مانوئل نویر چگونه تعریف دروازه‌بانی را تغییر داد؟

ايلنا/ گلر آلماني توانسته تعريفي جديد از بازي در پست خودش در فوتبال جهان ارائه دهد. يک تعريف از نبوغ اين است که فرد کاري را انجام دهد که کاملا از مرزهاي عقل متعارف خارج است، اما در نهايت به نتيجه مي رسد. اگر تاکنون يک بازيکن متناسب با اين تعريف در دوران مدرن- شايد حتي بيشتر از ليونل مسي يا کريستيانو رونالدو- وجود داشته باشد که چنين بازتعريفي از پستش ارائه کرده، نام او مانوئل نوير است. اما از نظر افراد ناآگاه، شايد اينگونه نباشد. در جريان پيروزي 2-3 اخير بايرن مقابل پادربورن، مانوئل نوير کاري عجيب و احمقانه انجام داد که کاملا مويد ذات اضطراب آور دروازه باني مدرن بود. نوير بعد از خارج شدن از منطقه تحت سيطره اش که حرکتي معمول از اين قهرمان جام جهاني بود، بدون نگراني در فاصله کمتر از 15 متري خط دروازه حضور يافت اما دنيس سربني به او لايي زده و کمتر از پنج ثانيه بعد توپ درون دروازه بايرن مونيخ قرار گرفته بود. اشتباه نوير در ديدار با پادربورن، اولين اشتباه او در خروج از دروازه نبود اما بعيد است مانع از اين شود که او باز هم محوطه جريمه ترک کند. حرفه نوير پر از اين اشتباهات غيرضروري است. يک جستجوي سريع در سايت يوتيوب، ده ها ويدئوي مشابه را نشان مي دهد که نشان از علاقه او به دور شدن از خط دروازه دارد؛ طوري که به نظر مي رسد که انگار يکي از هم تيمي هايش در بايرن در آخرين روز از فصل بوندس‌ليگا، با يک ليوان بزرگ آبجو در حال تعقيب اوست. (توضيح مترجم: اتفاقي مرسوم در هنگام جشن قهرماني در پايان فصل در بوندس‌ليگا که بازيکنان روي يکديگر ليوان هاي بزرگ آبجو خالي مي کنند) کل دوران حرفه اي برخي دروازه بان ها با يک يا دو اشتباه تعريف مي شود؛ براي ديدن آن فقط بايد به پاسخ هاي هر يک از توئيت هاي لوريس کاريوس نگاه کنيد. و با اين حال نوير، که حالا بيشتر از هميشه اشتباه مي کند، هنوز خيلي مورد توجه قرار مي گيرد. چرا؟ دلايل ظريف تر از آن چيزي است که فکر مي کنيد. در واقع اين يک راز مبهم نيست که منطقه حرکت براي دروازه بان هاي دوران فوتبال مدرن، ده برابر شده است. در شرايطي که وظيفه يک دروازه بان در گذشته بسته نگه داشتن دروازه بود و کيفيت اين بازيکنان تنها محدود به جلوگيري از به ثمر رسيدن گل ها مي شد ، امروزه اين پست بيشتر جنبه متعادل کننده دارد. اين بخشي از دليلي است که نوير يکي از بزرگترين دروازه بان‌هاي تاريخ است- و قطعا انقلابي ترين آنها در شرايط مدرن- به اين دليل است که او به يک بازيکن چندکاره تبديل شد؛ چيزي که جزو وظايف دوگانه دروازه بان مدرن است. هنگامي که پپ گوارديولا در بايرن مونيخ بود، نوير نقش سوئيپر- دروازه بان را خيلي خوب اجرا کرد، چنان قدرت کنترل توپ و مهارت ارسال پاس داشت که کارل هاينس رومينيگه مجبور شد جلوي سرمربي کاتالونيايي براي بازي دادن به او در پستي ديگر را بگيرد. در همان مقطع، مانوئل نوير با تنها 0.4 درصد آرا کمتر از ليونل مسي، در رده سوم رده بندي توپ طلا قرار گرفت. اگر تا الان اين اتفاق رخ نداده، هنوز اين امکان وجود دارد که نوير بتواند به اولين بازيکن بزرگ در تاريخ فوتبال تبديل شود که نه تنها خطوط و فواصل بين دروازه باني و ديگر پست‌ها در زمين را محو کرده، بلکه آنها را به کلي از بين ببرد. او همواره در مرز بين ارائه عملکردي ديوانه وار و درخشان در حال گام برداشتن است – که اين بيش از هر چيز ميراث او خواهد بود. با انجام اين کار، نوير محدوديت هايي پيش روي يک دروازه بان را مورد آزمايش قرار داد. در اين مقطع و دوره، تقريبا هر شماره يک در حال ظهوري بر پايه تصوير چند وجهي او شکل مي گيرد. در مقابل مقابل الجزاير در جام‌جهاني 2014 بود که نوير نمايشي بي‌نقص و تاريخي از يک سوئيپر-کيپر را به نمايش گذاشت. در گذشته دروازه بان‌ها عادت به نفر دوم بودن و ناديده گرفتن شدن داشتند- آنها کساني بودند مانع به ثمر رسيدن گل ها شده و در نتيجه جلوي يک اتفاق سرگرم کننده را مي گرفتند. آنها فقط مي توانستند به روشي واکنشي روي بازي تاثير بگذارند. اما امروزه آنها به نوبه خودشان ستاره هستند- فقط به علاقه هواداران ليورپول به آليسون نگاه کنيد. اين روند هيچ کجا از سيستم 2-7-2 تياگو موتا که به شدت مورد بحث قرار گرفته مشهودتر نيست. اولين چيزي که خيلي مورد توجه قرار مي دهد جمع اعداد است. جمع آنها عدد 11 مي شود، نه عدد 10، که از زماني که ويکتوريايي‌ها در دهه 1870 مفهوم سيستم را با روش 7-2-1 معرفي کردند، مرسوم بوده است. تفکر موتا مبتني بر تصويرسازي مجدد آرايش تيمي است که از چپ به راست خوانده مي شود و نه از عقب به جلو.”2″ ها در ترکيب، وينگرها و مدافعان کناري سمت راست و چپ هستند و 7، ستون فقرات تيم را شکل مي‌دهد که به طور قابل توجهي دروازه بان را نيز شامل مي شود. در حالي که موتا در دوران کوتاه مربيگري‌اش چندان موفق نبوده اما افکار او نشانگر روند گسترده تري است. اين محوريت دروازه بان در فوتبال مدرن- از نظر استراتژي و در واقع از نظر روانشناختي- ذهنيت يوهان کرايف بزرگ است که يک بار با بياني مبهم و معماگونه گفت:” در تيم هاي من، دروازه بان اولين مهاجم و مهاجم اولين مدافع به شمار مي آيد”، نگرشي که از طرف موتا و همه مربيان بزرگ عصر مدرن تکرار شده است. از بسياري جهات ، دروازه بان مدرن نتيجه منطقي توتال فوتبال است که در آن هر بازيکني مي تواند در هر پستي بازي کند. فوتبال که اکنون بيش از هر زمان ديگري به بيشترين تعداد بازيکن در هر تکه از زمين وابسته شده، در نهايت به اين نتيجه رسيد که اگر قرار به استفاده تنها از دو دست دروازه بان باشد، توانايي هاي دو پاي او به هدر مي‌رود. هنگامي که نوير از خط نيمه حرکت کرد تا سومين پنالتي بايرن مونيخ را در فينال ليگ قهرمانان اروپا 2012 را بزند (که تبديل به گل شد)، اين تنها نمونه اي از يک هوشمندي تاکتيکي سطح بالا نبود. اين بازيکني با اعتماد به نفس بالا بود که آنقدر در شوت زدن ماهر بود که بتواند توجهات از ديگر بازيکنان، به سوي خود جلب کند. اما آنچه او انجام داد و به او اجازه اش داده شد، نمادي از فرهنگي بود که او در خلق آن پيشگام بود. دروازه بان ها ديگر فقط وظيفه اي پيشگيرانه و واکنشي ندارند. آنها يک نيروي فعال محسوب مي شوند. نوير در فينال جام‌جهاني 2014 هم نمايش بي‌نقصي داشت و کمک کرد تا آلمان با غلبه بر آرژانتين، فاتح جام شود. هرگاه هوگو لوريس براي جمع کردن يک ضربه بلند، خط دروازه اش را ترک مي کنه يا ادرسون که به طور منظم اين کار را انجام مي دهد، آمار پاس صحيح بالاي 85 درصد را به دست مي آورند. آنها اين کار را طوري انجام مي دهند که انگار کشيش­ هايي پيرو کليساي مانوئل نوير هستند. اما هيچ چيز مانند نمونه اصلي نيستند. مسئولان سيستم هاي صوتي تصويري ورزشگاه آليانس آره‌نا، براي اين فصل آهنگ can-can آفنباخ را به عنوان موزيکِ بعد از گل تيم‌شان در اين فصل انتخاب کرده اند؛ و در اين موسيقي کاباره‌اي، چيزي در مورد نوير و رويکرد نفسگير و اندکي نامعقول فوتبالي که فقط او مي تواند ارائه دهد، وجود دارد. ويژگي اصيلي در دروازه ها وجود دارد که انزواي ضمني اين پست را نمي پسندند؛ موانعي که آنها را محدود به محدوده 8 متري بين دو تيرک کرده را دور ريخته و هنگام پا به توپ بودن و بازي با پا ابراز وجود مي کنند. و موضوع ديگري که وجود دارد اين است که نوير اين کار را با سبک احمقانه رنه هيگوئيتا يا با نمايش­هاي فن گلزني روجريو سني پياده نکرده، بلکه بيشتر بخش مرکزي دکتريني پيشرو و هوشمندانه بوده است. متاسفانه، در فوتبال ديوار چهارمي براي شکستن وجود ندارد (توضيح مترجم: هنگامي که هنرمندان روي صحنه، از خود حرکتي نشان دهند که به منزله درک آنان از «حضور تماشاگران» باشد، اصطلاحاً ديوار چهارم شکسته شده است)، اما اگر وجود داشت، مي شد تصور کرد که نوير قادر است که هرچيزي را که انجام مي دهد، آنطور که انجام داده، توضيح دهد. اگر قرار باشد به بهترين شکل از او تعريف کرد، بايد گفت که او يک بازيکن غريزي نيست. درحالي که هم دوره­ هاي او ممکن است به دليل رسيدن بيش از خون به سر اشتباه کنند (اتفاقي که منجر به واکنش هاي عصبي مي شود) نوير با حساب و کتاب عمل مي کند. حتي وقتي او در ديدار پادربورن از دروازه خارج شد، ايده‌اي در ذهنش داشت ؛ تنها تفاوت اين بود که، برخلاف 99 درصد طرح ­هايش، اين بار تحقق نيافت. يک ضرب المثل ژاپني مي گويد که ناخن بيرون زده هميشه مي شکند. و در سرپيچي از خرد پذيرفته شده، مانوئل نوير و ميراثش يک انحراف که مي تواند با شکست همراه شود را نشان مي دهد. اما با هر خروج و هر پاسي که مي دهد، تنها نام خود را در تاريخ فوتبال بيش از پيش ثبت مي کند.

ما را در کانال تلگرامي «کانال ورزش» دنبال کنيد