قصه عجیب زندگی مرد ۲.۲۴ متری بسکتبال ایران

ورزش 3/ بلندقامت ترين بسکتباليست تاريخ ايران اين روزها کاملا از بدنه اين رشته جدا شده و در فکر راه انداختن کسب و کاري خارج از ورزش است. هنوز علاقه مندان به بسکتبال جابر روزبهاني را فراموش نکرده اند. بازيکني که با ۲ متر و ۲۴ سانتي متر يک استعداد فوق العاده براي بسکتبال ايران به حساب مي آمد، خيلي زود از صحنه کنار رفت و الان چند سالي هست که کسي هم از يکي از ستاره هاي دهه ۸۰ بسکتبال ايران خبري نمي گيرد. جابر که در ۲۹ سالگي به دليل شدت آسيب ديدگي هاي کهنه اش تصميم به خداحافظي از بسکتبال گرفت، با وجود اينکه يکي از بلندقامت‌ترين بسکتباليست هاي تاريخ ايران و آسيا به حساب مي‌آيد، دغدغه زيادي در بسکتبال ندارد و به فکر راه انداختن يک باغ رستوران در اصفهان است! بازيکني که يک سال از حامد حدادي کوچکتر و ۶ سانتي متر بلندتر است، به آرزوهاي بزرگ خود در بسکتبال نرسيد و مجبور شد به دليل عدم برنامه ريزي مناسب خيلي زود ورزش حرفه‌اي را کنار بگذارد. چند دقيقه اي با جابر روزبهاني همکلام شديم تا از حال و روز بلندقامت ترين بسکتبال تاريخ ايران باخبر شويم. در ادامه مشروح گفت‌وگوي خبرنگار "ورزش سه" را با جابر روزبهاني مي خوانيد. * اثري که از شما در بسکتبال ديده نمي شود. چقدر اين روزها با بسکتبال سروکار داري؟ خيلي کم. تقريبا ۲ سال مشغول آموزش به نوجوانان و نونهالان بودم؛ اما الان مدتي است که در گير کار ديگري هستم. مي خواهم يک باغ رستوران راه بياندازم. هر زمان که اين کارم راه افتاد، در کنارش بسکتبال را هم دنبال مي کنم. * گويا علاقه زيادي به مربيگري نداري؟ راستش را بخواهيد، نه. دوست دارم به جوان ها آموزش بسکتبال بدهم و هر کاري از دستم بربيايد، انجام خواهم داد؛ اما اينکه به کلاس مربيگري بروم و بخواهم در يک تيم حرفه اي مربيگري کنم، جزو علاقه من نيست. * در اين چند سال دليل خداحافظي زودهنگام از بسکتبال را آسيب ديدگي عنوان کردي؛ اما واقعا رفع اين مصدوميت ها راه حلي نداشت؟ من از ناحيه کمر و زانو آسيب ديدگي هاي زيادي داشتم. متاسفانه دليل هم داشت. آن اوايل که بازي مي‌کردم، بايد به من فرصت مي دادند که بدنم را بسازم؛ اما فقط از من استفاده کردند و بازي گرفتند. شايد برخي يادشان باشد؛ من وقتي در رده سني نوجوانان بودم، به خاطر قد و قامتي که داشتم، همزمان براي تيم هاي جوانان، اميد و بزرگسالان هم بازي مي کردم. اصلا فرصتي براي بازسازي بدنم نداشتم. * آن مقطع نمي دانستي ممکن است اين فشار سنگين به ضررت تمام شود؟ متاسفانه دائما در مسابقه و اردو بودم و اصلا وقت فکر کردن هم نداشتم. چند باري از فدراسيون درخواست کردم که مدتي به من استراحت بدهند؛ اما آنها فقط به فکر استفاده از من بودند. چند باري شد که مشغول بدنسازي بودم؛ اما وسط بدنسازي زنگ مي زدند و مي گفتند بايد به اردو بيايي يا عازم مسابقات شويم. به فدراسيون بارها هشدار دادم؛ اما کسي به حرفم گوش نکرد. در نهايت همين باعث شد تا جابر روزبهاني خيلي زود از بسکتبال جدا شود * اما حداقل مي توانستي ۵، ۶ سال ديگر در سطح اول بازي و به تيم ملي کمک کني؛ اما حالا شايد پيدا کردن جايگزين براي امثال تو سخت باشد؟ نه فقط من، بلکه نسل طلايي بسکتبال که سال هاي آخر خود را پشت سر مي گذارد، حالاحالاها تکرار نمي شود. * در اين مدت که با نوجوانان کار کردي، استعدادي با قد و قامت خودت نديدي؟ متاسفانه نسلي که الان وجود دارند، اصلا به ورزش فکر نمي کنند. بيشتر نونهالان و نوجوانان امروزي سرشان با گوشي و تبلت گرم است. در اين ۲ سال هم که من با بچه ها کار کردم، متوجه شدم خيلي از آنها توانايي عضلاني نداشتند. حتي خيلي از آنها مشکلات جسمي هم داشتند. فدراسيون براي پيدا کردن استعدادها بايد برنامه ريزي دقيقي داشته باشد. مسئولان به جاي اينکه به شکل گرفتن يک بازيکن کمک کنند، دائما از او استفاده مي کنند. اگر راه را درست برويم، مي توانيم بازيکني مثل «يائو مينگ» چيني بسازيم که اسطوره اين کشور است. حتي بازيکناني بلندقامت تر از من در ايران مي توان پيدا کرد و آنها را ساخت. * برخي مي گويند بزرگترين حسرت تو بازي نکردن در NBA است؟ يک سال در آمريکا بودم و خيلي از تيم ها مرا مي خواستند. آنها مي گفتند من بايد يک يا ۲ سال زير نظر مربي شات تمرين کنم و بعد قرارداد ببندم. آن مقطع به فدراسيون زنگ زدم و گفتم که من براي اينکه در NBA بازي کنم، حداقل بايد يکي، ۲ سال در آمريکا بمانم. آنها گفتند چنين اجازه اي نداري و بايد به تهران برگردي تا به مسابقات جوانان آسيا اعزام شوي! برايشان مهم اين بود که مقام ها و جام ها را در سالن بچينند و به فکر اين نبودند که با اين کارشان آينده يک بازيکن را خراب مي کنند. * مشخصا در دوره رياست محمود مشحون اين اتفاقات افتاد؟ بله، آن زمان مشحون رييس فدراسيون بود. * در چند سال اخير که از بسکتبال خداحافظي کردي هم کسي سراغت نيامد؟ خير. نه در دوره رياست قبلي و نه فعلي، کسي از فدراسيون سراغم را نگرفت. در ورزش ايران فقط پهلوان زنده را عشق است. تا جايي که مي توانند از ورزشکار استفاده مي کنند؛ اما وقتي نتوانند ديگر کار آن ورزشکار تمام است. * به نظرت وضعيت اين روزهاي بسکتبال راضي کننده هست؟ براي اينکه دوباره به قله آسيا برسيم و در جهان حرفي براي گفتن داشته باشيم، بايد دوباره استعداديابي صورت بگيرد. ۲۰ سال قبل در دوره غضنفري اين کار صورت گرفته بود. من در رده نونهالان بودم که ۴۰۰ نفر دعوت شده بودند و در نهايت ۱۲ از آنها به مسابقات ۲۰۰۴ نوجوانان اعزام شدند. از آن ۱۲ نفر هم بعدا ۸ نفر به تيم ملي بزرگسالان رسيدند و نسل طلايي را تشکيل دادند. بايد براي پيشرفت بسکتبال هزينه کرد و حرف زدن فايده ندارد. * جام جهاني بسکتبال را در پيش داريم که صعود ايران هم تقريبا قطعي شده است. چه انتظاري بايد از تيم ملي داشته باشيم؟ بعيد است ايران در جام جهاني ۲۰۱۹ حرفي براي گفتن داشته باشد. ما حتي در آسيا هم از چين عقب افتاديم و ديگر نمي توانيم حرف اول را بزنيم. چين بهترين ليگ آسيا را دارد و ما بايد براي پيشرفت حداقل ۵۰ درصد کيفيت ليگ آنها را در ايران داشته باشيم. * از حامد حدادي خبري داري. او هم گويا ديگر خيلي راغب نيست در تمام بازي هاي ملي شرکت کند؟ با حدادي در تماس هستم. او کمي آسيب ديدگي دارد. در هر تورنمنتي که حامد بازي کرده، فشار زيادي روي او بوده و مي توانم بگويم ۵۰ درصد بار تيم ملي روي دوش اوست. واقعا حدادي نياز به استراحت دارد. البته من اميدوارم ۱۰ سال ديگر هم سايه حامد حدادي بالاي سر تيم ملي بسکتبال ايران باشد. * به عنوان سوال آخر. حالا که بسکتبال را کنار گذاشتي، اين قد و قامت بلند در زندگي شخصي مشکلي برايت ايجاد نمي کند؟ نه، من مشکلي با قدم ندارم. به زندگي با اين قد و قامت عادت کردم و هيچ مانعي برايم ايجاد نمي‌کند. ما را در کانال تلگرامي «کانال ورزش» دنبال کنيد