سرمقاله ایران/ اکنون زمان باز کردن صفحات آینده است

ايران/ « اکنون زمان باز کردن صفحات آينده است » عنوان ستون "اول دفتر" روزنامه ايران است که مي‌توانيد آن را در ادامه بخوانيد: ترديدي در اين نيست که سال 1398، سال سخت و دردناکي بود. اتفاقات ريز و درشت، يکي پس از ديگري رخ مي‌داد و شايد کمتر کسي انتظارش را داشت که پايان سال نيز با اوج بحران کرونا همراه شود. کرونا آمده و کليه حيات اجتماعي ايرانيان را تحت تأثير قرار داده است. از رفتار مذهبي و توقف مناسک آن گرفته تا رفتار ملي و سنت عيد و رفتارهاي اجتماعي، چون سفر و نيز آموزش، ارتباطات و از همه مهم‌تر اقتصاد و حتي سياست خارجي کشور را تحت تأثير قرار داده است. در ادامه نيز معلوم نيست اين اثرات در چه زماني تمام شود. چگونگي و کيفيت ماه رمضان، نمايشگاه‌ها بعلاوه فعاليت‌هاي فرهنگي در ارديبهشت ماه، آغاز به کار مدارس و دانشگاه‌ها، توريسم و اقتصاد، همه و همه در هاله‌اي از عدم تَعُّين قرار دارند. ولي همان طور که خداوند فرموده: «انَّ مع العسر يسرا، فانَّ مع العسر يسرا» بايد به آينده اميدوار بود. چيزي که در سال 1398 برجسته بود، مقاومت براي عبور از مشکلات و مصائب است. اينکه سختي‌ها مانع از آن نشد که اميد رسيدن به آرامش از دست برود. پس از عبور از هر مانع، مانع ديگري نمايان شد. ولي اينها موجب نگرديد که از عبور و پشت سر گذاشتن موانع خسته شويم. حتماً نيروي ما تحليل رفته است، اين امر طبيعي است، ولي اميد و انگيزه‌هاي ما اين تحليل نيرو را جبران کرده است و چشم انتظار روزهاي خوب نيز هستيم. سال 1399 را با کرونا آغاز مي‌کنيم. کرونايي که احتمالاً اگر نگوييم هنوز در آغاز راه آن هستيم، به احتمال فراوان در ميانه‌هاي راه تا رسيدن به نقطه اوج بحراني آن هستيم. براي عبور از اين وضعيت چاره‌اي نداريم جز اينکه به عنوان يک ملت واحد و متحد و باانگيزه عمل کنيم. اکنون زمان باز کردن پرونده‌هاي گذشته نيست. پرونده‌هايي که معلوم نيست که هيچگاه مختومه شود. اکنون زمان باز کردن صفحات آينده است. صفحات سفيدي که هر يک از ما با عمل و مشارکت خودمان مي‌توانيم جملات و سطور آن را با مفاهيمي مثبت و اميدآفرين پر کنيم و تصويري پذيرفتني از آينده رقم زنيم. کرونا پديده‌اي نيست که فقط با حضور و دخالت دولت و حکومت حل شود. کرونا با صداي رسا دو چيز را اعلام کرد، اول اينکه همه مردم فارغ از هر ويژگي، عضو يکساني از پيکره اين ملت هستند و درون يک کشتي نشسته‌اند. دوم اينکه اقدامات اساسي و مؤثر بدون اراده ملي عملي نيست و اگر هم عملي باشد پرهزينه خواهد بود. هزينه را نيز کسي جز خودمان پرداخت نمي‌کنيم. بنابر اين همه بايد مشارکت کنند فقط بايد به تقسيم کارها و وظايف توجه کرد.امروز پزشکان و پرستاران و کادرهاي بهداشت و درمان کشور در صف اول مبارزه با اين بيماري هستند. ولي وظيفه ما و دولت و حکومت چيست؟ وظيفه ما اين است تا به گونه‌اي رفتار کنيم که کمترين فشار به اين خط مقدم آورده شود. چگونه؟ اول رعايت بهداشت و دوم کاهش ارتباطات فيزيکي و عدم حضور در عرصه عمومي. ما بايد خانه را بر خيابان ترجيح دهيم. نه فقط براي سلامت خودمان بلکه براي سلامت ديگران و نيز کاهش فشار بر کادر پزشکي و درماني. ما بايد نقش و وظيفه تاريخي خود را در حمايت از اين مبارزان سلامت ايفا کنيم. هرگونه بي‌توجهي به اين دو اصل اساسي يعني رعايت بهداشت فردي و نيز کاهش ارتباط اجتماعي و فيزيکي و حضور خياباني، ضربه به خود، به ديگران و پزشکان است. دقيقاً مثل سربازي است که از پشت جبهه به سنگرهاي خودي شليک کند. وظيفه دولت و حکومت نيز در درجه اول سياستگذاري درست و بهينه است و در درجه دوم تأمين امکانات و نيازهاي فردي براي کادرهاي بهداشت و درمان و مردم است. اتخاذ سياست درست بسيار سخت است. امروز راه‌حل‌هاي گوناگوني وجود دارد. الگوهاي چين، ايتاليا، بريتانيا و امريکا هر کدام با يکديگر تفاوت دارد. ولي نکته مهم اين است که نمي‌توان در باره يک الگو به توافقي عام رسيد. هر الگو واجد عوارض مثبت و منفي خاص خود بوده و هزينه‌هاي فراوان دارد. انتخاب الگوي مناسب متأثر از گستره شيوع ويروس، امکانات حکومت، فرهنگ مردم و ساختار اقتصادي و اجرايي نيز هست. بنابراين و مهم‌تر از هر چيز دولت بايد سياست روشني را اعلام و ابلاغ کند، و جامعه را نسبت به آن توجيه نمايد. با اين حال ما در آستانه تعطيلات عيد و سنت ديد و بازديد و سفرهاي نوروزي هستيم که مي‌تواند به مثابه کشيدن ضامن نارنجک کرونا عمل کند. امسال را بايد ناديده بگيريم، تا سال آينده عيد باشکوهتري همراه با همه اعضاي فاميل داشته باشيم. کاري نکنيم که سال بعد غصه بخوريم و بگوييم که اي کاش نوروز سال 1399 را در خانه مي‌نشستيم و عازم سفر نمي‌شديم! #باهم_شکستش_مي‌دهيم ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد