خراسان / دختري ۱۹ساله هستم و خواستگارهاي خوبي دارم که از همه نظر خانواده هايمان يکسان و تحصيل کرده اند؛ اما فکر مي کنم فعلا زود است، اگر ۳سال بعد اين موقعيت را نداشتم چه مي شود؟
با سلام؛ اين سوال را از ۲جنبه مي توان در نظر گرفت و اگرچه اين جنبه ها در ظاهر متناقض اند ولي بايد همزمان پاسخ داده شوند. ابتدا اين که اصلي اساسي در ازدواج وجود دارد که عموماً درباره همه يکسان و قابل تعميم است. «تا زماني که مطمئن نيستي اقدامي نکن!» بزرگ ترين بحران هاي قابل تصور در زندگي زناشويي از زماني آغاز مي شود که حداقل يکي از طرفين درباره کليت ازدواج در زمان شروع آن ترديد داشته باشد. اين شبيه به اين است که براي خريد کالايي اقدام کنيم و در عين حال اصلاً ندانيم که به داشتن آن احتياج داريم يا خير. پس تا زماني که خودرا براي مسئوليت زناشويي آماده نديده ايم و به ازدواج احساس نياز نمي کنيم، نبايد براي ازدواج اقدام کنيم چرا که اقدام به هرگونه عملي در اين باره با احتمال خطر بالايي روبه رو است. شايد اين يکي از دلايلي باشد که در برخي از ازدواج هاي امروزي موجب بحران هاي زودهنگام مي شود.با اين حال اين مسئله وجه دومي نيز دارد که همان گونه که عنوان شد وجهي متناقض با بخش اول است و آن چيزي است که در روانشناسي «کمال گرايي» ناميده مي شود. يکي از بزرگ ترين مشکلات کمال گرايان اين است که نمي توانند با اين واقعيت مواجه شوند که «زماني که تو انتخابي مي کني اين به آن معناست که انتخابي را از دست داده اي». نگراني شما درباره اين که در آينده چه خواهد شد به جاست ولي واقعا بي پاسخ است! و اين وراي موضوع اطمينان شما از آمادگيتان براي ازدواج اهميتي جداگانه دارد که اگر آن را در بسياري از لحظات زندگيتان تجربه مي کنيد بهتر است با مشاوري خبره در اين باره صحبت داشته باشيد. در هر حال تا زماني که در خود آمادگي ازدواج نمي بينيد، حتي ازدواج با فردي شايسته با خانواده اي مطلوب نيز نمي تواند تضمين کننده رضايت آتي شما باشد.