باشگاه خبرنگاران/ امام زمان در هر دوران، صاحب و مالک عصري است که در آن زندگي ميکند. مردم بايد از او پيروي کرده و به کج راههها متمايل نشوند و اين کنارهگيري از گناه، تنها با شناخت امام زمان (ع) و توسل به وجود مبارکشان ممکن ميشود.
دوازدهمين پيشواي معصوم امام زمان (عج)؛ در نيمه شعبان سال ۲۵۵ هجري قمري در شهر سامرا ديده به جهان گشود. او همنام پيامبراسلام (محمد) و هم کنيه آن حضرت (ابوالقاسم) است. ولي پيشوايان معصوم از ذکر نام اصلي آن حضرت نهي فرموده اند.
از جمله القاب آن حضرت حجت، قائم، خلف صالح، صاحب الزمان و بقية الله و مشهورترين آنها مهدي است.
پدرش، پيشواي يازدهم شيعيان حضرت امام حسن عسکري (ع) و مادرش بانوي گرامي نرجس است که به نام ريحانه و سوسن از او ياد شده است. ميزان فضيلت و معنويت نرجس خاتون تا حدي بالا بود که حکيمه خواهر امام هادي (ع) که از بانوان عاليقدر خاندان امامت بود، او را سرآمد و سرور خاندان خويش و خود را خدمتگزار او ميناميد.
حضرت مهدي (ع) دو دوره غيبت داشت: کوتاه مدت (غيبت صغري) و بلند مدت (غيبت کبري)
اولي از هنگام تولد تا پايان دوران نيابت خاص ادامه داشت و دومي با پايان دوره نخست آغاز شد و تا هنگام ظهور و قيام آن حضرت طول خواهد کشيد.
در حديثي که از امام زمان (عج) نقل شده، آمده است که حضرت ميفرمايند: «أَمّا وَجْهُ الاْنْتِفاعِ بي في غَيبَتي فَکالاْنْتِفاعِ بِالشَّمْسِ إِذا غيبتها عَنِ الاْبْصارِ السَّحاب» (۱)
ترجمه: امّا چگونگي استفاده از من در غيبتم، همانند استفاده از خورشيد است هنگامي که ابرها آن را از ديدگان پنهان نگاه دارد.
اين کلام امام زمان (عج)، در پايان پاسخ پرسشهاي اسحاق ابن يعقوب آمده است. شيخ صدوق و شيخ طوسي (رحمهما الله) نيز آن را نقل کردهاند. در اين حديث شريف، وجود حضرت در عصر غيبت کبري، به خورشيد در پس ابر تشبيه شده است.
در اين تشبيه، نکات جالبي نهفته است که به بعضي از آنها اشاره ميکنيم:
۱. حضرت وجود خود را به خورشيد تشبيه کرده است. همان گونه که خورشيد، منشأ حيات موجودات و مايهٔ گرمي و حرارت و نور و حرکت و ... است و با نبود آن، حيات و زندگاني از موجودات رخت برمي بندد، حيات معنوي جامعه، از وجود امام زمان (عج) و بقاي آن نيز به بقاي وجود آن حضرت وابسته است. در روايات اسلامي وارد شده است که امامان معصوم (عليهم السلام) اهداف نهايي ايجاد مخلوقاتاند.
۲. همان گونه که خورشيد يکي از مخلوقات و در عين حال واسطه بهره گيري موجودات از نور و حرارت است، امام نيز واسطه اعلا براي فيض بري موجودات است و فيض الهي، مانند نعمت و هدايت و ... به واسطه او به عموم خلايق ميرسد.
۳. همان گونه که مردم، هر آن انتظار خارج شدن خورشيد از پَسِ ابرها را دارند تا تمام و کامل، از وجود و ظهورش استفاده ببرند، در ايام غيبتِ آن حضرت نيز، مردم منتظر ظهور و خروج اويند و از ظهورش مأيوس نميگردند.
۴. منکر وجود آن حضرت همانند منکر وجود خورشيد است، هنگامي که در پشت ابرها از ديدهها پنهان گردد.
۵. همان گونه که ابر، کاملاً خورشيد را نميپوشاند و نور خورشيد به زمين و زمينيان ميرسد، غيبت هم مانع کامل و تمامي براي بهره دهي حضرت نيست. مردم در زمان غيبت، حضرت را نميبينند، امّا از وجود مبارک او بهره ميبرند. توسّل يکي از راههاي بهره بردن از آن امام است.
۶. همان گونه که در مناطقي که هوا غالباً ابري است، گاهي خورشيد ابرها را ميشکافد و خود را از لابه لاي آنها بيرون ميآورد و به عدهاي از مردم نشان ميدهد، هر از چند گاهي نيز، عدّهاي شرف ياب محضر مبارک امام زمان (عج) ميشوند و از وجودش استفاده ميبرند و از اين راه، وجود آن حضرت (عج) براي عموم مردم به اثبات ميرسد.
۷. همان گونه که از خورشيد، همگان، از دين دار و بي دين، نفع ميبرند، آثار و برکات امام عصر (عج) همه عالم را در برمي گيرد؛ هر چند مردم او را نشناسند و قدرش را ندانند.
۸. همان گونه که شعاع خورشيد، به مقدار روزنهها و اندازه پنجرهها، داخل اتاقها ميشود و مردم از آن بهره ميبرند، مقدار بهره مردم از وجود و آثار و برکات آن حضرت نيز به اندازه قابليت آنان است. انسان هر اندازه موانع را از خود دور کند و قلب خود را بيشتر بگشايد، از وجود و آثار و برکات بيشتري بهره ميگيرد.
۹. همان گونه که ابرها خورشيد را نابود نميکنند و تنها مانع رؤيت اويند، غيبت امام زمان (عج) نيز فقط مانع رؤيت اوست.
منبع:
۱) بحارالأنوار، ج ۵۳، ص ۱۸۱، ح ۱۰
بازار