دَجّال و سُفیانی نشانه های ظهور

عاشورا/ يکي از نشانه هاي ظهور حضرت مهدي (ع) خروج دجال و سفياني است ، و اين دو به دست سپاه آن حضرت کشته مي شوند ، سوال اينجاست که اينها چه کسانيند؟ و در کجايند و چگونه کشته مي شوند؟ مطابق پاره اي از روايات ، در آستانه قيام حضرت مهدي (ع) افراد کذاب و دروغگو پرچم مخالفت با آن حضرت بلند مي کنند ، دو نفر از آنها که از سرزمين شام و فلسطين بر مي خيزند ، دجال و سفياني مي باشند ، اين دو نفر در حقيقت دو طاغوت سرکشي هستند که با دار و دسته بسيار خود به عنوان ضد انقلاب ، شورش مي نمايند . دجال که يک نفر طاغوت فريبکار و حليه گر است ، با ترفندهاي خود ، جمعيتي را به دور خود جمع مي کند و به مخالفت بر مي خيزد ، بعيد نيست که او يکي از طاغوتهاي صهيونيست باشد. (من قريه تعرف با ليهوديه (بحارالانوار ، ج52 ص194) اميرمومنان علي (ع) در ضمن خطبه اي فرمود : حضرت مهدي با يارانش از مکه به بيت المقدس مي آيند و با دجال و ارتش او مي جنگند ، و آنها را تار و مار مي کنند و خود دجال نيز به هلاکت مي رسد . و مطابق روايتي ، دجال را دستگير کرده و در محل کناسه کوفه به دار مي زند . از روايات استفاده مي شود ، دجال مردي لوچ است ، و ادعاي پيامبري و خدايي از راه حلول مي کند و با جادو و شعبده و تصرف در چشمها ، مردم را به سوي خود جذب مي نمايد .پيروان او بيشتر از اراذل و اوباش و طبقات آلوده از يهود و زنهاي ناپاک و فرزندان آنها مي باشند . حضرت عيسي (ع) به کمک حضرت مهدي (ع) مي آيد ، و در کشتن دجال شرکت مي کند ، و مردم و شهرها را از فتنه و آشوب او نجات مي دهد . ‹‹سفياني›› طاغوت ديگري که در چهره مقدس نماها ظاهر مي گردد ، از نسل عتبه بن ابوسفيان است ، چهره اش سرخ مايل به زرد مي باشد ، ذکرش به : « يارب يارب يارب » بلند است ، و آنقدر بي رحم و پليد است که کنيزش را که از او بچه دار شده زنده به گور مي نمايد . جنايات سفياني و گسترش آن جنايات در خونريزي فساد ، بسيار است . پيامبر (ع) فرمود : سفياني از وادي يابس (اطراف دمشق) با سپاه خود ، وارد دمشق مي شود ، دو لشکر تشکيل مي دهد ، يکي را به سوي مشرق (کوفه و اطراف آن) مي فرستد ، و ديگري را به سوي مدينه حرکت مي دهد ، لشگر اول در کوفه و بغداد ، به کشتار و جنايات عظيم دست مي زنند . لشکر دومش به سوي مدينه رهسپار مي گردد ، و سه شبانه روز در آنجا به قتل و غارت مي پردازد ، سپس براي جنگ با سپاه مهدي (ع) به سوي مکه حرکت مي نمايد ، در مسير راه وقتي که به سرزمين ‹‹بيداء›› مي رسد ، جبرئيل به فرمان خدا آن چنان به آن زمين ضربه مي زند ، که همه آنها جز دو مرد ، در آن زمين فرو مي روند و نابود مي شوند. (بحارالانوار ، جلد 52 ، ص186) سرانجام حضرت مهدي (ع) با سپاه خود از جانب کوفه به سوي سفياني که در اطراف بيت المقدس ، موضع گرفته ، حرکت مي کند ، و پس از گفتگو و مذاکرات ، سرانجام جنگ خونيني بين سپاه حضرت مهدي (ع) و سپاه سفياني ، رخ مي دهد ، و سپاهيان حضرت مهدي (ع) پيروز مي شوند ، و زمين از لوث وجود سفياني و پيروان پليدش ، پاک مي گردد . و مطابق بعضي از روايات ، سفياني به دست ياران مهدي (ع) اسير و دستگير شده به فرمان حضرت مهدي (ع) گردنش را مي زنند و روي سنگي که در محل ورود به بيت المقدس قرار دارد ، اعدام و کشته مي شود . قابل ذکر است که يکي از سپاهيان مخالف ، سپاه ‹‹بتريه›› است ، که متشکل از ده هزار نفر، در مسير کوفه به جنگ سپاه امام (عصر) مي آيند و همه آنها به دست پر توان ياران مهدي (ع) به هلاکت مي رسند .