سفر به فضا به بیان قرآن

جام نيوز/ قرآن کريم اولين کتابي است که براي اولين بار به جو زمين اشاره کرده و بيان فرموده است که سفر به فضا براي انس و جن با شرايط خاصي امکان پذير است؛ مثلاً در آيه ي سي و سوم سوره ي الرحمن مي فرمايد: يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ. دانشمندان با تلاش هاي فراوان توانستند شرايط و امکانات صعود به فضا را فراهم و آماده کنند. اما مهم ترين مشکل آن ها، کمبود اکسيژن در طبقات بالاي فضا بود. آنها در آغاز ورود به فضا به اين مسئله توجهي نداشتند اما کم کم متوجه شدند که تعداد زيادي از فضانوردان با مشکلات کمبود اکسيژن رو به رو شده اند؛ مثلا احساس خفگي داشتند و فشار زياد بر بدن آنها، باعث خونريزي هاي شديدي در آنها مي شد به طوري که از گوش و بيني و چشم ها و هر زخم کوچک آنها، خون جاري مي شد و حتي بعضي ها تا دم مرگ پيش مي رفتند و مرگ تدريجي را تجربه مي کردند. اين مشکلات همه به دليل اختلاف فشار محيط در فضاست به طوري که سينه ي اين فضانوردان فشار زيادي را تحمّل مي کرد و تنفس براي آن ها بسيار سخت بود و احساس تنگي شديد در قفسه سينه مي کردند. جالب تر از اين نکته علمي، اين است که قرآن کريم، چهارده قرن پيش، حالت کافران گمراه را به حالت اين فضانوردان تشبيه کرده و در آيه ي يکصد و بيست و پنجم سوره ي انعام مي فرمايد: فَمَن يُرِدِ اللّهُ أَن يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ وَمَن يُرِدْ أَن يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا کَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاء گويي پذيرش اسلام و ايمان به خداوند متعال براي کافران مانند صعود به فضاست که فشار زيادي در سينه خود تحمّل مي کنند و دچار مرگ تدريجي مي شوند. آسمان و زمين به هم پيوسته بودند دانشمندان علوم تجربي بر اين اعتقادند که آسمان ها و زمين در ابتداي آفرينش، به شکل يک پارچه و توده اي گازي شکل بوده اند که رفته رفته به کهکشان هايي تبديل شده و کهکشان ها نيز کم کم داراي ستاره ها و سياره ها شده اند، اين مطلبي است که خداوند متعال در آيات نهم تا دوازدهم سوره ي فصلت به آن اشاره کرده و فرموده است: أَئِنَّکُمْ لَتَکْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ذَلِکَ رَبُّ الْعَالَمِينَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَکَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِينَ ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ کَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَأَوْحَى فِي کُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا وَزَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَحِفْظًا ذَلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ قرآن کريم اولين کتابي است که براي اولين بار به جو زمين اشاره کرده و بيان فرموده است که سفر به فضا براي انس و جن با شرايط خاصي امکان پذير است؛ مثلاً در آيه ي سي و سوم سوره ي الرحمن مي فرمايد: يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ توضيح درباره ي اين آيات، احتياج به برنامه اي مفصل و طولاني دارد ولي اگر بخواهيم به طور اختصار بيان کنيم، بايد بگوييم که اين آيات، جزييات آفرينش و تاريخ آن را به خوبي بيان مي کند و با عبارت "ثم استوي الي السماء و هي دخان " صريحاً مي فرمايد که خداوند متعال پس از خلقت اين جهان به آسمان پرداخت در حالي که گازي شکل بود. قرآن کريم در آيه سي ام سوره ي انبياء نيز در اين باره چنين مي فرمايد: أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ کَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ کَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلَا يُۆْمِنُونَ با توجه به اين آيه، روشنن مي شود که آسمان ها و زمين در ابتداي خلقت، يک پارچه و به هم پيوسته بوده اند، سپس خداوند متعال به قدرت بي نهايت خود، آنها را از هم جدا کرده آب را بر روي کره زمين نازل فرموده است تا شرايط حيات و زندگي در آن مهيا گردد و اين يکي از نشانه هاي عظمت خداوند متعال است. دانشمندان علم افلاک و ستاره شناسي، با مطالعه ي پوشش احاطه کننده ي زمين که همان جو زمين ناميده مي شود دريافته اند که اين پوشش، کمربندي شکل است که به دور زمين با سرعت بيش از هفت صد کيلومتر در ساعت مي چرخد. اين چرخش باعث مي شود که کره ي زمين از شهاب سنگ ها و اجرام آسماني که با سرعت هاي بسيار زياد به سمت آن مي آيند و با آن برخورد مي کنند، محفوظ بماند. در واقع در هر لحظه، باراني از شهاب سنگ ها سرازير مي شوند اما جوّ زمين به دليل اين چرخش و شدت اصطحکاکي که به وجود مي آورد، اين شهاب سنگ ها را مي سوزاند و از بين مي برد. البته ما در شب مي توانيم آتش و سوختن اين شهاب سنگ ها را که به ستاره هاي دنباله دار معروفند، ببينيم. با توجه به اين نکته دقيق علمي، دانشمندان هوا- فضا به فکر چاره اي بوده اند تا بتوانند موشک ها و سفينه هاي فضايي را به راحتي از جو زمين عبور دهند تا سرنوشتي همانند شهاب سنگ ها پيدا نکنند اين دانشمندان معتقدند براي عبور موشک ها و سفينه ها از جو زمين، بايد از مناطقي از جو زمين استفاده کنند که اصطلاحا به آنها درهاي آسمان گفته مي شود، يعني موشک ها و سفينه هاي فضايي براي خروج از جو زمين بايد با زاويه ي معين و در جهت و امتداد بادهاي ايجاد شده از دوران جو زمين حرکت کنند تا خطر برخورد مستقيم به حداقل برسد به اين ترتيب مي توان به جوزمين نفوذ کرد و از آن خارج شد و اگر اين محاسبات، به طور دقيق انجام نشود موشک ها و سفينه ها نابود خواهند شد، چنانچه در اولين سفرهاي فضايي، سفيه هاي متعددي منفجر شده و از بين رفته اند زيرا در تعيين زاويه ي انحراف موفق نبوده اند. اين آيات، جزييات آفرينش و تاريخ آن را به خوبي بيان مي کند و با عبارت "ثم استوي الي السماء و هي دخان " صريحاً مي فرمايد که خداوند متعال پس از خلقت اين جهان به آسمان پرداخت در حالي که گازي شکل بود قرآن کريم اولين کتابي است که براي اولين بار به جو زمين اشاره کرده و بيان فرموده است که سفر به فضا براي انس و جن با شرايط خاصي امکان پذير است؛ مثلاً در آيه ي سي و سوم سوره ي الرحمن مي فرمايد: يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ اين آيه خطاب به انسان ها و جنيان مي فرمايد: اگر مي توانيد به آسمان ها صعود کنيد اما اين کار با خيال و تصور انجام نمي شود بلکه تنها با قدرت علم و دانش امکان پذير است. در حال حاضر هم که مي بينيم انسان مي تواند از جو زمين خارج شود و به کره ي ماه برود تنها به کمک دانش ها و علوم و ساخت سفينه هاي فضايي است. قرآن کريم در آيه چهارده و پانزدهم سوره حجر نيز به درهاي آسمان اشاره کرده است و مي فرمايد: وَلَوْ فَتَحْنَا عَلَيْهِم بَابًا مِّنَ السَّمَاء فَظَلُّواْ فِيهِ يَعْرُجُونَ لَقَالُواْ إِنَّمَا سُکِّرَتْ أَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَّسْحُورُونَ اين آيه به روشني بيان مي کند که انسان در صورت خروج از اين درها و ورود به آسمان پهناور به تاريکي هايي مي رسد که ديگر نمي تواند اطرافش را ببيند و گويي چشمانش کاملا بسته است. آري دانشمندان، اين مطلب علمي را وقتي فهميدند که نتوانستند به فضا مسافرت کنند و شرايط آن جا را از نزديک احساس نمايند ولي قرآن کريم در زماني به اين مطلب اشاره کرد که سفر به فضا براي انسان، تنها يک خيال و آرزو بوده است. با کانال تلگرامي آخرين خبر همراه شويد telegram.me/akharinkhabar