فلش بک؛ نیم نگاهی به بازی قدیمی و جذاب Mafia: The City of Lost Heaven

ديجياتو/ يادش بخير؛ سال ها پيش، دنيا براي همه ي ما رنگ و بوي ديگري داشت. آن موقع ها، دل مشغولي هاي مان کمتر بود و مي توانستيم ساعت ها پاي کنسول هاي مان بشينيم و در دنياي رنگارنگ بازي هاي مختلف غرق شويم. بازي هايي که گاه خنده دار بودند و گاه اشک را از چشمانمان سرازير مي کردند. گاه چنان لذتبخش بودند که تا تمام اش نمي کرديم، از جاي خود تکان نمي خورديم و گاه چنان سخت و آزار دهنده که بعد از چند دقيقه کنارش مي گذاشتيم. دنياي کوچک صفحه ي تلويزيون، مرز بين واقعيت و تخيل را مي شکست و همه چيز را تحت تاثير قرار مي داد. مهم نيست امروز طرفدار چه بازي هايي هستيم و چه کنسولي داريم؛ مهم اين است که در ساليان دور، بازي ها دور از تمام حواشي و به سادگي هرچه تمام تر، به دنياي کوچک و محدود ما، زيبايي و رنگ طراوت مي بخشيدند. بياييد چند لحظه همه چيز را کنار بگذاريم و به آن روزها بينديشيم. هفته ي گذشته کمپاني بزرگ و شناخته شده ۲K Games اعلام کرد که نسخه ي سوم بازي Mafia در چهارشنبه ي اين هفته معرفي خواهد شد؛ بنابراين ما نيز تصميم گرفتيم نگاهي داشته باشيم بر نسخه ي ابتدايي بازي مافيا. ساخت اولين نسخه ي بازي مافيا در اواخر سال ۱۹۹۸ کليد خورد. بازي با اسم رمز «گنگستر» شناخته مي شد و تا حد زيادي از بازي Driver (که در همان زمان محبوبيت بسياري داشت) الهام گرفته بود. استوديوي Illusion Softwork (که بعدا نام خود را به ۲k Czech تغيير داد) مسئوليت ساخت بازي را عهده دار بود. برنامه ريزي هاي ابتدايي، در راستاي عرضه ي مافيا در طول سال ۲۰۰۰ انجام شده بود؛ اما مشکلات فني موتور ساخت بازي، باعث شد که سازندگان، موتور LS3D را جايگزين و بسياري از کارها را از ابتدا آغاز کنند. تغيير موتور، در نهايت منجر به تاخير دو ساله ي عرضه بازي شد و مافيا سال ۲۰۰۲ ميلادي توسط کمپاني Gathering of Developers براي پلتفرم پي سي انتشار يافت. داستان بازي مافيا در بازه ي زماني ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ ميلادي به وقوع مي پيوست و دوران اوج فعاليت گروه هاي مافيايي و البته اواخر دوره ي ممنوعيت مشروبات الکلي يا «بوز» را به تصوير مي کشيد. لوکيشن بازي شهري خيالي به نام «بهشت گمشده» (Lost Heaven) بود و حدالامکان در ساخت آن از شهرهاي معروف آمريکايي نظير شيکاگو، لوس آنجلس، نيويورک و فيلادلفيا الهام گرفته شده بود. يکي از موفق ترين ايده هاي سازندگان، گنجاندن برخي از بناهاي معروف اين شهرها در محيط بازي بود و اين روند در نسخه ي دوم هم به اوج خود رسيد. گيمر در طول بازي، کنترل کاراکتري به نام توماس آنجلو (معروف به تامي آنجلو) را برعهده داشت. تامي يک راننده ي تاکسي معمولي در شهر بهشت گمشده بود که به صورت اتفاقي با دو تن از سران گروه مافيايي «ساليِري» برخورد مي کند و به کمک مهارت خود در رانندگي، آن ها را از خطر مرگ توسط گروه مافيايي ديگري به نام «مورلو» نجات مي دهد. به خاطر همين مسئله، تامي به فعاليت در گروه ساليري دعوت مي شود ولي او ترجيح مي دهد فعاليت خود را به صورت قانوني ادامه دهد. اما فرداي همان روز مورد حمله ي برخي از کارکنان مورلو قرار گرفته و مجبور مي شود که به گروه ساليري پناه ببرد. از اينجاست که تامي وارد فعاليت هاي مافيايي مي شود و دائما در کار خود پيشرفت مي کند. مهم ترين دلايل موفقيت بسيار زياد مافيا را مي توان در دو عامل داستان سرايي و گيم پلي جستجو کرد. پيش از هر چيز، داستان و محتواي مافيا، تفاوت هاي فاحش و بسياري با ديگر رقبا (خصوصا سري بازي Grand Theft Auto) داشت. فعاليت هاي گروه هاي مافيايي، موضوعي بود که پيش از اين تقريبا در هيچ بازي ديگري به آن پرداخته نشده بود و طبيعتا جذابيت زيادي براي مخاطبان داشت. اما سازندگان تنها به اين مسئله بسنده نکردند و با افزودن المان هاي واقع گرايانه، گيم پلي بازي خود را يک مرحله بالاتر بردند. گيم پلي بازي، مراحلي کاملا متفاوت با ماموريت هايي کاملا متفاوت را شامل مي شد. ماموريت هايي نظير مسابقات رانندگي، قتل هاي سازمان دهي شده، سرقت بانک، سرقت اتومبيل و بسيار فعاليت ديگر که هر يک به خوبي هرچه تمام تر پياده سازي شده بودند. اما جالب اينجاست که بازي هيچوقت واقع گرايانگي خود را از دست نمي دهد و همه ي اتفاقات به شکلي واقعي، منطقي و باورپذير دنبال مي شوند. البته طبيعي است که به دليل محدوديت هاي فني آن زمان، برخي از المان هاي حياتي بازي، مانند هوش مصنوعي دچار نقصان و ضعف بودند و در نتيجه به هدف اصلي بازي آسيب وارد مي کردند. اما تلاش سازندگان براي منطقي شدن هرچه بيشتر بازي، جاي تقدير بسيار دارد. براي مثال گيمر مي توانست به راحتي در محيط Open-World شهر حرکت کند اما سيستمي به نام «نظم و قانون» در بازي وجود داشت که از وقوع جرائم متعدد از سوي گيمر جلوگيري مي کرد. به طور کل جرائم، به دو نوع «جزيي» و «خطرناک» تقسيم مي شدند. جرائم جزيي، کارهايي مانند عبور از چراغ قرمز، حرکت در ماشين با سرعت زياد و مبارزات تن به تن خياباني را شامل مي شدند. وقوع هر يک از اين جرايم سبب مي شد که گيمر مجبور به پرداخت هزينه اي مشخص به پليس شود. هم چنين هر بار که تخلفات جزيي بيش از ۴ دفعه تکرار مي شدند، برابر با ارتکاب به يک جرم خطرناک به شمار مي رفتند (تخلفات خطرناک به مجموعه کارهايي گفته مي شد که جان پليس يا هر کس ديگري را به خطر مي انداخت). از نظر گرافيک، مافيا در زمان خود بسيار سرآمد بود و حتي هنوز هم حرف هاي زيادي براي گفتن دارد. مافيا جزو اولين بازي هايي به شمار مي رود که به صورت جدي از فيزيک و تخريب پذيري بهره برده است. بيش از ۷۰ ماشين مختلف در بازي وجود داشت و تيراندازي به هر يک، آثار تخريب و فيزيک بسيار خوبي را به نمايش مي گذاشت. نسخه ابتدايي مافيا در زمان خود سر و صداي زيادي کرد و با ميانگين نمره ي ۸۸ در وبسايت متاکريتيک جاي پاي خود را به عنوان يک IP جديد، محکم کرد. دو سال بعد، در سال ۲۰۰۴، نسخه ي پلي استيشن ۲ و اکس باکس مافيا عرضه شد و تقريبا شکست خورد. مشکل نسخه هاي پورت شده در اينجا بود که سازندگان اصلي هيچ نقشي در روند آن ايفا نکردند و البته بسياري از ويژگي هاي مهم بازي، از آن ها حذف شدند. با کسب نمره ي ميانگين ۶۷ براي هر دو نسخه ي پلي استيشن ۲ و اکس باکس وان، پرونده ي نسخه ي اول مافيا براي هميشه بسته شد. اگرچه مافيا آغازي رويايي داشت و حتي باعث شد که بازي هايي مانند The Godfather پديد آيند، اما ۲K Games حداقل تا به امروز نتوانسته موفقيت خود را تکرار کند. نسخه ي دوم بازي هم اگرچه دنباله اي نسبتا آبرومندانه براي سري مافيا محسوب مي شد اما در عمل مشکلات فراواني داشت و بازخورد چندان خوبي چه از سوي منتقدين و چه از سوي مخاطبان نداشت. هنوز براي قضاوت درباره ي نسخه ي سوم مافيا زود است و بايد در نمايشگاه گيمزکام امسال ديد که ۲K چه برنامه هايي براي فرنچايز موفق خود دارد. اگر تا به حال موفق به تجربه ي سري مافيا نشده ايد (هر چند که امري بعيد به نظر مي آيد!) بد نيست که نسخه هاي قبلي بازي را تهيه کرده و با يکي از خاطره انگيزترين بازي هاي کامپيوتري تاريخ آشنا شويد!