّ يتيقظ فيالساعه الّتي يريدها؛ هيچکس نيست که در هنگام خوابيدن، آخر سوره کهف را بخواند؛ مگر آنکه در همان ساعتي که ميخواهد، بيدار شود.(مجمعالبيان، طبرسي؛، ج 6، ص 499، دار احيأء التراث، لبنان، بيروت.)
همانطور که در اين سخن امام صادق(ع) ميبينيم، شرط ديگر بيدار شدن، علاوه بر خواندن اين آيه آن است که خود شخص هم اراده برخاستن از خواب را داشته باشد؛ مثلاً اگر کسي دوست داشته باشد که نيم ساعت قبل از اذان براي خواندن قرآن و نماز شب برخيزد، امّا خوابش ببرد، با خواندن اين آيه پيش از خوابيدن و اراده برخاستن در ساعت معين، خداوند برايش حالتي پيش ميآورد که در آن ساعت بيدار شود.
**سيري در آيه آخر سوره کهف
قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ کانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لا يُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً (کهف/110)
بگو: همانا من بشرى همچون شمايم (جز اينکه) به من وحى مىشود که خداى شما خداى يگانه است. پس هر که به ديدار پروردگارش (در قيامت و به دريافت الطاف او) اميد و ايمان دارد، کارى شايسته انجام دهد. و هيچ کس را در عبادت پروردگارش شريک نسازد.