هيئت داوري آکادمي نوبل با وجود اين که جايزه خود را به دليل متون واقعگرايانه و تاثيرگذار جان اشتاين بک به وي اهدا کردند، اما اين انتخاب از سر ناچاري بود و در آن سال نامزدهاي قدري براي انتخاب وجود نداشت.
اين اسناد نشان ميدهد نامزدهاي آن سال از ميان 66 نويسنده به فهرست نهايي راه يافتند و در فهرست نهايي در کنار جان اشتاين بک، رابرت گريوز، نويسنده بريتانيايي، لارنس دورل نويسنده انگليسي، ژان آنوئيل نمايشنامهنويس فرانسوي و کارن بليکسن نويسنده دانمارکي جاي داشتند.
با اين حال اعضاي آکادمي به دليل اين که ديگر نويسندگان از موقعيت چندان درخشاني براي برنده شدن برخوردار نبودند، مجبور شدند جان اشتاين بک را انتخاب کنند و حتي دبير آکادمي اعتقاد داشت با وجود اين که اشتاين بک آثار درخشاني در کارنامهاش دارد، اما بيشتر آنها مربوط به چند دهه پيش هستند و آثاري چون «موشها و آدمها» در سال 1937 و «خوشههاي خشم» در سال 1939 منتشر شده اند. او جديدترين کتاب اين نويسنده آمريکايي را که سال 1961 با نام «زمستان نارضايتي ما» منتشر شده بود، اثري ضعيف خوانده بود که نشان ميداد اين نويسنده ديگر توانايي قبلي خود را ندارد.