رضا نصری خطاب به ایرانیان خارج از کشور: با وطن‌مان چه می‌کنید؟

می‌دانید دروغ می‌گویند که سعادت، توسعه و شکوفایی ایران را می‌خواهند؟ می‌دانید در پی فروپاشی ساختار دولت - ملت، ویران‌سازی و خنثی‌سازی کشورتان هستند؟ نوشته‌هایشان را خوانده‌اید؟ جلسات استماع‌شان در کنگره ایالات متحده را دیده‌اید؟ گزارش‌های اندیشکده‌هایشان را ورق زده‌اید؟ آیا می‌دانید در سیاست‌نامه‌هایشان تصریح شده باید ایران را چنان تضعیف کرد که تا نسل‌ها خیال‌شان از چنین رقیبی راحت شود؟ آیا پیش از اینکه در صفوف طراحی‌شده آنان قدم بردارید کمی فراتر از شعارها و ادعاهایشان رفته‌اید تا از انگیزه‌های واقعی آن‌ها اطلاع پیدا کنید؟

واقعاً باور کرده‌اید ناو و ناوشکن آورده‌اند تا بعد از جنگ کلید تهران را به دست‌تان بدهند و محترمانه کنار بروند؟ حاضرید مسئولیت عواقب جنگی را که خواسته یا ناخواسته تسهیل‌گر آن شده‌اید برعهده بگیرید؟ اگر فردا با تضعیف قدرت مرکزی، ایران به جولانگاه گروه‌های تروریستی تکفیری بدل شود، پاسخگو خواهید بود؟

اگر طالبان از مرزهای شرقی به خراسان چشم بدوزد و جندالله و جیش‌العدل و دو جین گروه تروریستی جدایی‌طلب بلوچستان‌تان را تصاحب کنند، چه خواهید کرد؟ اگر بدخواهان این مرز و بوم به سراغ کُردستان و آذربایجان‌مان بروند، می‌خواهید از دل مونیخ و تورنتو و لس‌آنجس از تمامیت ارضی کشور دفاع کنید؟ واقعاً گمان کرده‌اید در این منطقه خطرناک و پر آشوب، رقبای تاریخی ایران اجازه خواهند داد میهن جنگ‌زده‌تان دوباره - یکپارچه و سربلند - روی پای خود بایستد؟

اگر فردا همسایگان عرب مدعی خوزستان شدند، با وجدان‌تان چه خواهید کرد؟ اگر نیروهای آمریکایی به بهانه «تأمین امنیت» چاه‌های نفت را اشغال کردند،  همانطور که رئیس‌جمهور مجنون‌شان بی‌پرده می‌گوید، چه می‌کنید؟ اگر امارات متحده عربی از خلأ قدرت در ایران بهره برد و جزایر سه‌گانه را تصرف کند، آسوده خواهید خوابید؟ میهن‌دوستی شما صرفاً در اعتراض به «خلیج» خواندن «خلیج فارس» خلاصه می‌شود یا در عرصه عمل هم مردم و زن میدان هستید؟

مدعی هستید خیر مردم را می‌خواهید! اما راستی کجا بودید وقتی دونالد ترامپ از توافق هسته‌ای خارج شد و یک‌شبه اقتصاد کشور را با «فشار حداکثری» در مسیر فروپاشی قرار داد؟ آن روز برای اعتراض به عهدشکنی و نقض آشکار حقوق ملت‌تان مقابل کدام سفارتخانه تجمع کردید؟ کجا بودید وقتی لیندسی گراهام - همان که بی‌شرمانه «عمو لیندسی» خطابش می‌کنید - توصیه به بمباران زیرساخت‌های نفتی ایران می‌کرد؟

کجا بودید وقتی سیاست «فشار حداکثری» که او از معمارانش بود، حتی در اوج کرونا مانع دسترسی ایران به وام اضطراری صندوق بین‌المللی پول شد تا امثال او و ایران‌اینترنشنال بتوانند از تعداد جان‌باختگان بهره‌برداری سیاسی کنند؟ کجا بودید روزی که «رودی جولیانی» پشت بلندگو رفت و با افتخار گفت «سیاست ما مردم ایران را به فروش کلیه‌هایشان کشانده است»؟ واقعاً منفعت مردم ایران را مدنظر دارید یا شما هم مانند این هیولاهای ایران‌ستیز می‌خواهید با فشار اقتصادی و محاصره و جنگ، مردم را از فرط فقر و استیصال و ناامیدی به خیابان‌ها بکشانید؟ به راستی، مردم داخل ایران را «ابزار» می‌دانید یا «هم‌وطن»؟

چشم‌هایتان را باز کنید. شجاعانه از این صحنه‌ای که برای کشورمان طراحی کرده‌اند، خارج شوید. اگر گمان می‌کنید فردای جنگ، «عمو لیندزی»‌ پاسخ سلام آن شاهزادهٔ بی‌وطن را خواهد داد، سخت در اشتباهید.

او در خیال خام خود قصد دارد پاداش تضعیف مهم‌ترین رقیب منطقه‌ای اسرائیل را از جانیان تل‌آویو دریافت کند و سپس، چون کهنه‌ای، او و امثال او را به گوشه‌ای از آمریکا پرتاب کند. 

چشم‌هایتان را باز کنید تا ببینید تمام پروژهٔ سیاسی این جماعت چیزی جز تضعیف مؤلفه‌های قدرت «ایران» - از انرژی هسته‌ای و توان موشکی گرفته تا سامانهٔ پدافندی، انسجام ملی و کنترل منابع زیرزمینی - نیست، تا خیال خود را تا چند دهه راحت کنند!»

چشم‌هایتان را باز کنید و از خود بپرسید: به راستی چه بر سر غیرت و غرور ملی آورده‌اید؟ گفتمان و فرهنگ سیاسی را به چه چاهی از ابتذال کشانده‌اید؟ چه شد آن سنت دیرینه ایرانیان که فارغ از سلایق سیاسی، در برابر هر تجاوز خارجی قد علم می‌کردند؟ کجا رفت آن «ملی‌گرایی» که الهام‌بخش قرن‌ها ادبیات و شعر و سرود بود و طی قرن‌ها، شیرازهٔ ایران را در برابر استعمار، اشغال و نفوذ بیگانگان مصون نگاه داشته بود؟ از کی مخالفت با مداخلهٔ بیگانه «خیانت» شده و هم‌صدایی با طماع خارجی «میهن‌دوستی» نام گرفته است؟

اختلاف سیاسی حق شماست. اعتراض حق شماست. تلاش برای آرمان‌هایتان حق شماست. اما هم‌صدا شدن با جریانی که ایرانی ضعیف، چندپاره و وابسته می‌خواهد، حق شما نیست. بازی با سرنوشت یک تمدن است. ما مردم ایران از این تمدن دفاع خواهیم کرد. شما خود ببینید در کدام سمت تاریخ می‌خواهید بایستید.