سوره ای که در روز قیامت سایه بان تلاوت کننده اش می شود!

باشگاه خبرنگاران/ سوره بقره دومين سوره قرآن است و در جزء اول، دوم و سوم آن قرار دارد. اين سوره هشتاد و ششمين سوره‌اي است که بر پيامبر (ص) نازل شده و در چينش کنوني مُصحَف، دومين سوره است. سوره بقره بعد از سوره مطففين و قبل از سوره آل عمران به عنوان اولين سوره‌اي دانسته شده که در مدينه بر پيامبر نازل شد. سوره بقره ۲۸۶ آيه، ۶۱۵۶ کلمه و ۲۶۲۵۶ حرف دارد. اين سوره بزرگ‌ترين سوره قرآن است و تقريباً ۲/۵ جزء قرآن را دربرمي‌گيرد. سوره بقره اولين سوره از سوره‌هاي هفت‌گانه طوال و اولين سوره از سوره‌هاي ۲۹ گانه مقطعات است که با حروف مقطعه «الم» آغاز شده و بزرگ‌ترين کلمه «فَسَيَکْفِيکَهُمُ اللَّـهُ» و بلندترين آيه قرآن (آيه ۲۸۲) در آن است. پيامبر (ص) در مجمع البيان درباره فضيلت سوره بقره فرمودند: بقره با فضيلت‌ترين سوره قرآن به دليل جامعيت و آيةالکرسي بافضيلت‌ترين آيه سوره بقره به دليل محتواي توحيدي است. امام سجاد (ع) به نقل از پيامبر (ص) درباره سوره بقره مي‌فرمايد: کسى که چهار آيه از آغاز سوره بقره و آيةالکرسى و دو آيه بعد از آن و سه آيه آخر سوره را بخواند، در جان و مالش ناخوش‏ايندى نمي‌بيند و شيطان به او نزديک نمي‌‏شود و قرآن را فراموش نمي‌کند. امام صادق عليه السلام فرمود: هر کس سوره بقره و آل عمران را بخواند در روز قيامت اين دو سوره مانند دو قطعه ابر يا دو عبا و يا دو سايبان بر او سايه مي افکنند. همچنين از ايشان روايت شده: «هرکس آية الکرسي را يک بار بخواند خداوند 1000رنج و گرفتاري از سختيهاي دنيا و 1000رنج و گرفتاري از سختيهاي ٱخرت را از او بر مي گرداند؛ کمترين سختي دنيا فقر و تهيدستي است و کمترين سختي ٱخرت، عذاب قبر است. خواص القرآن ص53 به نقل از المصباح کفعمي،ص581 بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداي بخشاينده مهربان الم ﴿١﴾ الف، لام، ميم (۱) ذَٰلِکَ الْکِتَابُ لَا رَ‌يْبَ ۛ فِيهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ ﴿٢﴾ اين است کتابي که در حقانيت‏ آن هيچ ترديدي نيست و مايه هدايت تقواپيشگان است (۲) الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَ مِمَّا رَ‌زَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿٣﴾ آنان که به غيب ايمان مي‏ آورند و نماز را بر پا مي‏دارند و از آنچه به ايشان روزي داده‏ايم انفاق مي‏ کنند (۳) وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْکَ وَ مَا أُنزِلَ مِن قَبْلِکَ وَ بِالْآخِرَ‌ةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿٤﴾ و آنان که بدانچه به سوي تو فرود آمده و به آنچه پيش از تو نازل شده است ايمان مي‌آورند و به آخرت يقين دارند (۴) أُولَـٰئِکَ عَلَىٰ هُدًى مِّن رَّ‌بِّهِمْ ۖ وَ أُولَـٰئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴿٥﴾ آنهايند که از هدايتي از جانب پروردگارشان برخوردارند و آن‌ها همان رستگارانند (۵) إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٦﴾ در حقيقت کساني که کفر ورزيدند چه بيمشان دهي چه بيمشان ندهي برايشان يکسان است آنها نخواهند گرويد (۶) خَتَمَ اللَّـهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَ عَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَ عَلَىٰ أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ ۖ وَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴿٧﴾ خداوند بر دل‌هاي آنان و بر شنوايي ايشان مهر نهاده و بر ديدگانشان پرده ‏اي است و آنان را عذابي بزرگ است (۷) وَ مِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّـهِ وَ بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ مَا هُم بِمُؤْمِنِينَ ﴿٨﴾ و برخي از مردم مي‏گويند: ما به خدا و روز بازپسين ايمان آورده‏ ايم ولي گروندگان راستين‏ نيستند (۸) يُخَادِعُونَ اللَّـهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَ مَا يَخْدَعُونَ إِلَّا أَنفُسَهُمْ وَ مَا يَشْعُرُونَ ﴿٩﴾ با خدا و مومنان نيرنگ مي‏بازند ولي جز بر خويشتن نيرنگ نمي ‏زنند و نمي‏ فهمند (۹) فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللَّـهُ مَرَضًا ۖ وَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا کَانُوا يَکْذِبُونَ ﴿١٠﴾ در دلهايشان مرضي است و خدا بر مرضشان افزود و به سزاي‏ آنچه به دروغ مي‏ گفتند عذابي دردناک در پيش‏ خواهند داشت (۱۰) وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ ﴿١١﴾ و چون به آنان گفته شود: در زمين فساد مکنيد مي‏ گويند: ما خود اصلاحگريم (۱۱) أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـٰکِن لَّا يَشْعُرُونَ ﴿١٢﴾ بهوش باشيد که آنان فسادگرانند ليکن نمي‏ فهمند (۱۲) وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا کَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُوا أَنُؤْمِنُ کَمَا آمَنَ السُّفَهَاءُ ۗ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاءُ وَلَـٰکِن لَّا يَعْلَمُونَ ﴿١٣﴾ و چون به آنان گفته شود: همان گونه که مردم ايمان آوردند شما هم ايمان بياوريد مي‏ گويند: آيا همان گونه که کم‏ خردان ايمان آورده ‏اند ايمان بياوريم؟ هشدار که آنان همان کم‏ خردانند ولي نمي ‏دانند (۱۳) وَ إِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَ إِذَا خَلَوْا إِلَىٰ شَيَاطِينِهِمْ قَالُوا إِنَّا مَعَکُمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِئُونَ ﴿١٤﴾ و چون با کساني که ايمان آورده ‏اند برخورد کنند مي‏ گويند: ايمان آورديم و چون با شيطان‌هاي خود خلوت کنند مي‏ گويند: در حقيقت ما با شماييم ما فقط آنان را ريشخند مي‏ کنيم (۱۴) اللَّـهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ ﴿١٥﴾ خداست که‏ ريشخندشان مي‏ کند و آنان را در طغيانشان فرو مي‏ گذارد تا سرگردان شوند (۱۵) أُولَـٰئِکَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الضَّلَالَةَ بِالْهُدَىٰ فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَ مَا کَانُوا مُهْتَدِينَ ﴿١٦﴾ همين کسانند که گمراهي را به بهاي‏ هدايت خريدند در نتيجه داد و ستدشان سودي به بار نياورد و هدايت‏ يافته نبودند (۱۶) مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّـهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَّا يُبْصِرُونَ ﴿١٧﴾ مثل آنان همچون مثل کساني است که آتشي افروختند و چون پيرامون آنان را روشنايي داد خدا نورشان را برد و در ميان تاريکي‌هايي که نمي‏ بينند رهايشان کرد (۱۷) صُمٌّ بُکْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُونَ ﴿١٨﴾ کرند، لالند، کورند بنا بر اين به راه نمي ‏آيند (۱۸) أَوْ کَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاءِ فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ ۚ وَ اللَّـهُ مُحِيطٌ بِالْکَافِرِينَ ﴿١٩﴾ يا چون کساني که در معرض‏ رگباري از آسمان که در آن تاريکي‌ها و رعد و برقي است قرار گرفته‏ اند از نهيب‏ آذرخش و بيم مرگ سر انگشتان خود را در گوشهايشان نهند ولي خدا بر کافران احاطه دارد (۱۹) يَکَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ ۖ کُلَّمَا أَضَاءَ لَهُم مَّشَوْا فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا ۚ وَ لَوْ شَاءَ اللَّـهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَ أَبْصَارِهِمْ ۚ إِنَّ اللَّـهَ عَلَىٰ کُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿٢٠﴾ نزديک است که برق چشمانشان را بربايد هر‌گاه که بر آنان روشني بخشد در آن گام زنند و چون راهشان را تاريک کند بر جاي خود بايستند و اگر خدا مي‏ خواست شنوايي و بينايي‏شان را برمي گرفت که خدا بر همه چيز تواناست (۲۰)‌ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذِي خَلَقَکُمْ وَالَّذِينَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ ﴿٢١﴾ اي مردم پروردگارتان را که شما و کساني را که پيش از شما بوده ‏اند آفريده است پرستش کنيد باشد که به تقوا گراييد (۲۱) الَّذِي جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ فِرَاشًا وَ السَّمَاءَ بِنَاءً وَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقًا لَّکُمْ ۖ فَلَا تَجْعَلُوا لِلَّـهِ أَندَادًا وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿٢٢﴾ همان خدايي‏ که زمين را براي شما فرشي گسترده‏ و آسمان را بنايي افراشته‏ قرار داد و از آسمان آبي فرود آورد و بدان از ميوه ‏ها رزقي براي شما بيرون آورد پس براي خدا همتاياني قرار ندهيد در حالي که خود مي ‏دانيد (۲۲) وَ إِن کُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَىٰ عَبْدِنَا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُوا شُهَدَاءَکُم مِّن دُونِ اللَّـهِ إِن کُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿٢٣﴾ و اگر در آنچه بر بنده خود نازل کرده ‏ايم شک داريد پس اگر راست مي گوييد سوره‏اي مانند آن بياوريد و گواهان خود را غير خدا فرا خوانيد (۲۳) فَإِن لَّمْ تَفْعَلُوا وَلَن تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجَارَةُ ۖ أُعِدَّتْ لِلْکَافِرِينَ ﴿٢٤﴾ پس اگر نکرديد و هرگز نمي توانيد کرد از آن آتشي که سوختش مردمان و سنگ‌ها هستند و براي کافران آماده شده بپرهيزيد (۲۴) وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ کُلَّمَا رُزِقُوا مِنْهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقًا ۙ قَالُوا هَـٰذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ ۖ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشَابِهًا ۖ وَ لَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ ۖ وَ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿٢٥﴾ و کساني را که ايمان آورده‏ اند و کار‌هاي شايسته انجام داده ‏اند مژده ده که ايشان را باغ‌هايي خواهد بود که از زير درختان‏ آن‌ها جوي‌ها روان است هر‌گاه ميوه ‏اي از آن روزي ايشان شود م‏گويند: اين همان است که پيش از اين نيز روزي ما بوده و مانند آن نعمتها براي آن‌ها آورده شود و در آنجا همسراني پاکيزه خواهند داشت و در آنجا جاودانه بمانند (۲۵) إِنَّ اللَّـهَ لَا يَسْتَحْيِي أَن يَضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ ۖ وَ أَمَّا الَّذِينَ کَفَرُوا فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّـهُ بِهَـٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهِ کَثِيرًا وَ يَهْدِي بِهِ کَثِيرًا ۚ وَ مَا يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفَاسِقِينَ ﴿٢٦﴾ خداي را از اينکه به پشه‏اي يا فروتر يا فراتر از آن مثل زند شرم نيايد پس کساني که ايمان آورده ‏اند مي‏ دانند که آن مثل‏ از جانب پروردگارشان بجاست ولي کساني که به کفر گراييده‏ اند مي ‏گويند: خدا از اين مثل چه قصد داشته است؟ خدا بسياري را با آن گمراه و بسياري را با آن راهنمايي مي‏ کند ولي‏ جز نافرمانان را با آن گمراه نمي‏ کند (۲۶) الَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّـهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّـهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ ۚ أُولَـٰئِکَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿٢٧﴾ هماناني که پيمان خدا را پس از بستن آن مي‏ شکنند و آنچه را خداوند به پيوستنش امر فرموده مي‏ گسلند و در زمين به فساد مي‏ پردازند آنانند که زيانکارانند (۲۷) کَيْفَ تَکْفُرُونَ بِاللَّـهِ وَ کُنتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْيَاکُمْ ۖ ثُمَّ يُمِيتُکُمْ ثُمَّ يُحْيِيکُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ﴿٢٨﴾ چگونه خدا را منکريد؟ با آنکه مردگاني بوديد و شما را زنده کرد باز شما را مي‏ميراند و باز زنده مي‏ کند و آن‌گاه به سوي او بازگردانده مي ‏شويد (۲۸) هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَکُم مَّا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ ۚ وَ هُوَ بِکُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿٢٩﴾ اوست آن کسي که آنچه در زمين است همه را براي شما آفريد سپس به آفرينش‏ آسمان پرداخت و هفت آسمان را استوار کرد و او به هر چيزي داناست (۲۹) وَ إِذْ قَالَ رَبُّکَ لِلْمَلَائِکَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ۖ قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَ يَسْفِکُ الدِّمَاءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ ۖ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٣٠﴾ و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت: من در زمين جانشيني خواهم گماشت فرشتگان‏ گفتند: آيا در آن کسي را مي‏ گماري که در آن فساد انگيزد و خون‌ها بريزد؟ و حال آنکه ما با ستايش تو تو را تنزيه مي ‏کنيم و به تقديست مي‏ پردازيم فرمود: من چيزي مي‏دانم که شما نمي‏دانيد (۳۰) وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ کُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِکَةِ فَقَالَ أَنبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَـٰؤُلَاءِ إِن کُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿٣١﴾ و خدا همه معاني‏ نام‌ها را به آدم آموخت سپس آن‌ها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود: اگر راست مي‏گوييد از اسامي اين‌ها به من خبر دهيد (۳۱) قَالُوا سُبْحَانَکَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۖ إِنَّکَ أَنتَ الْعَلِيمُ الْحَکِيمُ ﴿٣٢﴾ گفتند: منزهي تو! ما را جز آنچه خود به ما آموخته ‏اي هيچ دانشي نيست تويي داناي حکيم (۳۲) قَالَ يَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَائِهِمْ ۖ فَلَمَّا أَنبَأَهُم بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّکُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَ مَا کُنتُمْ تَکْتُمُونَ ﴿٣٣﴾ فرمود: اي آدم، ايشان را از اسامي آنان خبر ده و چون آدم‏ ايشان را از اسماءشان خبر داد فرمود: آيا به شما نگفتم که من نهفته آسمان‌ها و زمين را مي‏دانم و آنچه را آشکار مي ‏کنيد و آنچه را پنهان مي‏ داشتيد مي‏دانم؟ (۳۳) وَ إِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَىٰ وَ اسْتَکْبَرَ وَ کَانَ مِنَ الْکَافِرِينَ ﴿٣٤﴾ و چون فرشتگان را فرموديم: براي آدم سجده کنيد پس بجز ابليس که سر باز زد و کبر ورزيد و از کافران شد همه‏ به سجده درافتادند (۳۴) وَ قُلْنَا يَا آدَمُ اسْکُنْ أَنتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ وَ کُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَ لَا تَقْرَبَا هَـٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ ﴿٣٥﴾ و گفتيم: اي آدم، خود و همسرت در اين باغ سکونت گيريد و از هر کجاي آن خواهيد فراوان بخوريد ولي‏ به اين درخت نزديک نشويد که از ستمکاران خواهيد بود (۳۵) فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا کَانَا فِيهِ ۖ وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ وَ لَکُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ ﴿٣٦﴾ پس شيطان هر دو را از آن بلغزانيد و از آنچه در آن بودند ايشان را به درآورد و فرموديم: فرود آييد شما دشمن همديگريد و براي شما در زمين قرارگاه و تا چندي برخورداري خواهد بود (۳۶) فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِن رَّبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ﴿٣٧﴾ سپس آدم از پروردگارش کلماتي را دريافت نمود و خدا بر او ببخشود آري اوست که‏ توبه ‏پذير مهربان است (۳۷) قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا ۖ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّکُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿٣٨﴾ فرموديم: جملگي از آن فرود آيي پس اگر از جانب من شما را هدايتي رسد آنان که هدايتم را پيروي کنند بر ايشان بيمي نيست و غمگين نخواهند شد (۳۸) وَالَّذِينَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَـٰئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿٣٩﴾ ولي‏ کساني که کفر ورزيدند و نشانه‏ هاي ما را دروغ انگاشتند آنانند که اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود (۳۹)‌ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِکُمْ وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ ﴿٤٠﴾ اي فرزندان اسرائيل نعمتهايم را که بر شما ارزاني داشتم به ياد آريد و به پيمانم وفا کنيد تا به پيمانتان وفا کنم و تنها از من بترسيد (۴۰) وَ آمِنُوا بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَکُمْ وَ لَا تَکُونُوا أَوَّلَ کَافِرٍ بِهِ ۖ وَ لَا تَشْتَرُوا بِآيَاتِي ثَمَنًا قَلِيلًا وَ إِيَّايَ فَاتَّقُونِ ﴿٤١﴾ و بدانچه نازل کرده ‏ام که مؤيد همان چيزي است که با شماست ايمان آريد و نخستين منکر آن نباشيد و آيات مرا به بهايي ناچيز نفروشيد و تنها از من پروا کنيد (۴۱) وَ لَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَ تَکْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿٤٢﴾ و حق را به باطل درنياميزيد و حقيقت را با آنکه خود مي‏دانيد کتمان نکنيد (۴۲) وَ أَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَ آتُوا الزَّکَاةَ وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعِينَ ﴿٤٣﴾ و نماز را بر پا داريد و زکات را بدهيد و با رکوع ‏کنندگان رکوع کنيد (۴۳) أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَکُمْ وَ أَنتُمْ تَتْلُونَ الْکِتَابَ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿٤٤﴾ آيا مردم را به نيکي فرمان مي ‏دهيد و خود را فراموش مي‏ کنيد با اينکه شما کتاب خدا را مي‏ خوانيد؟ آيا هيچ‏ نمي ‏انديشيد؟ (۴۴) وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ ۚ وَ إِنَّهَا لَکَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخَاشِعِينَ ﴿٤٥﴾ از شکيبايي و نماز ياري جوييد و به راستي اين کارگران است مگر بر فروتنان (۴۵) الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَاقُو رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ ﴿٤٦﴾ همان کساني که مي‏ دانند با پروردگار خود ديدار خواهند کرد و به سوي او باز خواهند گشت (۴۶)‌ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ ﴿٤٧﴾ اي فرزندان اسرائيل از نعمتهايم که بر شما ارزاني داشتم و از اينکه من شما را بر جهانيان برتري دادم، ياد کنيد (۴۷) وَ اتَّقُوا يَوْمًا لَّا تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئًا وَ لَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَ لَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَ لَا هُمْ يُنصَرُونَ ﴿٤٨﴾ و بترسيد از روزي که هيچ کس چيزي از عذاب خدا را از کسي دفع نمي‏ کند و نه از او شفاعتي پذيرفته و نه به جاي وي بدلي گرفته مي‏ شود و نه ياري خواهند شد (۴۸) وَ إِذْ نَجَّيْنَاکُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَکُمْ وَ يَسْتَحْيُونَ نِسَاءَکُمْ ۚ وَ فِي ذَٰلِکُم بَلَاءٌ مِّن رَّبِّکُمْ عَظِيمٌ ﴿٤٩﴾ و به ياد آريد آن‌گاه که شما را از چنگ‏ فرعونيان رهانيديم آنان‏ شما را سخت شکنجه مي‏ کردند پسران شما را سر مي‏ بريدند و زنهايتان را زنده مي‏ گذاشتند و در آن امر، بلا و آزمايش بزرگي از جانب پروردگارتان بود (۴۹) وَ إِذْ فَرَقْنَا بِکُمُ الْبَحْرَ فَأَنجَيْنَاکُمْ وَ أَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَ أَنتُمْ تَنظُرُونَ ﴿٥٠﴾ و هنگامي که دريا را براي شما شکافتيم و شما را نجات بخشيديم و فرعونيان را در حالي که شما نظاره مي‏ کرديد غرق کرديم (۵۰) وَ إِذْ وَاعَدْنَا مُوسَىٰ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَ أَنتُمْ ظَالِمُونَ ﴿٥١﴾ و آن‌گاه که با موسي چهل شب قرار گذاشتيم آن‌گاه در غياب وي شما گوساله را به پرستش‏ گرفتيد در حالي که ستمکار بوديد (۵۱) ثُمَّ عَفَوْنَا عَنکُم مِّن بَعْدِ ذَٰلِکَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿٥٢﴾ پس از آن بر شما بخشوديم باشد که شکرگزاري کنيد (۵۲) وَ إِذْ آتَيْنَا مُوسَى الْکِتَابَ وَ الْفُرْقَانَ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ ﴿٥٣﴾ و آن‌گاه که موسي را کتاب و فرقان جدا کننده حق از باطل‏ داديم شايد هدايت يابيد (۵۳) وَ إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّکُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَکُم بِاتِّخَاذِکُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَىٰ بَارِئِکُمْ فَاقْتُلُوا أَنفُسَکُمْ ذَٰلِکُمْ خَيْرٌ لَّکُمْ عِندَ بَارِئِکُمْ فَتَابَ عَلَيْکُمْ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ﴿٥٤﴾ و چون موسي به قوم خود گفت: اي قوم من شما با به پرستش‏ گرفتن گوساله بر خود ستم کرديد پس به درگاه آفريننده خود توبه کنيد و خطاکاران‏ خودتان را به قتل برسانيد که اين کار نزد آفريدگارتان براي شما بهتر است پس خدا توبه شما را پذيرفت که او توبه‏ پذير مهربان است (۵۴) وَ إِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَىٰ لَن نُّؤْمِنَ لَکَ حَتَّىٰ نَرَى اللَّـهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْکُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنتُمْ تَنظُرُونَ ﴿٥٥﴾ و چون گفتيد: اي موسي، تا خدا را آشکارا نبينيم هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد پس در حالي که مي‏ نگريستيد صاعقه شما را فرو گرفت (۵۵) ثُمَّ بَعَثْنَاکُم مِّن بَعْدِ مَوْتِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ﴿٥٦﴾ سپس شما را پس از مرگتان برانگيختيم باشد که شکرگزاري کنيد (۵۶) وَ ظَلَّلْنَا عَلَيْکُمُ الْغَمَامَ وَ أَنزَلْنَا عَلَيْکُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوَىٰ ۖ کُلُوا مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاکُمْ ۖ وَ مَا ظَلَمُونَا وَلَـٰکِن کَانُوا أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ﴿٥٧﴾ و بر شما ابر را سايه‏ گستر کرديم و بر شما «گزانگبين» و «بلدرچين» فرو فرستاديم و گفتيم: از خوراکي‌هاي پاکيزه ‏اي که به شما روزي داده ‏ايم بخوريد ولي آنان‏ بر ما ستم نکردند بلکه بر خويشتن ستم روا مي‏ داشتند (۵۷) وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هَـٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَکُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَکُمْ خَطَايَاکُمْ ۚ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ﴿٥٨﴾ و نيز به ياد آريد هنگامي را که گفتيم: بدين شهر درآييد و از هر کجاي آن خواستيد فراوان بخوريد و سجده‏کنان از در بزرگ‏ درآييد و بگوييد: خداوندا گناهان ما را بريز تا خطا‌هاي شما را ببخشاييم و پاداش‏ نيکوکاران را خواهيم افزود (۵۸) فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا کَانُوا يَفْسُقُونَ ﴿٥٩﴾ اما کساني که ستم کرده بودند آن سخن را به سخن ديگري غير از آنچه به ايشان گفته شده بود تبديل کردند و ما نيز بر آنان که ستم کردند به سزاي اينکه نافرماني پيشه کرده بودند عذابي از آسمان فرو فرستاديم (۵۹) وَ إِذِ اسْتَسْقَىٰ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاکَ الْحَجَرَ ۖ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۖ قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۖ کُلُوا وَاشْرَبُوا مِن رِّزْقِ اللَّـهِ وَ لَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿٦٠﴾ و هنگامي که موسي براي قوم خود در پي آب برآمد گفتيم: با عصايت بر آن تخته‏ سنگ بزن پس دوازده چشمه از آن جوشيدن گرفت به گونه ‏اي که‏ هر قبيله‏ اي آبشخور خود را مي‏ دانست و گفتيم: از روزي خدا بخوريد و بياشاميد، ولي‏ در زمين سر به فساد برمداريد (۶۰) وَ إِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَىٰ لَن نَّصْبِرَ عَلَىٰ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّکَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنبِتُ الْأَرْضُ مِن بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَ فُومِهَا وَ عَدَسِهَا وَ بَصَلِهَا ۖ قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَىٰ بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ ۚ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَکُم مَّا سَأَلْتُمْ ۗ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْکَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّـهِ ۗ ذَٰلِکَ بِأَنَّهُمْ کَانُوا يَکْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّـهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذَٰلِکَ بِمَا عَصَوا وَّ کَانُوا يَعْتَدُونَ ﴿٦١﴾ و چون گفتيد: اي موسي، هرگز بر يک نوع‏ خوراک تاب نياوريم از خداي خود براي ما بخواه تا از آنچه زمين مي‏ روياند از قبيل‏ سبزي و خيار و سير و عدس و پياز براي ما بروياند موسي‏ گفت: آيا به جاي چيز بهتر خواهان چيز پست‏تريد؟ پس به شهر فرود آييد که آنچه را خواسته‏ ايد براي شما در آنجا مهياست و داغ‏ خواري و ناداري بر پيشاني‏ آنان زده شد و به خشم خدا گرفتار آمدند چرا که آنان به نشانه ‏هاي خدا کفر ورزيده بودند و پيامبران را بناحق مي‏ کشتند اين از آن روي بود که سرکشي نموده و از حد درگذرانيده بودند (۶۱) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَ النَّصَارَىٰ وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّـهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿٦٢﴾ در حقيقت کساني که به اسلام‏ ايمان آورده و کساني که يهودي شده‏ اند و ترسايان و صابئان هر کس به خدا و روز بازپسين ايمان داشت و کار شايسته کرد پس اجرشان را پيش پروردگارشان خواهند داشت و نه بيمي بر آنان است و نه‌ اندوهناک خواهند شد (۶۲) وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَکُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَکُمُ الطُّورَ خُذُوا مَا آتَيْنَاکُم بِقُوَّةٍ وَاذْکُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ ﴿٦٣﴾ و چون از شما پيمان محکم گرفتيم و کوه‏ طور را بر فراز شما افراشتيم و فرموديم: آنچه را به شما داده‏ ايم به جد و جهد بگيريد و آنچه را در آن است به خاطر داشته باشيد باشد که به تقوا گراييد (۶۳) ثُمَّ تَوَلَّيْتُم مِّن بَعْدِ ذَٰلِکَ ۖ فَلَوْلَا فَضْلُ اللَّـهِ عَلَيْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَکُنتُم مِّنَ الْخَاسِرِينَ ﴿٦٤﴾ سپس شما بعد از آن پيمان‏ روي گردان شديد و اگر فضل خدا و رحمت او بر شما نبود مسلما از زيانکاران بوديد (۶۴) وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنکُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ کُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ ﴿٦٥﴾ و کساني از شما را که در روز شنبه از فرمان خدا تجاوز کردند نيک شناختيد پس ايشان را گفتيم: بوزينگاني باشيد طردشده (۶۵) فَجَعَلْنَاهَا نَکَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ ﴿٦٦﴾ و ما آن عقوبت‏ را براي حاضران و نسلهاي‏ پس از آن عبرتي و براي پرهيزگاران پندي قرار داديم (۶۶) وَ إِذْ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوْمِهِ إِنَّ اللَّـهَ يَأْمُرُکُمْ أَن تَذْبَحُوا بَقَرَةً ۖ قَالُوا أَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۖ قَالَ أَعُوذُ بِاللَّـهِ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ ﴿٦٧﴾ و هنگامي که موسي به قوم خود گفت: خدا به شما فرمان مي‏دهد که: ماده گاوي را سر ببريد، گفتند: آيا ما را به ريشخند مي‏گيري؟ گفت: پناه مي‏برم به خدا که مبادا از جاهلان باشم (۶۷) قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ ۚ قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَلَا بِکْرٌ عَوَانٌ بَيْنَ ذَٰلِکَ ۖ فَافْعَلُوا مَا تُؤْمَرُونَ ﴿٦٨﴾ گفتند: پروردگارت را براي ما بخوان تا بر ما روشن سازد که آن چگونه گاوي‏ است؟ گفت: وي مي‏فرمايد: آن ماده گاوي است نه پير و نه خردسال بلکه‏ ميانسالي است بين اين دو پس آنچه را بدان‏ مأموريد به جاي آريد (۶۸) قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ يُبَيِّن لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۚ قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النَّاظِرِينَ ﴿٦٩﴾ گفتند: از پروردگارت بخواه تا بر ما روشن کند که رنگش چگونه است؟ گفت: وي مي‏فرمايد: آن ماده گاوي است زرد يک دست و خالص که رنگش بينندگان را شاد مي‏کند (۶۹) قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّکَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ إِنَّ الْبَقَرَ تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَ إِنَّا إِن شَاءَ اللَّـهُ لَمُهْتَدُونَ ﴿٧٠﴾ گفتند: از پروردگارت بخواه تا بر ما روشن گرداند که آن چگونه گاوي‏ باشد؟ زيرا چگونگي‏ اين ماده گاو بر ما مشتبه شده ولي با توضيحات بيشتر تو ما ان شاء اللَّه حتما هدايت خواهيم شد (۷۰) قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُولٌ تُثِيرُ الْأَرْضَ وَ لَا تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لَّا شِيَةَ فِيهَا ۚ قَالُوا الْآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ ۚ فَذَبَحُوهَا وَ مَا کَادُوا يَفْعَلُونَ ﴿٧١﴾ گفت: وي مي‏فرمايد: در حقيقت آن ماده گاوي است که نه رام است تا زمين را شخم زند و نه کشتزار را آبياري کند بي‏ نقص است و هيچ لکه‏ اي در آن نيست گفتند: اينک سخن درست آوردي پس آن را سر بريدند و چيزي نمانده بود که نکنند (۷۱) وَ إِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِيهَا ۖ وَ اللَّـهُ مُخْرِجٌ مَّا کُنتُمْ تَکْتُمُونَ ﴿٧٢﴾ و چون شخصي را کشتيد و درباره او با يکديگر به ستيزه برخاستيد و حال آنکه خدا آنچه را کتمان مي‏ کرديد آشکار گردانيد (۷۲) فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا ۚ کَذَٰلِکَ يُحْيِي اللَّـهُ الْمَوْتَىٰ وَيُرِيکُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ ﴿٧٣﴾ پس فرموديم: پاره ‏اي از آن گاو سر بريده را به آن مقتول‏ بزنيد تا زنده شود اين گونه خدا مردگان را زنده مي‏ کند و آيات خود را به شما مي‏ نماياند باشد که بينديشيد (۷۳) ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُم مِّن بَعْدِ ذَٰلِکَ فَهِيَ کَالْحِجَارَةِأَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً ۚ وَ إِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهَارُ ۚ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاءُ ۚ وَ إِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّـهِ ۗ وَ مَا اللَّـهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿٧٤﴾ سپس دل‌هاي شما بعد از اين واقعه‏ سخت گرديد همانند سنگ يا سخت‏تر از آن چرا که از برخي سنگها جوي‌هايي بيرون مي‏زند و پاره‏اي از آن‌ها مي‏ شکافد و آب از آن خارج مي‏ شود و برخي از آن‌ها از بيم خدا فرو مي ‏ريزد و خدا از آنچه مي‏ کنيد غافل نيست (۷۴) أَفَتَطْمَعُونَ أَن يُؤْمِنُوا لَکُمْ وَ قَدْ کَانَ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُونَ کَلَامَ اللَّـهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِن بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ﴿٧٥﴾ آيا طمع داريد که اينان‏ به شما ايمان بياورند؟ با آنکه گروهي از آنان سخنان خدا را مي‏ شنيدند سپس آن را بعد از فهميدنش تحريف مي‏ کردند و خودشان هم مي‏ دانستند (۷۵) وَ إِذَا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قَالُوا آمَنَّا وَ إِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ إِلَىٰ بَعْضٍ قَالُوا أَتُحَدِّثُونَهُم بِمَا فَتَحَ اللَّـهُ عَلَيْکُمْ لِيُحَاجُّوکُم بِهِ عِندَ رَبِّکُمْ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ ﴿٧٦﴾ و همين يهوديان‏ چون با کساني که ايمان آورده ‏اند برخورد کنند مي‏ گويند: ما ايمان آورده ‏ايم و وقتي با همديگر خلوت مي‏ کنند مي‏ گويند: چرا از آنچه خداوند بر شما گشوده است براي آنان حکايت مي‏ کنيد تا آنان به استناد آن پيش پروردگارتان بر ضد شما استدلال کنند؟ آيا فکر نمي‏کنيد؟ (۷۶) أَوَلَا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّـهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَ مَا يُعْلِنُونَ ﴿٧٧﴾ آيا نمي‏دانند که خداوند آنچه را پوشيده مي‏ دارند و آنچه را آشکار مي‏ کنند مي‏داند؟ (۷۷) وَ مِنْهُمْ أُمِّيُّونَ لَا يَعْلَمُونَ الْکِتَابَ إِلَّا أَمَانِيَّ وَ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ ﴿٧٨﴾ و بعضي‏ از آنان بي‏سواداني هستند که کتاب خدا را جز خيالات خامي نمي‏ دانند و فقط گمان مي‏ برند (۷۸) فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَکْتُبُونَ الْکِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَـٰذَا مِنْ عِندِ اللَّـهِ لِيَشْتَرُوا بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۖ فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا کَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا يَکْسِبُونَ ﴿٧٩﴾ پس واي بر کساني که کتاب تحريف شده ‏اي‏ با دست‌هاي خود مي‏ نويسند سپس مي‏ گويند: اين از جانب خداست تا بدان بهاي ناچيزي به دست آرند پس واي بر ايشان از آنچه دستهايشان نوشته و واي بر ايشان از آنچه از اين راه‏ به دست مي ‏آورند(۷۹) وَ قَالُوا لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّامًا مَّعْدُودَةً ۚ قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللَّـهِ عَهْدًا فَلَن يُخْلِفَ اللَّـهُ عَهْدَهُ ۖ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّـهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٨٠﴾ و گفتند: جز روز‌هايي چند هرگز آتش به ما نخواهد رسيد بگو: مگر پيماني از خدا گرفته ‏ايد؟ که خدا پيمان خود را هرگز خلاف نخواهد کرد يا آنچه را نمي‏دانيد به دروغ به خدا نسبت مي‏دهيد؟ (۸۰) بَلَىٰ مَن کَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَأُولَـٰئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿٨١﴾ آري کسي که بدي به دست آورد و گناهش او را در ميان گيرد پس چنين کساني اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود (۸۱) وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَـٰئِکَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿٨٢﴾ و کساني که ايمان آورده و کار‌هاي شايسته کرده ‏اند آنان اهل بهشتند و در آن جاودان خواهند ماند (۸۲) وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ لَا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّـهَ وَ بِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَ ذِي الْقُرْبَىٰ وَ الْيَتَامَىٰ وَ الْمَسَاکِينِ وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَ أَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَ آتُوا الزَّکَاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِّنکُمْ وَ أَنتُم مُّعْرِضُونَ ﴿٨٣﴾ و چون از فرزندان اسرائيل پيمان محکم گرفتيم که: جز خدا را نپرستيد و به پدر و مادر و خويشان و يتيمان و مستمندان احسان کنيد و با مردم به زبان خوش سخن بگوييد و نماز را به پا داريد و زکات را بدهيد آن‌گاه جز اندکي از شما همگي‏ به حالت اعراض روي برتافتيد (۸۳) ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد