برگی از تاریخ/ روابط خصمانه کلیسای کاتولیک و ناپلئون بناپارت

انتخاب/ ناپلئون بناپارت چهره سرشناس تاريخ فرانسه و البته تاريخ جهان در مدت حکومت بر فرانسه اقدامات قابل توجه و مهم زيادي انجام داد اما يکي از اقدامات وي که کمتر مورد توجه واقع شده است، شرايط رهبران کاتوليک جهان در دوران حکومت او است. بين ساعتهاي 2 و 3 بامداد 6 ژوئيه 1809 ، نيروهاي فرانسوي به دستور ناپلئون بناپارت ديوارهاي باغ کاخ کويرينال در رم را پايين ريختند و به بخشي از کاخ که محل زندگي خادمان پاپ بود نفوذ کردند. آنها پس از يک ساعت درگيري شديد با نگهبانان، پاپ پيوس هفتم را دستگير کردند و او را شبانه به ساونا ، در نزديکي جنوا انتقال دادند. او تا پنج سال ديگر به رم برنگشت. اين آدم ربايي اوج روابط خصمانه بين رهبر جهاني کليساي کاتوليک و امپراتوري فرانسه بود. از آغاز به قدرت رسيدن پاپ پيوس هفتم در سال 1800 تا سقوط ناپلئون در سال 1815 ، اين دو نفر بطور مداوم در حال درگيري بودند و حکومت فرانسه از امتناع پاپ نسبت به برآورده شدن مطالباتش عصباني بود. اما اين اولين باري نبود که چنين اتفاقي افتاده است: در سال 1796 ، در طول جنگهاي انقلاب فرانسه، نيروهاي ناپلئون به رم حمله کرده و پاپ پيوس ششم را به عنوان زنداني به فرانسه بردند و او در سال 1799 در اسارت درگذشت. سال بعد ، پس از خالي شدن صندلي پاپ به مدت شش ماه ، کاردينال چيارامونتي به عنوان پاپ جديد انتخاب شد و عنوان پيوس هفتم را به دست آورد. اما از آنجا که فرانسويان هنگام دستگيري پيوس ششم قدرت هاي پاپ را به دست گرفته بودند ، پاپ جديد را نيز در 21 مارس 1800 تحت فشار قرار دادند. چرا «ناپلئون بناپارت» پاپ ها را يکي پس از ديگري دستگير و تبعيد مي کرد؟ با توجه به اين که ناپلئون تمايل داشت کنترل اروپا را بدون رقيب در دست بگيرد، به مرور زمان متوجه شد که نياز دارد تا بر کليساي کاتوليک مسلط شود. در مذاکرات طولاني هشت ساله (قبل از آدم ربايي پيوس هفتم) سرانجام قراردادي امضا شد که نشان مي داد گرچه کليسا مسئول دين در اکثريت بزرگ مردم فرانسه است اما به طور هم زمان اندازه اختيارات روحانيت در فرانسه محدود به نظرات حکومت است. اين موافقتنامه اقتدار پاپ در فرانسه را به شدت محدود کرد و دولت ناپلئون فروش املاک و مستغلات و زمين هاي گسترده کليساي کاتوليک در فرانسه را تأييد کرد. حتي با تمام امتيازات کليسا ، ناپلئون هنوز به دنبال راه هايي براي اثبات تسلط خود بود و نحوه تاجگذاري وي در کليساي جامع نوتردام در سال 1804 يک شرايط عالي براي تحقير پيوس هفتم را فراهم کرد. به طور سنتي مقامات ارشد کليسا امپراتورها را تاج گذاري مي کردند ، اما براي نشان دادن اين که پاپ زير دست پاپ است، ناپلئون تاج را از دست پاپ گرفت و با دستان خودش تاجگذاري کرد. نقاشي ژاک لوئيس ديويد با عنوان "تاجگذاري ناپلئون" احتمالاً بهترين تصويرگري از اين لحظه بدنام است. پس از تاجگذاري ، رابطه پر تلاطم و متزلزل ناپلئون و کليسا به بدترين وضعيت خود نزديک شد و تنش هر لحظه افزايش يافت. پيوس هفتم در پشت صحنه تلاش مي کرد تا قدرت ناپلئون را متلاشي کند ولي اقدامات وي جواب نمي داد و در نهايت در تاريخ 10 ژوئن 1809 ، ناپلئون به مقر زندگي پاپ حمله کرد.اين اقدام باعث شد زنگ هاي اخطار کليسا با صداي بلند و وضوح پخش شود و ژنرال فرانسوي؛ ميوليس ،از ترس قيام مردمي در حمايت از پاپ ، به سربازانش دستور داد فورا او را از محل استقرارش دستگير و تبعيد کنند. روابط ناپلئون با قدرت هاي کاتوليک تا پايان دوران امپراتوري وي همواره تيره و تار و بسيار سرد بود. ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد