رکنا/ هستی مهدوی، بازیگر جوان سینما و تئاتر ایران، طی ۷۲ ساعت گذشته پستی را در صفحه شخصی خود در اینستاگرام منتشر کرد که در ابتدا ابهاماتی را برای مخاطبان به وجود آورد. این بازیگر در پست خود تلاش کرده بود به اتفاقی که برایش رخ داده است، به‌صورت سربسته و بدون اشاره مستقیم به جزئیات ماجرا بپردازد؛ موضوعی که پس از انتشار، به شکل‌گیری شایعاتی درباره زندگی شخصی او و ارتباط احتمالی این مسائل با اتفاق مورد اشاره‌اش منجر شد.
در میان اخبار ضدونقیضی که در پی انتشار این پست در فضای مجازی مطرح شد، یکی از ادعاها بیش از سایر موارد اهمیت پیدا کرد؛ ادعایی مبنی بر اینکه این بازیگر جوان ایرانی در جریان سفر خود به کشور ژاپن مورد آزار قرار گرفته است. طرح چنین ادعایی، در صورت صحت، ماجرا را از محدوده مسائل شخصی فراتر می‌برد و آن را به حوزه حقوق زنان، ضرورت حمایت از آنان و پیگیری مطالبات مربوط به احقاق حقوق زنان وارد می‌کرد.
برای روشن شدن ابعاد مختلف این ماجرا و دستیابی به روایتی شفاف‌تر از آنچه رخ داده است، با هستی مهدوی گفت‌وگویی داشتیم. او در این گفت‌وگو، روایت خود را از کل ماجرا به‌طور کامل تشریح کرد که متن آن را در ادامه می‌خوانید.
روایت هستی مهدوی از سفر به ژاپن و اتفاقی که در ایستگاه قطار برایش رخ داد
هستی مهدوی در گفت‌وگو با خبرنگار رکنا، در تشریح اتفاقاتی که در سفرش به ژاپن برای او رخ داده است، از ماجرای مهاجرت برادرش، دریافت دو دعوت‌نامه از این کشور و حمله یک مرد ژاپنی با قصد تعرض به او در آسانسور یکی از ایستگاه‌های قطار پرده برداشت. این بازیگر تأکید کرد که برخلاف آنچه در برخی روایت‌ها منتشر شده، حادثه در داخل قطار رخ نداده، بلکه محل وقوع آن آسانسور یکی از ایستگاه‌های قطار بوده است.
مهدوی در این گفت‌وگو، علاوه بر تشریح جزئیات حادثه، از آنچه رسیدگی‌نشدن به شکایتش از سوی پلیس ژاپن می‌خواند، بررسی‌نشدن تصاویر دوربین‌های مداربسته، پیگیری‌های بی‌نتیجه از طریق سفارت‌های دو کشور و انتشار تصاویرش بدون کسب اجازه سخن گفت. او همچنین تأکید کرد که با وجود گذشت حدود دو سال، همچنان پاسخ روشنی درباره سرنوشت شکایت و پیگیری‌های خود دریافت نکرده است.
ماجرای مهاجرت برادر هستی مهدوی به ژاپن
این بازیگر در ابتدای صحبت‌هایش، با اشاره به اینکه اساساً تمایلی به سفر به ژاپن نداشته است، درباره چگونگی ارتباطش با این کشور توضیح داد: «حدود شش ماه پیش از اینکه خودم به ژاپن بروم، برادرم اصرار داشت که می‌خواهد به این کشور برود، آنجا تحصیل کند و برای مهاجرت به ژاپن اقدام کند. من هم برای تحصیل برادرم در ژاپن اقدام کردم تا بتواند زبان ژاپنی بخواند.
برادرم از خودم هم بزرگ‌تر است، اما من پیگیر کارهایش شدم. بخشی از کارهایش انجام شده بود و بخش دیگری را خانمی در سفارت ژاپن پیگیری می‌کرد که ظاهراً مسئول رسیدگی به همین امور تحصیلی بود.
من برادرم را برای تحصیل به ژاپن فرستادم و ضمانتش را بر عهده گرفتم. تا جایی که اطلاع داشتم، ژاپن تنها کشوری بود که برای این نوع سفر تحصیلی ضمانت می‌خواست. از میان اعضای درجه‌یک خانواده، فقط ضمانت من را پذیرفتند. برادرم به ژاپن رفت و برایش در آنجا خانه گرفتم. مهلت اجاره خانه در اسفندماه تمام می‌شود.»
دو دعوت‌نامه از ژاپن؛ از جشنواره فیلم تا عکاسی مد
مهدوی در ادامه، درباره دلایل سفر خودش به ژاپن گفت که پس از دریافت دو دعوت‌نامه از این کشور تصمیم گرفته است راهی آنجا شود.
او توضیح داد: «دو دعوت‌نامه از خود ژاپن برایم ارسال شد؛ یعنی آنها از من دعوت کردند که به کشورشان بروم. اولین دعوت‌نامه از طرف یک جشنواره فیلم بود. فیلم من در آن جشنواره حضور داشت و مورد توجه قرار گرفته بود، اما به دلایلی نرفتم.
هم‌زمان، دعوت‌نامه دیگری هم دریافت کردم. این بار یک عکاس ژاپنی از من دعوت کرده بود برای عکاسی به ژاپن بروم. او ژاپنی و صاحب مجله بسیار معروفی در این کشور به نام «سوپر مگزین» بود؛ مجله‌ای در حوزه مد و فشن که قرار بود در یکی از شماره‌هایش از چهره‌های شناخته‌شده عکاسی کند.
در نهایت با خودم گفتم دعوت جشنواره را کنار بگذارم، اما دعوت عکاسی را بپذیرم. از طرف دیگر، بابت محل اقامت هم مشکلی نداشتم. فکر می‌کنم تاریخ عکاسی ششم یا هفتم سپتامبر ۲۰۲۴ بود. من چهارم سپتامبر وارد ژاپن شدم، اما این آقا با یک ماه و نیم تأخیر به ژاپن آمد. یعنی برخلاف تصوری که درباره وقت‌شناسی ژاپنی‌ها وجود دارد، ایشان یک ماه و نیم دیرتر آمد و همین موضوع من را گرفتار کرد.»
حمله در آسانسور ایستگاه قطار؛ «آن شب تنها بودم»
مهدوی سپس با اشاره به حادثه‌ای که در فاصله انتظار برای حضور عکاس ژاپنی برایش رخ داد، روایت خود را این‌گونه ادامه داد: «حالا اتفاق چه بود؟ تا زمانی که منتظر این آقای عکاس بودم، یک شب اتفاقی برایم افتاد که حالا می‌گویند در قطار کسی به من حمله کرده است. نه، اصلاً این‌طور نبود. در آسانسور یکی از ایستگاه‌های قطار، یک مرد ژاپنی با قصد آزار به من حمله کرد.»
این بازیگر در تشریح جزئیات حادثه گفت: «آن ایستگاه دو طبقه داشت و از طبقه همکف تا محل قطار، آسانسور وجود داشت. آن مرد نیمه‌شب در آسانسور به من حمله کرد و بعد هم فرار کرد. فکر کنید یک نفر در دل شب، در یک فضای بسته مثل آسانسور به شما حمله کند؛ چقدر می‌توانید بترسید؟ آنجا هیچ‌کس نبود. هیچ‌کس حضور نداشت و من تنها بودم. البته داخل آسانسور دوربین وجود داشت و ژاپن هم همه‌جا دوربین دارد.
من همان لحظه متوجه شدم که آن پسر سوار دوچرخه شد و فرار کرد. او از آنجا دور شد و رفت، اما من بلافاصله به پلیس ژاپن مراجعه کردم. همان شب به یک نفر در خیابان گفتم با پلیس تماس بگیرد تا مأموران بیایند. پلیس‌ها یکی‌یکی آمدند و من مدام به آنها می‌گفتم که دوربین‌ها را بررسی کنند و ببینند چه اتفاقی افتاده است. حتی صحنه حادثه را برایشان بازسازی کردم تا متوجه شوند دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.»
سه ساعت برای توضیح ماجرا به پلیس
مهدوی با اشاره به دشواری برقراری ارتباط با مأموران ژاپنی، گفت که روند توضیح دادن ماجرا به پلیس بسیار طولانی شده بود.
او در این‌باره توضیح داد: «این نکته را هم در نظر بگیرید که ژاپنی‌ها اکثراً انگلیسی بلد نیستند و مدام با گوگل‌ترنسلیت با شما صحبت می‌کنند. اینکه من بخواهم به یک مأمور پلیس بفهمانم همین الان یک نفر به من حمله کرده و باید دوربین‌ها را بررسی کنید، ممکن است سه ساعت طول بکشد تا او اصلاً متوجه شود چه می‌گویم.
مأمور اول آمد و حدود سه ساعت طول کشید تا بتوانم ماجرا را برایش توضیح بدهم. بعد مأمور دیگری آمد و او هم دوباره می‌پرسید چه اتفاقی افتاده است. همین‌طور تعداد مأمورانی که به پرونده اضافه می‌شدند، بیشتر می‌شد. در نهایت به من گفتند برای تکمیل پرونده باید به مقر پلیس برویم. من هم گفتم بسیار خوب، مشتاقم که این کار را انجام بدهیم.»
چرا هستی مهدوی نیمه‌شب در ایستگاه قطار تنها بود؟
این بازیگر در ادامه، درباره شرایطی که پیش از وقوع حادثه در آن قرار گرفته بود، توضیح داد که ماجرا حوالی ساعت ۱۱:۳۰ شب رخ داده است؛ زمانی که به گفته او، فعالیت قطارهای ژاپن متوقف می‌شود و ممکن است مسافران در صورت نرسیدن به مقصد، در خیابان بمانند. به همین دلیل، محل حادثه خلوت بوده است.
مهدوی گفت: «این اتفاق دقیقاً زمانی افتاد که فقط یک ایستگاه با خانه‌ام فاصله داشتم، اما قطارها تعطیل شدند و دیگر نمی‌توانستم با قطار بروم. می‌دانستم فاصله زیادی با خانه ندارم، ولی نمی‌توانستم به‌راحتی مسیر را پیدا کنم. در گوگل‌مپ هم نمی‌توانستم آن‌طور که باید مسیر را پیدا کنم.
آن مرد ژاپنی به من گفت که از مسیر آسانسور ایستگاه می‌توانم به خیابان اصلی برسم و از آنجا به خانه بروم. ظاهراً آن منطقه خطرناک بود و خود یک ژاپنی هم به من گفته بود که آنجا جای خطرناکی است. من هم چون رفتار ژاپنی‌ها را معمولاً دوستانه می‌دیدم و تجربه کرده بودم که به خارجی‌ها کمک می‌کنند، تصور نمی‌کردم چنین اتفاقی برایم بیفتد. وقتی کسی با شما رفتار محبت‌آمیز دارد و می‌خواهد کمکتان کند، طبیعی است که همان لحظه فکر نکنید ممکن است قصد دیگری داشته باشد.»
ادعای بررسی‌نشدن دوربین‌های مداربسته
مهدوی در بخش دیگری از صحبت‌هایش، با انتقاد از نحوه رسیدگی پلیس ژاپن به شکایت خود، مدعی شد که مأموران تصاویر دوربین‌های مداربسته محل حادثه را بررسی نکرده‌اند؛ موضوعی که به گفته او، یکی از مهم‌ترین بخش‌های پیگیری پرونده بوده است.
او گفت: «در نهایت پلیس آمد و موضوع را پیگیری کرد، اما دوربین‌ها را اصلاً بررسی نکردند! من را به یک ایستگاه پلیس در منطقه آکیشیما بردند؛ منطقه‌ای نزدیک به محل حادثه.»
این بازیگر همچنین مدعی شد که مأموران برای شناسایی مهاجم، چهره‌نگاری انجام ندادند و با وجود توضیحات مکرر او درباره مشخصات ظاهری مرد مهاجم، اقدام مؤثری برای شناسایی او صورت نگرفت.
مهدوی در این‌باره گفت: «اصلاً چهره‌نگاری نکردند که بتوانند آن آدم را شناسایی کنند. من بارها مشخصاتش را توضیح دادم؛ گفتم دوچرخه‌اش چه شکلی بود، خودش چه ظاهری داشت، موهایش چطور بود، حدوداً چند سال داشت و چقدر لاغر بود. به نظرم نوجوان یا خیلی جوان بود. بارها این جزئیات را گفتم و حتی درباره رنگ تی‌شرتش هم توضیح دادم، اما مدام از من می‌پرسیدند که آیا می‌توانم چهره‌اش را تشخیص بدهم یا نه.»
پیگیری‌های مکرر و پاسخ‌های بی‌نتیجه
مهدوی در ادامه، از مراجعات مکرر خود به پلیس ژاپن برای پیگیری پرونده خبر داد و گفت که پاسخ روشنی دریافت نکرده است.
او توضیح داد: «دو بار دیگر هم به ایستگاه پلیس رفتم تا موضوع را پیگیری کنم، اما جواب درستی به من نمی‌دادند. بار اول تقریباً همه‌چیز را انکار می‌کردند. بار دوم، فردی که به زبان انگلیسی مسلط بود همراه من آمد و در نهایت گفتند بله، پرونده را داریم و بررسی می‌کنیم.
اما سؤال من این است که از هفدهم سپتامبر که این اتفاق افتاد تا الان، چرا هنوز تکلیف تصاویر دوربین‌ها روشن نشده است؟ مگر بررسی دوربین‌های مداربسته چقدر زمان می‌برد؟ اگر این اتفاق در ایران افتاده بود، من می‌توانستم ظرف دو ساعت فرد را پیدا کنم؛ چون پلیس دوربین‌ها را بررسی می‌کرد و سرنخ به دست می‌آورد. این موضوع برای خود من هم سؤال است که چرا با وجود دوربین‌های متعدد، هنوز پاسخ روشنی نگرفته‌ام.»
عود بیماری پس از حادثه؛ دو هفته درد در خانه
این بازیگر در بخش دیگری از گفت‌وگو، از تأثیر حادثه بر وضعیت جسمانی خود سخن گفت. به گفته مهدوی، او بیماری زمینه‌ای داشته که پس از این اتفاق عود کرده و شرایط جسمانی‌اش، پیگیری ماجرا را دشوارتر کرده است. او همچنین از حدود دو هفته تحمل درد در خانه خبر داد.
مهدوی در توضیح شرایط پزشکی خود گفت که برخی بیماری‌ها از ظاهر افراد مشخص نیستند و ممکن است فرد، با وجود ظاهری عادی، با مشکلات جسمانی‌ای دست‌وپنجه نرم کند که دیگران از آن بی‌اطلاع باشند.
او با اشاره به سازوکاری برای آگاه کردن دیگران از بیماری‌ها یا شرایط پزشکی نامشهود توضیح داد: «بعضی بیماری‌ها از ظاهر آدم مشخص نیستند. ممکن است فرد کاملاً عادی و مرتب به نظر برسد، اما مشکل پزشکی داشته باشد که دیگران از آن خبر ندارند. به همین دلیل، نشانه‌ای وجود دارد که به دیگران می‌فهماند باید ملاحظات لازم را درباره آن فرد رعایت کنند.»
مهدوی همچنین گفت که پس از گذشت مدتی، برای پیگیری وضعیت بیماری خود به شهرداری توکیو مراجعه کرده و توانسته است شرایطش را توضیح دهد.
مراجعه به سفارت ایران در توکیو؛ یک ماه‌ونیم پس از حادثه
مهدوی در ادامه، درباره علت مراجعه‌نکردن زودتر به سفارت ایران در ژاپن گفت که مدتی طول کشید تا متوجه شود می‌تواند از این مسیر نیز موضوع را پیگیری کند.
او توضیح داد: «یکی از دوستان خارجی‌ام که در ژاپن زندگی می‌کرد و همسایه‌ام بود، به من گفت چرا به سفارت مراجعه نمی‌کنی و موضوع را پیگیری نمی‌کنی؟ من اصلاً نمی‌دانستم باید از این مسیر اقدام کنم. بعد از اینکه این پیشنهاد را مطرح کرد، به سفارت ایران در توکیو رفتم و موضوع را بیان کردم.
حدود یک ماه‌ونیم گذشت تا اصلاً متوجه شدم که سفارت ایران در ژاپن هم وجود دارد و می‌توانم از این طریق پیگیری کنم.»
این بازیگر در ادامه، با اشاره به اقداماتی که پس از بازگشت به ایران انجام داده است، تأکید کرد که از ابتدا قصد نداشته ماجرا را رها کند و در طول این مدت، از مسیرهای مختلف برای رسیدن به نتیجه تلاش کرده است.
«دو سال است پیگیری می‌کنم، اما کسی جوابم را نمی‌دهد»
مهدوی در پاسخ به این پرسش که پس از مراجعه به سفارت ایران و بازگشت به کشور چه اقداماتی برای پیگیری پرونده انجام داده است، گفت: «من هیچ‌وقت این موضوع را رها نکردم و دو سال ننشستم که فقط به دیوار نگاه کنم. دارم از همه مسیرهای ممکن پیگیری می‌کنم، اما هیچ‌کس جواب من را نمی‌دهد.»
او مدعی شد که با وجود اطلاع وزارت امور خارجه و سفارت ژاپن از موضوع، همچنان پاسخ روشنی درباره روند رسیدگی به شکایتش دریافت نکرده است.
مهدوی در این‌باره گفت: «وزارت امور خارجه از این موضوع اطلاع دارد و سفارت ژاپن هم می‌داند چه اتفاقی افتاده است، اما سؤال من این است که چرا کسی پیگیری نمی‌کند؟ من دو سال است که دارم این موضوع را مطرح می‌کنم و با همه‌جا صحبت می‌کنم، ولی کسی جواب من را نمی‌دهد. حتی این آقا که به‌عنوان سفیر مسئولیت دارد، به من پاسخ نداده و حالا هم قرار است برود.»
این بازیگر توضیح داد که پس از بازگشت به ایران، برای پیگیری حقوقی ماجرا وکیل گرفته و گزارشی مکتوب از اتفاقاتی که در ژاپن برایش رخ داده بود، تهیه کرده است.
او گفت: «وقتی به ایران برگشتم، دیگر نمی‌دانستم دقیقاً باید چه کار کنم. در نهایت وکیل گرفتم و اتفاقاتی را که در ژاپن برایم رخ داده بود، به‌صورت مکتوب در اختیار وزارت امور خارجه قرار دادم. همه این موارد را گزارش کرده‌ام و مسئولان مربوطه از موضوع اطلاع دارند.»
انتقاد از سفارت ژاپن در تهران
مهدوی در ادامه، از تجربه خود در مراجعه به سفارت ژاپن در تهران انتقاد کرد و مدعی شد که پیگیری‌هایش در این مسیر نیز به نتیجه روشنی نرسیده است.
او گفت: «حتی در یکی از مراجعاتی که برای پیگیری موضوع داشتم و وکیلم هم همراهم بود، افرادی از داخل سفارت رفتار مناسبی نداشتند.»
این بازیگر همچنین از مکاتبات خود با بخش حقوق بشر ژاپن خبر داد و گفت که طی دو ماه گذشته، تقریباً به‌طور مستمر از طریق ایمیل با این بخش در ارتباط بوده است.
مهدوی افزود: «در دو ماه گذشته تقریباً به‌طور مستمر از طریق ایمیل با بخش حقوق بشر ژاپن در ارتباط بودم. اتفاقاً آخرین ایمیل آنها امروز به دستم رسید. من واقعاً نمی‌دانم باید چه کار دیگری انجام بدهم و از چه مسیری پیگیری کنم تا بالاخره کسی پاسخ روشنی بدهد.»
او در بخش دیگری از صحبت‌هایش، به موضوع تمدیدنشدن مجوزی اشاره کرد که برای آن درخواست داده بود، اما توضیحات موجود درباره این بخش از گفت‌وگو برای مشخص‌کردن نوع مجوز و جزئیات تصمیم کافی نیست.
انتشار عکس‌ها بدون تأیید مهدوی
مهدوی در ادامه، به ماجرای عکاسی با عکاس ژاپنی پرداخت؛ همکاری‌ای که به گفته او، قرار بود در چارچوب دعوت رسمی و با توافق بر سر نحوه انتشار تصاویر انجام شود، اما به تجربه‌ای ناخوشایند تبدیل شد.
این بازیگر گفت که عکاس ژاپنی حدود یک ماه‌ونیم پس از زمان تعیین‌شده برای عکاسی، کار را انجام داده است. به گفته مهدوی، او پیش از عکاسی چندین بار تأکید کرده بود که انتشار تصاویر باید با تأیید خودش انجام شود، اما این شرط رعایت نشده است.
مهدوی مدعی شد: «تا همین الان نه عکس‌ها را به من تحویل داده، نه برای انتشار از من تأییدیه گرفته است.»
او همچنین گفت تصاویرش بدون اجازه او در مجله، گالری و صفحه اینستاگرامی عکاس منتشر شده و با وجود تماس‌های مکرر، پاسخی دریافت نکرده است.
به گفته این بازیگر، انتشار تصاویر بدون کسب اجازه نیز به مجموعه مشکلاتی اضافه شده که در طول اقامتش در ژاپن تجربه کرده و همچنان پس از گذشت حدود دو سال، درباره آنها پاسخ روشنی نگرفته است.
«پیش از پایان اعتبار ویزایم به ایران برگشتم»
مهدوی در بخش دیگری از صحبت‌هایش، به مطالب منتشرشده درباره علت بازگشتش از ژاپن اعتراض کرد و تأکید داشت که برخلاف برخی روایت‌ها، پیش از پایان اعتبار ویزایش به ایران بازگشته است.
او گفت: «من اصلاً قبل از اینکه ویزایم تمام شود، برگشتم ایران. چه کسی گفته ویزایم تمام شده بود؟ من هنوز ویزا داشتم.»
این بازیگر همچنین توضیح داد که در طول دو سال گذشته تلاش کرده است موضوع را از مسیرهای مختلف و بدون ایجاد درگیری پیگیری کند. به گفته او، ترجیح داده بود ابتدا از راه‌های مسالمت‌آمیز به نتیجه برسد، اما رفتارهایی که در ادامه با آنها مواجه شده، باعث شده است نسبت به روند رسیدگی به پرونده و نحوه برخورد مسئولان معترض شود.
مهدوی بار دیگر از نحوه برخورد در سفارت ژاپن در تهران انتقاد کرد و گفت که انتظار داشته است مسئولان مرتبط، با توجه به اتفاقی که مدعی است برای او رخ داده، برای روشن‌شدن موضوع اقدام کنند.
او معتقد است اگر یک شهروند یا هنرمند ژاپنی در ایران با مجموعه‌ای از اتفاقات مشابه مواجه می‌شد، انتظار می‌رفت مسئولان کشورش برای پیگیری موضوع وارد عمل شوند؛ انتظاری که به گفته او، در مورد خودش برآورده نشده است.
«آنچه گفته‌ام، تمام ماجرا نیست»
مهدوی در ادامه تأکید کرد که آنچه تاکنون درباره اتفاقات سفرش به ژاپن روایت کرده، تمام ماجرا نیست و بخش‌هایی از اتفاقات را به دلایل مختلف بازگو نکرده است.
او همچنین درباره اظهارنظرهایی که به گفته خودش درباره سفیر ژاپن مطرح شده است، توضیح داد که شخصاً سفیر را ندیده و نمی‌داند چه کسی چنین مطالبی را مطرح کرده است؛ با این حال، معتقد است مسئولان مرتبط باید برای روشن‌شدن موضوع و پیگیری شکایت‌هایش اقدام می‌کردند.
این بازیگر همچنین گفت که در ژاپن به او گفته شده بود موضوع را از طریق ایران پیگیری کند، اما پس از بازگشت به کشور، با این پاسخ مواجه شده که باید از مسیر ژاپن اقدام کند؛ وضعیتی که به گفته او، پرونده را میان دو کشور سرگردان کرده است.
فیلم‌هایی از اتفاقات در اختیار دارم
در ادامه گفت‌وگو، مصاحبه‌کننده با اشاره به جزئیات مطرح‌شده از سوی این بازیگر، تأکید کرد که ادعاهای او درباره اتفاقات رخ‌داده در ژاپن، از جمله نحوه رسیدگی به شکایت و برخوردهایی که مدعی است در جریان سفر با آنها مواجه شده، قابلیت پیگیری از سوی نهادهای ایرانی را دارد.
مهدوی نیز در پاسخ توضیح داد که به گفته او، در جریان پیگیری‌هایش در ژاپن، مدارک و اسناد رسمی مربوط به شکایت‌ها به شکلی که بتواند آنها را در اختیار داشته باشد، به او ارائه نشده است. با این حال، گفت از بخشی از اتفاقاتی که در طول سفر برایش رخ داده، فیلم‌هایی در اختیار دارد که در صورت نیاز می‌تواند آنها را برای مستندسازی موضوع به مراجع مربوطه ارائه کند.
گلایه از سفیر ژاپن؛ «حقوق من کجاست؟»
مهدوی در بخش پایانی صحبت‌هایش، انتقاد خود از نحوه پیگیری پرونده را متوجه سفارت ژاپن و مسئولان مرتبط کرد و گفت: «گلایه من از سفیر ژاپن این است که چرا به‌جای رسیدگی به کارهایی مثل پرونده من، به گشت‌وگذار در ایران مشغول است. آن پست هم به‌خاطر اعتراض به همین وضعیت بلاتکلیف پرونده من است.
من مهمان کشور آنها بودم. یک زن ایرانی بودم. مورد آزار قرار گرفتم. پرونده‌ام بلاتکلیف است و روحم از آن آزار آزرده‌خاطر است. حقوق من کجاست؟ سفارت ژاپن هیچ پیگیری‌ای نکرد. حتی یک دوربین را چک نکردند تا ردی از مهاجم پیدا کنند. اینجا بحث یک زن آزار‌دیده است.»
مهدوی در پایان تأکید کرد که انتظار دارد شکایتش از مسیرهای قانونی و دیپلماتیک پیگیری شود و پس از گذشت این مدت، پاسخ روشنی درباره اقدامات انجام‌شده و سرنوشت پرونده دریافت کند.
امنیت زنان مرز نمی‌شناسد؛ هیچ زنی نباید برای رسیدن به عدالت سال‌ها منتظر بماند
ماجرای هستی مهدوی فراتر از یک شکایت شخصی و تجربه تلخ در سفر به کشوری دیگر است؛ این پرونده، بار دیگر مسئله امنیت زنان، حق دادخواهی و ضرورت پاسخ‌گویی نهادهای مسئول در برابر زنانی را مطرح می‌کند که مدعی‌اند مورد آزار قرار گرفته‌اند، اما در مسیر پیگیری حقوق خود با بلاتکلیفی مواجه شده‌اند. مطالبه مهدوی، چنان‌که در روایتش تأکید می‌کند، روشن است: شنیده‌شدن صدای زنی که از آزار می‌گوید، رسیدگی جدی و شفاف به شکایت او و پاسخ‌گویی مسئولانی که وظیفه دارند از حقوق شهروندان دفاع کنند. امنیت زنان نباید به مرزهای جغرافیایی محدود بماند و حق دادخواهی آنان نباید میان بروکراسی اداری و بی‌پاسخ‌ماندن مکاتبات گم شود. هیچ زنی نباید برای اثبات رنجی که مدعی است متحمل شده، سال‌ها در انتظار پاسخ بماند؛ مطالبه‌ای که نه امتیازخواهی، بلکه خواست بدیهی هر انسانی برای برخورداری از امنیت، کرامت و عدالت است.
