صوت/ غزل 315 حافظ؛ به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

آخرين خبر/ به غير از آن که بشد دين و دانش از دستم بيا بگو که ز عشقت چه طرف بربستم اگر چه خرمن عمرم غم تو داد به باد به خاک پاي عزيزت که عهد نشکستم چو ذره گر چه حقيرم ببين به دولت عشق که در هواي رخت چون به مهر پيوستم بيار باده که عمريست تا من از سر امن به کنج عافيت از بهر عيش ننشستم اگر ز مردم هشياري اي نصيحتگو سخن به خاک ميفکن چرا که من مستم چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست که خدمتي به سزا برنيامد از دستم بسوخت حافظ و آن يار دلنواز نگفت که مرهمي بفرستم که خاطرش خستم معاني لغات غزل  طَرف بربستن : سود بردن، بهره يافتن . خرمن عمر : (اضافه تشبيهي) عمر به خرمن تشبيه شده، حاصل عمر . خرمن عمرم، غم تو داد به باد : غم (فراق ـ يا بي مهري) تو، خرمن عمر مرا به دست باد نيستي سپرد، غم عشق تو روزگار مرا تباه کرد . ذرّه : هرچيز کوچک مانند ذرّات گرد و غبار . در هواي رُخت : در آرزوي ديدار چهره ات . مِهر : خورشيد . از سرِ اَمن : از روي اطمينان، از روي فراغ خاطر . کُنج عافيت : گوشه ايمني . سخن به خاک ميفکن : سخن را به هدر مده، آبروي سخن را مَبر، آبروي سخن و اندرز را بر خاک مريز . بَرِ دوست : پيش دوست . به سزا : شايسته . خَستَم : آزردم . معاني ابيات غزل 1) بيا و به من بگو که غير از آنکه رشته دين و دانش از دستم بيرون رفت از عشق تو چه بهره ديگري بُردم ؟ 2) هرچند غم (عشق و ناسازگاري) تو خرمن عمر مرا به باد نيستي داد، قسم به خاک پايت که آن را عزيز ميدارم، عهد خود را نشکستم . 3) هرچند به مانند ذّره ناچيز و بي مقدارم، ببين که در اشتياق رسيدن به روي تو، با کمک نيروي عشق چگونه به خورشيد پيوستم . 4) باده پيش آرکه عمري است با آسودگي خيال و فراغ خاطر در گوشه يي براي خوشگذاري ننشسته ام 5) اي اندرزگو، اگر صاحب عقل و هوشي، بيهوده سخن خود را زير پا مينداز (آبروي سخن خود را مبر) چرا که من مستم (و گوشم به آن بدهکار نيست) . 6) چطور در پيش روي دوست سرِ خود را از شرمساري بلند کنم که خدمتي شايسته از دستم برنيامده است . 7) حافظ در آتش غم يار سوخت و آن دوست که داعيه دلنوازي دارد نگفت (به فکر اين نيفتاد) که چون دل او را آزرده و سوزانيده ام مرهمي هم برايش بفرستم . با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد