اختراع روشی نوین برای جداسازی سلول های بنیادی مزانشیمی ژله وارتون

فارس/ محقق کشورمان توانست با اختراعي، سلول درماني بيماري‌هاي مزمن را تسهيل کند. به گزارش سرويس فضاي مجازي خبرگزاري فارس به نقل از بنيان، مخترع طرح جداسازي سلول هاي بنيادي مزانشيمي ژله وارتون با استفاده از فسفات بافرسالين(PBS) گفت: سلول هاي بنيادي مزانشيمي ژله وارتون يکي ازانواع سلول هاي بنيادي ارزشمند مورد استفاده در سلول درماني و طب ترميمي براي درمان بيماري هايي همچون واکنش پيوند عليه ميزبان (GvHD)، ديابت، بيماري قلبي و ... است. بهاره بيگي دانشجوي Ph.D زيست شناسي تکويني دانشگاه تهران و مخترع طرح جداسازي سلول هاي بنيادي مزانشيمي ژله وارتون با استفاده از فسفات بافرسالين گفت: سلول هاي بنيادي مزانشيمي يا MSCs ، سلولهاي استرومايي چندتواني هستند که مي توانند به انواع سلول هاي مختلف از جمله: استئوبلاست ها (سلول هاي استخواني) ، کندروسيت ها (سلول هاي غضروفي) و آديپوسيت ها (سلول هاي چربي) تمايز يابند. وي افزود: به طورسنتي، مغز استخوان بالغ (BM) رايج ترين منبع سلول هاي بنيادي مزانشيمي براي کاربردهاي باليني است. اين سلول هاي بنيادي را مي توان از بافت هاي مختلفي از جمله بافت چربي ، خون بند ناف، پالپ دندان و بافت پيوندي بند ناف که ژله وارتون (WJ) نام دارد نيز به دست آورد. بيگي با بيان اينکه جوانترين و ابتدايي ترين سلول هاي بنيادي مزانشيمي را مي توان از بافت بند ناف، يعني ژله وارتون و خون بند ناف به دست آورد افزود: با اين حال MSC در غلظت هاي بسيار بالاتر در ژله وارتون نسبت به خون بند ناف، که يک منبع غني از سلول هاي بنيادي خونساز است، يافت مي شود. سلول هاي بنيادي به دست آمده از اين بافت، منبعي ايمن و غير تهاجمي را براي درمان با سلولهاي بنيادي ارائه مي دهد. بند ناف پس از تولد نوزاد به راحتي به دست آمده و به طور معمول دور انداخته مي شود و خطري از نظر جمع آوري براي نوزاد ندارد. سلول هاي بنيادي مزانشيمي بند ناف داراي خصوصيات ابتدايي بيشتري نسبت به ديگر سلول هاي بنيادي مزانشيمي بزرگسالان که در مراحل بعدي زندگي به دست مي آيند، مي باشند که اين مي تواند آنها را به عنوان منبع مفيدي از سلول هاي بنيادي براي کاربردهاي باليني قرار دهد. به گفته اين مخترع جوان کشورمان در اين مطالعه از روشي غير آنزيمي، ساده و منحصر به فرد در حداقل زمان و براساس اثر بافر نمکي فسفات بافر سالين(PBS) بر سست کردن و شکستن اتصالات بين سلولي براي رهايي سلولهاي مزانشيمي از ماتريکس کلاژني ژله وارتون ، استفاده شده است. بافر نمکي PBS شامل کلريد سديم، فسفات سديم، کلريد پتاسيم و فسفات پتاسيم مي باشد که تهيه آن آسان و نسبتا ارزان است و اثرات منفي آنزيم ها را بر روي سلول ندارد. با کمک اين روش مي توان سلولهاي بنيادي مزانشيمي توانمند را با حفظ خصوصيات سلولي از 100% نمونه هاي بند ناف به دست آورد.