به گزارش ايسنا، اين محققان با هدفگيري ميتوکندري که اغلب با نام «نيروگاه سلولها» ناميده ميشود، کارايي روشهاي درماني مبتني بر ميتوکندري را که در تحقيقات مربوط به درمان سرطان، آلزايمر و چاقي به کار ميروند، افزايش دادهاند.
شانتا دار، استاديار شيمي دانشکده هنر و علوم و نويسنده اصلي مقاله اين کار ميگويد: «ميتوکندري يک اندام سلولي بسيار پيچيده است که دسترسي به آن بسيار دشوار است، اما اين نانوذرات بهنحوي طراحي شدهاند که در مکان مناسب کار درست را انجام دهند».
دار و همکارانش از يک پليمر زيستتخريبپذير مورد تأييد FDA براي ساخت اين نانوذرات و سپس کپسوله کردن داروهاي مختلف و بررسي اثر درماني آنها روي بيماريهاي گوناگون استفاده کردند.
اين پژوهشگران براي مطالعه کارايي اين سامانه دارورساني در درمان سرطان، داروي لونيدامين را درون اين ذرات کپسوله کردند. لونيدامين ترکيبي است که از توليد انرژي در ميتوکندري جلوگيري ميکند. استفاده از اين دارو روي سلولهاي سرطاني کاشت شده نشان داد که هدفگيري ميتوکندري کارايي دارو را 100 برابر نسبت به استفاده از داروي خالص، و 5 برابر نسبت به استفاده از نانوذراتي که بخش بيروني سلول را هدف ميگيرند، افزايش ميدهد.
همچنين ترکيب کورکومين در جلوگيري از تشکيل پلاکتهاي آميلوئيدي که نشانه بيماري آلزايمر بهشمار ميرود، نويدبخش بوده است، اما اين ترکيب در مجاورت نور به سرعت تجزيه شده و توسط بدن تخريب ميشود. محققان توانستند با کپسوله کردن اين ترکيب در نانوذرات هدفگيرنده ميتوکندري قابليت زندهماندن سلولهاي کاشتشده مغز را حتي در حضور عاملي که تشکيل اين پلاکتها را تقويت ميکرد، افزايش دهند. 100 درصد سلولهايي که تحت تأثير اين عامل قرار داشتند، در حضور عامل محرک توليد پلاکتهاي آميلوئيدي زنده ماندند، در حالي که در صورت استفاده از کورکومين خالص 67 درصد، و در صورت استفاده از نانوذرات حاوي کورکومين که بخش بيروني سلولها را هدف ميگيرند، 70 درصد سلولها توانستند جان سالم به در ببرند.
همچنين اين پژوهشگران داروي ضدچاقي 2,4-DNP را که کارايي توليد انرژي در ميتوکندري را کاهش ميدهد، درون اين نانوذرات کپسوله کرده و دريافتند که ميزان توليد چربي توسط سلولهاي کاشتشده به نام preadipocytes نسبت به سلولهايي که در معرض داروي خالص قرار داشتند تا 67 درصد، و نسبت به سلولهاي درمان شده توسط نانوذراتي که بخش بيروني سلولها را هدف ميگيرند، تا 61 درصد کاهش مييابد.
جزئيات اين تحقيق در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.