خراسان/ ننه ما تو چی نعمتی غرق بودم و قدرش نِمِدنیستِم! بچَه کِه بودُم خَنَما فِلِکَه آب بود، کوچه عیدگاه، با صدای زنگِ ساعتِ حرم، وقتِ مانِ میزون مِکردم. صدای اذونِ حرم تو خَنَه مان می پیچید و از ای وَر تا چارای کِلانتَر و فلکه ضِد هم شنیده مِشُد. از بالاخیابون تا خود دروازه قوچان، از طرف طبرسی تا چارراه مقدمُ پُلِ راه آهن. مِدنن او وَختا اِنقَد ماشین و ساختمونای بلند نبود که! یک وختایی که ما بچه ها تو دالون سرگرم بازی بودم، دَمِ غروب همی که صدایِ نقاره خانه بلند مِشُد، نَنَه خدابیامُرزُم جیغ مِکِشید: «بُدُوِن که نِماز قضا رَف!» یک کَم که بُزُرگ تَر شُدم وختای نماز مِرَفتِم حَرَم . آقام خدابیامُرز نماز صُب شَم تو حرَم مُخُند. هر وَخ گره تو کارما بود، با نَنَه یا آبجیام مِرَفتِم حَرَم و شمع روشن مِکِردم. هر وَخ هَمدیگه رِه گوم مِکِردِم، قرارمان دَمِ سقاخَنَهِ اسمال طلا بود، آخ که دلُم برِیه یَک قُرت آب تو او کَسَه هایِ طلایی تَنگ رِفتَه...
اما حالا نَنَه! هر بار از راه دور به آقا امام رئوف سلام مُدُم، با خودم مُگُم اشکال نِدرَه، این روزایَم مُگذرَه، دوبرَه صحن آقا مِشَه محلِ اَمنِ برِیه کَفتَرای دلِما...
یا ضامِنِ آهو! خودت ای مسئله رِه حل کن، همه مریضا رِه شفا بده و به اونایی که هنوز نِمِدنَن رعایت نِکردَن مسائل بهداشتی چِقَد خِطر درَه، یَک نُخُود دَرک و یَک مثقال فهم عنایت فرما».
عامری فرد