دستگا‌ه‌های سنجش شنوایی چگونه کار می‌کنند؟

مجله پزشکي دکتر سلام/در تشخيص کاهش شنوايي، مهم ترين ابزار تشخيصي، شنوايي سنجي است. آزمايشات شنوايي سنجي دو نوع هستند: اديومتري تون خالص که در آن محرک صوتي شامل يک تون خالص يا تون موسيقي است (هر چند بلند کردن صدا براي شنيدن بيمار لازم باشد کاهش شنوايي شديدتر است) و نوع دوم اديومتري گفتاري است که در آن براي تعيين توانايي شنيدن بيمار و افتراق صداها و کلمات از يکسري کلمات استفاده مي شود. در هنگام ارزيابي شنوايي سه خصوصيت صدا اهميت دارد: فرکانس، اوج و شدت. فرکانس، تعداد امواج صوتي است که در هر ثانيه از منبع صدا توليد مي شوند. واحد آن سيکل در ثانيه يا هرتز (HZ) است. گوش طبيعي انسان صداهايي را مي شنود که فرکانس آنها بين 20 تا 000/20 هرتز باشد. در مکالمات روزمره فرکانس صداي انسان معمولا بين 500 تا 2000 هرتز است که اصطلاحات به آن طيف تکلم يا فرکانسهاي گفتاري گفته مي شود. اوج (زير و بمي صدا) واژه اي است که در واقع فرکانس را توضيح مي دهد صدايي که فرکانس HZ100 دارد داراي اوج پايين و صدايي که فرکانس HZ000/10 دارد. داراي اوج بالاست. واحد اندازه گيري شدت صدا (بلندي صدا) دسي بل (DB) است تشدت صدا در واقع فشاري است که بوسيله صدا ايجاد مي شود. کاهش شنوايي برحسب دسي بل اندازه گيري مي شود دسي بل يک کسر لگاريتمي براي شدت صداست که به آساني تبديل به درصد نمي شود. سطح بحراني براي شدت صدا تقريبا DB30 است. ورق زدن کاغذ در يک محيط آرام صدايي با شدت DB15 توليد مي کند گفتگوي آهسته DB40 شدت دارد و صداي يک هواپيماي جت در فاصله 100 پايي در حدود DB150 شدت دارد. صداهاي بيشتر از DB80 براي گوش انسان گوش خراش هستند و ممکنست به گوش داخلي آسيب وارد کنند. کاهش شنوايي را بر حسب دسي بل نشان مي يدهد. هدف از درمان جراحي بيماران با کاهش شنوايي بهبود سطح شنوايي تا حد DB30 و يا بهتر کردن فرکانس هاي گفتاري است. در اديومتري کارشناس شنوايي سنجي، روي گوش بيمار، گوشي مي گذارد و براي هرتون صدا به گوش بيمار سيگنال مي فرستند. وقتي که تون صدا بطور مستقيم وارد کانال گوشي خارجي مي شود هدايت هوايي اندازه گيري مي شود. وقتي که تحريک صوتي به استخوان ماستوئيد وارد مي شود مکانيسم هدايتي (استخوانچه ها) حذف مي شود و هدايت عصبي آزمايش مي گردد. براي بالا بردن دقت آزمونهاي شنوايي سنجي اطاق تست بايد عايق صدا باشد. واکنشهاي شنوايي بيمار روي يک منحني بنام اديوگرام ثبت مي شود که در آن کاهش شنوايي هدايتي از حسي- عصبي تقکيک مي گردد. تمايز کلامي نيز سنجيده مي شود. ارزيابي دقت کلي شنوايي با بررسي توانايي بيمار براي شنيدن نجوا ياي تيک تيک ساعت در هر دو گوش به صورت جداگانه مي توان ميزان شنوايي بيمار را سنجيد. ممکنست براي افتراق کاهش شنوايي انتقالي از کاهش شنوايي حسي- عصبي از تست هاي وبر (Veber) و رينه (Rinne) استفاده شود. اين ازمايشات قسمتي از معاينه فيزيکي معمول ببراي غربالگري هستند و در صورتي که انجام بررسي اختصاصي تر لازم باشد يا اينکه وجود کاهش شنوايي تشخيص داده شود و يا انجام تستهاي اديومتري لازم باشد اين ازمايشات بسيار مفيد خواهند بود. در تست رينه معاينه کننده دسته دياپازن مرتعش را در بين دو وضعيت جابجا مي کند: وضعيت اول- فاصله 2 اينچي سوراخ کانال گوش (هدايت هوايي) و وضعيت دوم- در مقابل استخوان ماستوئيد (هدايت استخواني) شکل 4-2 را ببينيد. با تغير وضعيت معاينه کننده از بيمار مي پرسد که آيا صدا را مي شنود و طول مدت شنيدني صدا چقدر است؟ به طور طبيعي صدايي که در اثر هدايت هوايي شنيده مي شود طولاني تر از صدايي است که در اثر هدايت استخواني شنيده مي شود. تست Rinne براي افتراق بين کاهش شنوايي انتقالي و حسي- عصبي مفيد است. در کاهش شنوايي هدايتي- صداي منتقل شده بوسيله استخوان مدت طولاني تري از صداي منتقل شده بوسيله هوا شنيده مي شود در حالي که در کاهش شنوايي حسي- عصبي صداي منتقل شده بوسيله هوا مدت طولاني تري از صداي منتقل شده بوسيله استخوان شنيده مي شود. در گوشي که شنوايي طبيعي دارد هدايت هوايي بيشتر از هدايت استخواني است. ارزيابي تشخيصي پروسجرهاي تشخيصي زيادي براي اندازه گيري و سنجش غيرمستقيم سيستم هاي شنوايي و تعادلي وجود دارند. اين آزمايشات معمولا بوسيله کارشناس شنوايي سنجي که مورد تاييد انجمن گفتار- زبان- شنوايي آمريکا باشد انجام مي شود. تست وبر از هدايت استخواني براي ازمايش يک طرفه شنوايي استفاده مي کند. يک دياپازن که دسته آن در دست معاينه کننده قرار دارد به حرکت در آورده مي شود و روي سر يا پيشاني بيمار قرار مي گيرد. سپس معاينه کننده از بيمار سوال مي کند که ايا صدا را در وسط سر خود يا در گوش راست و يا در گوش چپ احساس مي کند؟ فردي که شنوايي طبيعي داشته باشد صدا را در گوش خود به يک اندازه مي شنود يا اينکه بيان مي کند که صدا را در وسط سر خود احساس مي کند. در مواردي که کاهش شنوايي هدايتي وجود دارد (مثل اتواسکلروز يا اوتيت حاد) صدا در گوشي که کاهش شنوايي دارد بهتر شنيده مي شود. در مواردي که کاهش شنوايي حسي- عصبي وجود دارد (مثلا در اثر آسيب حلزون يا عصب VIII) صدا در گوش سالم بهتر شنيده مي شود تست وبر براي تشخيص کاهش شنوايي يکطرفه مفيد است. با کانال تلگرامي آخرين خبر همراه شويد telegram.me/akharinkhabar