سوره‌ای که خواندنش به شیعیان در قیامت مقام شفاعت می‌دهد!

باشگاه خبرنگاران/ سوره رعد سيزدهمين سوره قرآن است و در جزء سيزدهم آن قرار دارد. اين سوره درباره توحيد و قدرت خداوند، حقانيت قرآن و نبوت پيامبر اسلام (ص)، رستاخيز و وصف بهشت و جهنم سخن مي‌گويد. پيامبر (ص) درباره فضيلت سوره رعد مي‌فرمايد: هر کس سوره رعد را تلاوت کند، خداوند ده برابر تعداد همه ابر‌هاي گذرنده در گذشته و حال و آينده به او حسنه مي‌دهد و در روز قيامت از وفاکنندگان به عهد الهي خواهد بود. امام صادق (ع) نيز در اين باره فرمودند: هر کس سوره رعد را بسيار بخواند، خداوند او را در دنيا به صاعقه هلاک نمي‌کند. هر چند از دشمنان اهل بيت باشد و چنانچه قاري از شيعيان باشد، خداوند او را بدون نگراني حساب به بهشت مي‌برد و شفاعتش درباره کساني که مي‌شناسد از خاندان و برادران مومنش پذيرفته مي‌شود. بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ به نام خداي بخشاينده مهربان المر ۚ تِلْکَ آيَاتُ الْکِتَابِ ۗ وَ الَّذِي أُنزِلَ إِلَيْکَ مِن رَّ‌بِّکَ الْحَقُّ وَ لَـٰکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿١﴾ الف، لام، ميم، راء اين است آيات کتاب و آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده حق است ولى بيشتر مردم نمى‌گروند (۱) اللَّـهُ الَّذِي رَ‌فَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَ‌وْنَهَا ۖ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْ‌شِ ۖ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ ۖ کُلٌّ يَجْرِ‌ي لِأَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّکُم بِلِقَاءِ رَ‌بِّکُمْ تُوقِنُونَ ﴿٢﴾ خدا همان کسى است که آسمان‌ها را بدون ستونهايى که آن‌ها را ببينيد برافراشت آنگاه بر عرش استيلا يافت و خورشيد و ماه را رام گردانيد هر کدام براى مدتى معين به سير خود ادامه مى‌دهند خداوند در کار آفرينش تدبير مى‌کند و آيات خود را به روشنى بيان مى‌نمايد اميد که شما به لقاى پروردگارتان يقين حاصل کنيد (۲) وَ هُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْ‌ضَ وَ جَعَلَ فِيهَا رَ‌وَاسِيَ وَ أَنْهَارً‌ا ۖ وَ مِن کُلِّ الثَّمَرَ‌اتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ ۖ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِکَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَکَّرُ‌ونَ ﴿٣﴾ و اوست کسى که زمين را گسترانيد و در آن، کوه‌ها و رود‌ها نهاد و از هر گونه ميوه‌اى در آن جفت جفت قرار داد روز را به شب مى‌پوشاند قطعا در اين امور براى مردمى که تفکر مى‌کنند نشانه‌هايى وجود دارد (۳) وَ فِي الْأَرْ‌ضِ قِطَعٌ مُّتَجَاوِرَ‌اتٌ وَ جَنَّاتٌ مِّنْ أَعْنَابٍ وَزَرْ‌عٌ وَ نَخِيلٌ صِنْوَانٌ وَ غَيْرُ صِنْوَانٍ يُسْقَىٰ بِمَاءٍ وَاحِدٍ وَ نُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَىٰ بَعْضٍ فِي الْأُکُلِ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِکَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ﴿٤﴾ و در زمين قطعاتى است کنار هم و باغهايى از انگور و کشتزار‌ها و درختان خرما چه از يک ريشه و چه از غير يک ريشه که با يک آب سيراب مى‌گردند و با اين همه برخى از آن‌ها را در ميوه از حيث مزه و نوع و کيفيت بر برخى ديگر برترى مى‌دهيم بى گمان در اين امر نيز براى مردمى که تعقل مى‌کنند دلايل روشنى است (۴) وَ إِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَإِذَا کُنَّا تُرَ‌ابًا أَإِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ ۗ أُولَـٰئِکَ الَّذِينَ کَفَرُ‌وا بِرَ‌بِّهِمْ ۖ وَ أُولَـٰئِکَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ ۖ وَ أُولَـٰئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿٥﴾ و اگر عجب دارى، عجب از سخن آنان کافران است که: آيا وقتى خاک شديم به راستى در آفرينش جديدى خواهيم بود؟ اينان همان کسانند که به پروردگارشان کفر ورزيده‌اند و در گردنهايشان زنجيرهاست و آنان همدم آتشند و در آن ماندگار خواهند بود (۵) وَ يَسْتَعْجِلُونَکَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِمُ الْمَثُلَاتُ ۗ وَ إِنَّ رَ‌بَّکَ لَذُو مَغْفِرَ‌ةٍ لِّلنَّاسِ عَلَىٰ ظُلْمِهِمْ ۖ وَ إِنَّ رَ‌بَّکَ لَشَدِيدُ الْعِقَابِ ﴿٦﴾ و پيش از رحمت شتابزده از تو عذاب مى‌طلبند و حال آنکه پيش از آنان بر کافران عقوبت‌ها رفته است و به راستى پروردگار تو نسبت به مردم با وجود ستمشان بخشايشگر است و به يقين پروردگار تو سخت‌کيفر است (۶) وَيَقُولُ الَّذِينَ کَفَرُ‌وا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّ‌بِّهِ ۗ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ ۖ وَلِکُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ﴿٧﴾ و آنان که کافر شده‌اند مى‌گويند:چرا نشانه‌اى آشکار از طرف پروردگارش بر او نازل نشده است؟ اى پيامبر تو فقط هشداردهنده‌اى و براى هر قومى رهبرى است (۷) اللَّـهُ يَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنثَىٰ وَمَا تَغِيضُ الْأَرْ‌حَامُ وَمَا تَزْدَادُ ۖ وَکُلُّ شَيْءٍ عِندَهُ بِمِقْدَارٍ ﴿٨﴾ خدا مى‌داند آنچه را که هر ماده‌اى در رحم بار مى‌گيرد و نيز آنچه را که رحم‌ها مى‌کاهند و آنچه را مى‌افزايند و هر چيزى نزد او اندازه‌اى دارد (۸) عَالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ الْکَبِيرُ الْمُتَعَالِ ﴿٩﴾ داناى نهان و آشکار و بزرگ بلندمرتبه است (۹) سَوَاءٌ مِّنکُم مَّنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَن جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَسَارِ‌بٌ بِالنَّهَارِ ﴿١٠﴾ براى او يکسان است:کسى از شما سخن خود را نهان کند و کسى که آن را فاش گرداند و کسى که خويشتن را به شب پنهان دارد و در روز آشکارا حرکت کند (۱۰) لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِّن بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ يَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّـهِ ۗ إِنَّ اللَّـهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُ‌وا مَا بِأَنفُسِهِمْ ۗ وَ إِذَا أَرَ‌ادَ اللَّـهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَ‌دَّ لَهُ ۚ وَ مَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ ﴿١١﴾ براى او فرشتگانى است که پى در پى او را به فرمان خدا از پيش رو و از پشت سرش پاسدارى مى‌کنند در حقيقت خدا حال قومى را تغيير نمى‌دهد تا آنان حال خود را تغيير دهند و چون خدا براى قومى آسيبى بخواهد هيچ برگشتى براى آن نيست و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود(۱۱) هُوَ الَّذِي يُرِ‌يکُمُ الْبَرْ‌قَ خَوْفًا وَ طَمَعًا وَ يُنشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ ﴿١٢﴾ اوست کسى که برق را براى بيم و اميد به شما مى‌نماياند و ابرهاى گرانبار را پديدار مى‌کند (۱۲) وَ يُسَبِّحُ الرَّ‌عْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلَائِکَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَ يُرْ‌سِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَن يَشَاءُ وَ هُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّـهِ وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ ﴿١٣﴾ رعد به حمد او و فرشتگان جملگى از بيمش تسبيح مى‌گويند و صاعقه‌ها را فرو مى‌فرستند و با آن‌ها هر که را بخواهد مورد اصابت قرار مى‌دهد در حالى که آنان در باره خدا مجادله مى‌کنند و او سخت‌کيفر است (۱۳) لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ ۖ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُم بِشَيْءٍ إِلَّا کَبَاسِطِ کَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَ مَا هُوَ بِبَالِغِهِ ۚ وَ مَا دُعَاءُ الْکَافِرِ‌ينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ﴿١٤﴾ دعوت حق براى اوست و کسانى که مشرکان جز او مى‌خوانند هيچ جوابى به آنان نمى‌دهند مگر مانند کسى که دو دستش را به سوى آب بگشايد تا آب به دهانش برسد در حالى که آب به دهان او نخواهد رسيد، و دعاى کافران جز بر هدر نباشد (۱۴) وَ لِلَّـهِ يَسْجُدُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْ‌ضِ طَوْعًا وَ کَرْ‌هًا وَ ظِلَالُهُم بِالْغُدُوِّ وَ الْآصَالِ ۩ ﴿١٥﴾ و هر که در آسمان‌ها و زمين است خواه و ناخواه با سايه‌هايشان، بامدادان و شامگاهان براى خدا سجده مى‌کنند (۱۵) قُلْ مَن رَّ‌بُّ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْ‌ضِ قُلِ اللَّـهُ ۚ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِکُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًا وَ لَا ضَرًّ‌ا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَىٰ وَ الْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَ النُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا لِلَّـهِ شُرَ‌کَاءَ خَلَقُوا کَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ اللَّـهُ خَالِقُ کُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿١٦﴾ بگو: پروردگار آسمان‌ها و زمين کيست؟ بگو: خدا! بگو: پس آيا جز او سرپرستانى گرفته‌ايد که اختيار سود و زيان خود را ندارند؟ بگو: آيا نابينا و بينا يکسانند؟ يا تاريکي‌ها و روشنايى برابرند؟ يا براى خدا شريکانى پنداشته‌اند که مانند آفرينش او آفريده‌اند و در نتيجه اين دو آفرينش بر آنان مشتبه شده است؟ بگو: خدا آفريننده هر چيزى است و اوست يگانه قهار (۱۶) أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِ‌هَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّ‌ابِيًا ۚ وَ مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُ ۚ کَذَٰلِکَ يَضْرِ‌بُ اللَّـهُ الْحَقَّ وَ الْبَاطِلَ ۚ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَ أَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْ‌ضِ ۚ کَذَٰلِکَ يَضْرِ‌بُ اللَّـهُ الْأَمْثَالَ ﴿١٧﴾ همو که از آسمان آبى فرو فرستاد پس رودخانه‌هايى به اندازه گنجايش خودشان روان شدند و سيل کفى بلند روى خود برداشت و از آنچه براى به دست آوردن زينتى يا کالايى در آتش مى‌گدازند هم نظير آن کفى برمى‌آيد خداوند، حق و باطل را چنين مثل مى‌زند اما کف، بيرون افتاده از ميان مى‌رود ولى آنچه به مردم سود مى‌رساند در زمين باقى مى‌ماند خداوند مثلها را چنين مى‌زند (۱۷) لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَ‌بِّهِمُ الْحُسْنَىٰ ۚ وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِي الْأَرْ‌ضِ جَمِيعًا وَ مِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ ۚ أُولَـٰئِکَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَ بِئْسَ الْمِهَادُ ﴿١٨﴾ براى کسانى که پروردگارشان را اجابت کرده‌اند پاداش بس نيکوست و کسانى که وى را اجابت نکرده‌اند اگر سراسر آنچه در زمين است و مانند آن را با آن داشته باشند قطعا آن را براى بازخريد خود خواهند داد آنان به سختى بازخواست شوند و جايشان در دوزخ است و چه بد جايگاهى است (۱۸) أَفَمَن يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْکَ مِن رَّ‌بِّکَ الْحَقُّ کَمَنْ هُوَ أَعْمَىٰ ۚ إِنَّمَا يَتَذَکَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿١٩﴾ پس آيا کسى که مى‌داند آنچه از جانب پروردگارت به تو نازل شده حقيقت دارد، مانند کسى است که کوردل است؟ تنها خردمندانند که عبرت مى‌گيرند (۱۹) الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّـهِ وَلَا يَنقُضُونَ الْمِيثَاقَ ﴿٢٠﴾ همانان که به پيمان خدا وفا دارند و عهد او را نمى‌شکنند (۲۰) وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّـهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَ‌بَّهُمْ وَ يَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ ﴿٢١﴾ و آنان که آنچه را خدا به پيوستنش فرمان داده مى‌پيوندند و از پروردگارشان مى‌ترسند و از سختى حساب بيم دارند (۲۱) وَ الَّذِينَ صَبَرُ‌وا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَ‌بِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَ أَنفَقُوا مِمَّا رَ‌زَقْنَاهُمْ سِرًّ‌ا وَ عَلَانِيَةً وَ يَدْرَ‌ءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولَـٰئِکَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ ﴿٢٢﴾ و کسانى که براى طلب خشنودى پروردگارشان شکيبايى کردند و نماز برپا داشتند و از آنچه روزيشان داديم نهان و آشکارا انفاق کردند و بدى را با نيکى مى‌زدايند ايشان راست فرجام خوش سراى باقى (۲۲) جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهَا وَ مَن صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَ أَزْوَاجِهِمْ وَ ذُرِّ‌يَّاتِهِمْ ۖ وَ الْمَلَائِکَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِم مِّن کُلِّ بَابٍ ﴿٢٣﴾ همان بهشتهاى عدن که آنان با پدرانشان و همسرانشان و فرزندانشان که درستکارند در آن داخل مى‌شوند و فرشتگان از هر درى بر آنان درمى‌آيند (۲۳) سَلَامٌ عَلَيْکُم بِمَا صَبَرْ‌تُمْ ۚ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ ﴿٢٤﴾ و به آنان مى‌گويند:درود بر شما به پاداش آنچه صبر کرديد راستى چه نيکوست فرجام آن سراى(۲۴) وَ الَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّـهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّـهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْ‌ضِ ۙ أُولَـٰئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ﴿٢٥﴾ و کسانى که پيمان خدا را پس از بستن آن مى‌شکنند و آنچه را خدا به پيوستن آن فرمان داده مى‌گسلند و در زمين فساد مى‌کنند بر ايشان لعنت است و بد فرجامى آن سراى ايشان راست (۲۵) اللَّـهُ يَبْسُطُ الرِّ‌زْقَ لِمَن يَشَاءُ وَ يَقْدِرُ ۚ وَ فَرِ‌حُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَ‌ةِ إِلَّا مَتَاعٌ ﴿٢٦﴾ خدا روزى را براى هر که بخواهد گشاده يا تنگ مى‌گرداند ولى آنان به زندگى دنيا شاد شده‌اند و زندگى دنيا در برابر آخرت جز بهره‌اى ناچيز نيست (۲۶) وَ يَقُولُ الَّذِينَ کَفَرُ‌وا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّ‌بِّهِ ۗ قُلْ إِنَّ اللَّـهَ يُضِلُّ مَن يَشَاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ ﴿٢٧﴾ و کسانى که کافر شده‌اند مى‌گويند: چرا از جانب پروردگارش معجزه‌اى بر او نازل نشده است؟ بگو: در حقيقت خداست که هر کس را بخواهد بى‌راه مى‌گذارد و هر کس را که به سوى اوبازگردد، به سوى خود راه مى‌نمايد (۲۷) الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللَّـهِ ۗ أَلَا بِذِکْرِ اللَّـهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ﴿٢٨﴾ همان کسانى که ايمان آورده‌اند و دلهايشان به ياد خدا آرام مى‌گيرد آگاه باش که با ياد خدا دل‌ها آرامش مى‌يابد (۲۸) الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ﴿٢٩﴾ کسانى که ايمان آورده و کارهاى شايسته کرده‌اند خوشا به حالشان و خوش سرانجامى دارند (۲۹) کَذَٰلِکَ أَرْ‌سَلْنَاکَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهَا أُمَمٌ لِّتَتْلُوَ عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْکَ وَ هُمْ يَکْفُرُ‌ونَ بِالرَّ‌حْمَـٰنِ ۚ قُلْ هُوَ رَ‌بِّي لَا إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إِلَيْهِ مَتَابِ ﴿٣٠﴾ بدين گونه تو را در ميان امتى که پيش از آن امتهايى روزگار به سر بردند فرستاديم تا آنچه را به تو وحى کرديم بر آنان بخوانى در حالى که آنان به خداى رحمان کفر مى‌ورزند. بگو: اوست پروردگار من معبودى بجز او نيست بر او توکل کرده‌ام و بازگشت من به سوى اوست(۳۰) وَ لَوْ أَنَّ قُرْ‌آنًا سُيِّرَ‌تْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْ‌ضُ أَوْ کُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَىٰ ۗ بَل لِّلَّـهِ الْأَمْرُ جَمِيعًا ۗ أَفَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّـهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعًا ۗ وَ لَا يَزَالُ الَّذِينَ کَفَرُ‌وا تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُوا قَارِ‌عَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِ‌يبًا مِّن دَارِ‌هِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّـهِ ۚ إِنَّ اللَّـهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ ﴿٣١﴾ و اگر قرآنى بود که کوه‌ها بدان روان مى‌شد يا زمين بدان قطعه قطعه مى‌گرديد يا مردگان بدان به سخن درمى‌آمدند باز هم در آنان اثر نمى‌کرد نه چنين است بلکه همه امور بستگى به خدا دارد آيا کسانى که ايمان آورده‌اند، ندانسته‌اند که اگر خدا مى‌خواست قطعا تمام مردم را به راه مى‌آورد؟ و کسانى که کافر شده‌اند پيوسته به سزاى آنچه کرده‌اند مصيبت کوبنده‌اى به آنان مى‌رسد يا نزديک خانه‌هايشان فرود مى‌آيد تا وعده خدا فرا رسد آرى، خدا وعده خود را خلاف نمى‌کند (۳۱) وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُ‌سُلٍ مِّن قَبْلِکَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ کَفَرُ‌وا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ ۖ فَکَيْفَ کَانَ عِقَابِ ﴿٣٢﴾ و بى‌گمان، فرستادگان پيش از تو نيز مسخره شدند پس به کسانى که کافر شده بودند مهلت دادم آنگاه آنان را به کيفر گرفتم پس چگونه بود کيفر من؟ (۳۲) أَفَمَنْ هُوَ قَائِمٌ عَلَىٰ کُلِّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ ۗ وَ جَعَلُوا لِلَّـهِ شُرَ‌کَاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ ۚ أَمْ تُنَبِّئُونَهُ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي الْأَرْ‌ضِ أَم بِظَاهِرٍ مِّنَ الْقَوْلِ ۗ بَلْ زُيِّنَ لِلَّذِينَ کَفَرُ‌وا مَکْرُ‌هُمْ وَ صُدُّوا عَنِ السَّبِيلِ ۗ وَ مَن يُضْلِلِ اللَّـهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿٣٣﴾ آيا کسى که بر هر شخصى بدانچه کرده است مراقب است مانند کسى است که از همه جا بى‌خبر است؟ و براى خدا شريکانى قرار دادند بگو: نامشان را ببريد آيا او را به آنچه در زمين است و او نمى‌داند خبر مى‌دهيد يا سخنى سطحى و ميان‌تهى مى‌گوييد؟ چنين نيست بلکه براى کسانى که کافر شده‌اند نيرنگشان آراسته شده و از راه حق بازداشته شده‌اند و هر که را خدا بى‌راه گذارد رهبرى نخواهد داشت (۳۳) لَّهُمْ عَذَابٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَ لَعَذَابُ الْآخِرَ‌ةِ أَشَقُّ ۖ وَ مَا لَهُم مِّنَ اللَّـهِ مِن وَاقٍ ﴿٣٤﴾ براى آنان در زندگى دنيا عذابى است و قطعا عذاب آخرت دشوارتر است و براى ايشان در برابر خدا هيچ نگهدارنده‌اى نيست (۳۴) مَّثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ۖ تَجْرِ‌ي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ أُکُلُهَا دَائِمٌ وَظِلُّهَا ۚ تِلْکَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوا ۖ وَّ عُقْبَى الْکَافِرِ‌ينَ النَّارُ ﴿٣٥﴾ وصف بهشتى که به پرهيزگاران وعده داده شده اين است که از زير درختان آن نهر‌ها روان است ميوه و سايه‌اش پايدار است اين است فرجام کسانى که پرهيزگارى کرده‌اند و فرجام کافران آتش دوزخ است (۳۵) وَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْکِتَابَ يَفْرَ‌حُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْکَ ۖ وَ مِنَ الْأَحْزَابِ مَن يُنکِرُ بَعْضَهُ ۚ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْ‌تُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّـهَ وَ لَا أُشْرِ‌کَ بِهِ ۚ إِلَيْهِ أَدْعُو وَ إِلَيْهِ مَآبِ ﴿٣٦﴾ و کسانى که به آنان کتاب آسمانى داده‌ايم از آنچه به سوى تو نازل شده شاد مى‌شوند و برخى از دسته‌ها کسانى هستند که بخشى از آن را انکار مى‌کنند بگو: جز اين نيست که من مامورم خدا را بپرستم و به او شرک نورزم به سوى او مى‌خوانم و بازگشتم به سوى اوست (۳۶) وَ کَذَٰلِکَ أَنزَلْنَاهُ حُکْمًا عَرَ‌بِيًّا ۚ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَکَ مِنَ اللَّـهِ مِن وَلِيٍّ وَ لَا وَاقٍ ﴿٣٧﴾ و بدين سان آن قرآن را فرمانى روشن نازل کرديم و اگر پس از دانشى که به تو رسيده باز از هوسهاى آنان پيروى کنى در برابر خدا هيچ دوست و حمايتگرى نخواهى داشت (۳۷) وَ لَقَدْ أَرْ‌سَلْنَا رُ‌سُلًا مِّن قَبْلِکَ وَ جَعَلْنَا لَهُمْ أَزْوَاجًا وَذُرِّ‌يَّةً ۚ وَ مَا کَانَ لِرَ‌سُولٍ أَن يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّـهِ ۗ لِکُلِّ أَجَلٍ کِتَابٌ ﴿٣٨﴾ و قطعا پيش از تو نيز رسولانى فرستاديم و براى آنان زنان و فرزندانى قرار داديم؛ و هيچ پيامبرى را نرسد که جز به اذن خدا معجزه‌اى بياورد. براى هر زمانى کتابى است. (۳۸) يَمْحُو اللَّـهُ مَا يَشَاءُ وَيُثْبِتُ ۖ وَ عِندَهُ أُمُّ الْکِتَابِ ﴿٣٩﴾ خدا آنچه را بخواهد محو يا اثبات مى‌کند و اصل کتاب نزد اوست (۳۹) وَ إِن مَّا نُرِ‌يَنَّکَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّکَ فَإِنَّمَا عَلَيْکَ الْبَلَاغُ وَ عَلَيْنَا الْحِسَابُ ﴿٤٠﴾ و اگر پاره‌اى از آنچه را که به آنان وعده مى‌دهيم به تو بنمايانيم يا تو را بميرانيم جز اين نيست که بر تو رساندن پيام است و بر ما حساب آنان (۴۰) أَوَلَمْ يَرَ‌وْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْ‌ضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَ‌افِهَا ۚ وَ اللَّـهُ يَحْکُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ ۚ وَ هُوَ سَرِ‌يعُ الْحِسَابِ ﴿٤١﴾ آيا نديده‌اند که ما همواره مى‌آييم و از اطراف اين زمين مى‌کاهيم و خداست که حکم مى‌کند براى حکم او باز دارنده‌اى نيست و او به سرعت حسابرسى مى‌کند (۴۱) وَ قَدْ مَکَرَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَلِلَّـهِ الْمَکْرُ جَمِيعًا ۖ يَعْلَمُ مَا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ ۗ وَ سَيَعْلَمُ الْکُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ ﴿٤٢﴾ و به يقين کسانى که پيش از آنان بودند نيرنگ کردند ولى همه تدبير‌ها نزد خداست آنچه را که هر کسى به دست مى‌آورد مى‌داند و به زودى کافران بدانند که فرجام آن سراى از کيست (۴۲) وَ يَقُولُ الَّذِينَ کَفَرُ‌وا لَسْتَ مُرْ‌سَلًا ۚ قُلْ کَفَىٰ بِاللَّـهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَ بَيْنَکُمْ وَ مَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ ﴿٤٣﴾ و کسانى که کافر شدند مى‌گويند: تو فرستاده نيستى بگو: کافى است خدا و آن کس که نزد او علم کتاب است ميان من و شما گواه باشد (۴۳) ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد