بازی Alien: Isolation؛ نیم نگاهی بر روند بازسازی ترسناک ترین موجود فضایی تاریخ

ديجياتو/ چند سال بعد، Alien به Aliens تبديل شد و يک زنومورف (نام اين موجود فضايي) مبدل گشت به ارتشي از زنومورف ها که از طريق کلوني انسان ها در سياره اي دور، قابليت رشد يافته بودند. اگرچه Aliens به کارگرداني جيمز کامرون، المان هاي متفاوتي داشت و در مجموع اکشن خوبي ارائه مي داد اما هيچ وقت به اندازه فيلم اول از آن تقدير نشد. سال گذشته استوديو Gearbox، خالق و سازنده سري بازي تحسين شده Borderlands، با سرمايه گذاري سگا، عنواني کاملا اکشن بر اساس دنياي «بيگانگان» ساخت و اگر نگوييم يک افتضاح تمام عيار بود، در حق آن جفا کرده ايم. در Colonial Marines بايد با آتش افکنه (سلاح نمادين اين سري) و اسلحه هاي برقي به جان ارتشي از بيگانگان بيافتيد که بي وقفه به سوي شما حمله مي کنند؛ يک رويکرد کامروني ولي با اجرايي به غايت نامتوازن. بازي Alien Isolation روايتي است مابين Alien و Aliens. آماندا، دختر الن ريپلي (کاراکتر اصلي فيلم)، ۱۵ سال پس از انفجار سفينه اي که مادرش در آن بود راهي سفري خطرناک مي شود تا شايد اثري از وي بيابد. بعدها در Aliens مي بينيم که پس از بيدار شدن ريپلي، وي متوجه مي شود به مدت ۵۷ سال از لحاظ بيولوژيکي خواب بوده و دختر ۱۱ ساله اش (در زمان وقايع Alien) در سن ۶۶ سالگي از دنيا رفته. ريپلي نجات پيدا مي کند اما دخترش، آماندا هيچ نشاني از او ندارد، بنابراين جريانات Isolation آغاز مي شود. باز هم يک انسان و يک بيگانه در يک مکان مشترک. تنها عاملي که اين بازي را همانند اولين فيلم در سري متفاوت کرده، تکرر اين “يک” هاست. “ما مي خواستيم جايگاه درست را به او بازگردانيم.” در ادامه با ما همراه باشيد تا در مورد شيوه خلق کاراکتر زنومورف از زبان طراحان استوديو Creative Assembly بشنويم. برخلاف اکثر بازي هاي ساخته شده بر اساس سري فيلم Alien، که سعي مي کنند شباهت بالايي به اکشن جيمز کامرون داشته باشند، Isolation بر بقا و زنده ماندن تمرکز دارد و نه شليک کردن. همانطور که بالاتر ذکر شد، اين بازي، ۱۵ سال پس از فيلم اول رخ مي دهد. آماندا به دنبال مادرش مي رود و جريان مشابهي براي وي پيش مي آيد. مشکل کجاست؟ آماندا همراه با يک بيگانه در ايستگاه فضايي گير افتاده. از ابتدا تا انتهاي بازي، به عنوان کاراکتر اصلي بايد سعي در زنده ماندن برابر دشمني داشته باشيد که به هيچ شکلي توان نابود کردنش را نداريد. در قفسه ها پنهان شويد، منوّر به سويش پرت کنيد و يا حتي از آتش افکنه براي دور کردنش از خودتان استفاده نماييد ولي اگر به هر دليلي نزديک تان شود، به ثانيه نخواهد کشيد که وحشيانه کشته خواهيد شد. تبديل کردن اين طرح به بازي، تفکري راديکال بود. بسيار اندک بازي هايي بوده اند که تنها روي يک دشمن تمرکز داشته اند. در مورد Isolation، اگر شخصيت بيگانه درست کار خود را انجام ندهد، بازي هم نابود خواهد شد. زنومورف به نقطه کانوني پروسه توسعه تبديل شد و تيم نمونه هاي اندکي داشتند که از آن ها الهام بگيرند. هوپ، سرپرست طراحان استوديو مي گويد: “ما بايد از ابتدا شروع مي کرديم، هيچ وقت چيزي همانند اين نساخته بوديم.” نقطه ي شروع خود فيلم بود؛ تيم سازنده تمامي جنبه هاي Alien را ارزيابي کردند تا نکته اصلي را دريابند، آنچه که باعث ايجاد ترس و وحشت در دل مخاطب مي شود: “يکي از چيزها براي خودم، دريافتن حس رمز آلود بيگانه بود. وقتي فيلم اول را تماشا مي کنيد، اين جانور حسي خاص را به شما منتقل مي کند. به نظر بسيار، بسيار باهوش است و در همه جا حاضر؛ دقيقا همان چيزي بود که ما مي خواستيم، اينکه شخصيت بيگانه هر جايي باشد.” کارگردان يک فيلم، روي تمامي جنبه ها تسلط دارد و مي تواند تعيين کند در کدام لحظه مخاطب چه چيزي ببيند، بنابراين شايد چندان سخت نباشد که اين صحنه را در فيلم، به بهترين حالت ممکن درآورد. اما بازي سازها آنقدرها هم که فکر کنيد دست شان باز نيست. Isolation يک بازي بسته و خطي نيست، شيوه بازي کردن شما بسيار اهميت دارد. براي مثال در عناويني مثل Dead Space، مشخص شده که در هر مرحله چه تعداد نکرومورف ظاهر شوند و دقيقا از کجا بيايند تا شما وحشت کنيد اما در Isolation اينگونه نيست. دقيقا همان چيزي بود که ما مي خواستيم، اينکه شخصيت بيگانه هر جايي باشد. زنومورف مي تواند از هر جايي سر در آورد، بنابراين اگر يک مرحله را ده بار تکرار کنيد احتمالا هر ده بار، شيوه روبرو شدن با او متفاوت باشد. وي بر اساس صدا و نور به دنبال شما مي گردد. يعني اگر در مسير، به چيزي برخورد کنيد و صدايي بلند ايجاد شود، در عرض چند ثانيه خودش را مي رساند تا پيگير آن شود. هوپ اين حرکات را به گربه هاي شکارچي نسبت مي دهد: “بيگانه، حساب شده و با احتياط و اطمينان در اطراف سفينه مي چرخد، مثل يک گربه بزرگ. وقتي آن ها براي شکار مي روند، خيلي سريع کار را تمام و هدف را منهدم مي کنند.” اما ساختن همه چيز از ابتدا چندان کار ساده اي نيست: “متاسفانه، نتوانستيم حرکات بيگانه را به وسيله موشن کپچر ضبط کنيم.” علاوه بر آن، ساخت هوش مصنوعي هم آسان نيست. بازيکن هيچگاه نبايد بداند که چه چيزي انتظارش را مي کشد: “ترس آرام آرام درون بازيکن رخنه مي کند و باعث مي شود که شکاک بمانيد، شکاک نسبت به حرکت بعدي.” براي قبولاندن طرح به ناشر، هوپ و تيمش يک نمونه آزمايشي سريع و خشن را در عرض ۴ هفته ساختند. در طول مرحله، همه المان ها به خوبي کنار هم قرار نمي گرفتند، يک چيزي اين وسط گم بود و آن ها نمي توانستند پيدايش کنند. هوپ توضيح مي دهد که در اين مدت چقدر گيج و مبهوت بودند، حس مي کردند تصميمات درستي گرفته اند اما از طرفي ديگر به درستي آن اطمينان نداشتند. بالاخره متوجه شدند که مشکل اصلي، کاراکترِ بيگانه نيست. مسئله، محيط اطراف او بود. طراحان Creative Assembly دريافتند که بيگانه به تنهايي ترسناک نيست، دنياي اطرافش است که وي را خطرناک جلوه مي دهد. فيلم ريدلي اسکات سبک بصري تيره خاصي را در اواخر دهه ۷۰ ميلادي بازتاب مي داد که آينده تکنولوژي در آن حضور کم رنگي داشت. صفحه هاي لمسي عملا آن زمان هيچ مفهومي نداشتند و رادارها يک دستگاه بزرگ بودند و Isolation سعي در تغيير آن ها ندارد. همه به چيز به سبک ۴۰ سال پيش روايت مي شود. متاسفانه، نتوانستيم حرکات بيگانه را به وسيله موشن کپچر ضبط کنيم. تيم Isolation متوجه شدند که طراحي صدا، تصوير و نور فقط براي بهتر جلوه دادن بازي نيستند، بلکه رابطه اي ناگسستني بين شان وجود دارد: “و آن لحظه اي بود که احساس کرديم آره، همين درسته، حالا روي مسير درستي قرار گرفته ايم. اگر بيگانه ستاره ي نمايش ماست، لازم داريم که تمام دنياي اطرافش از آن پشتيباني کنند.” هوپ در ارتباط با همين فضاسازي توضيحات بيشتري ارائه مي دهد: “شايد اگر مي فهميديم چقدر کار براي انجام دادن داريم، دوباره فکر مي کرديم. هدف، کاري که قرار بود انجام دهيم، وسوسه انگيز بود. اينطور به نظر مي رسيد که ما حتما بايد اين کار را بکنيم.” اما آيا ارزشش را داشت؟ احتمالا بله. بازي Alien: Isolation، در تاريخ ۷ اکتبر (۱۵ مهر) براي پي سي، اکس باکس ۳۶۰، پلي استيشن ۳، اکس باکس وان و پلي استيشن ۴ عرضه مي شود. هفته آينده بررسي جامعي خواهيم داشت بر سري Alien در دنياي سينما و بازي هاي ويديويي و البته نگاهي نزديک به Isolation.