نگاهی به شارون بزرگترین قمر پلوتو

بيگ بنگ/ شارون با قطر ۱۲۰۸ کيلومتر، بزرگترين قمر پلوتو محسوب مي‌شود؛ تصاوير فضاپيماي افق هاي نو نشان‌ مي‌دهد سطح اين قمر از کوه‌ها، دشت‌ها و ناهمواري‌هايي پوشيده شده است. شارون بزرگترين قمر پلوتو در سال ۱۹۷۸ با مشاهدات جِيمز کريستي(James Christy) در رصدخانهٔ ناوال در واشينگتن کشف گرديد. فاصله اين قمر تا پلوتو در مدار ۱۸ هزار کيلومتر است، پلوتو و شارون همچون زمين و ماه به گرد يک نقطه ي گرانش مرکزي مي چرخند و به گونه اي ويژه، با يکديگر قفل گرانشي شده اند. دشت‌هاي شارون با بيش از ۱۶۰۰ کيلومتر مساحت در بالاي خط استواي آن قرار دارد. اين دشت‌ها چهار برابر وسيعتر از دره گراند کانيون آمريکا بوده و در برخي نقاط دو برابر عميق‌تر است. محققان بر اين باورند که مي‌توان از رصد اين دشت‌ها به تحولات بزرگ تاريخ جغرافيايي شارون پي برد. جنوب اين دشت به منطقه قابل‌توجهي موسوم به Vulcan Planum منتهي مي‌شود. اين منطقه از مجموعه‌اي از دشت‌هاي صاف با ناهمواري‌هاي اندک تشکيل شده است. نواحي جنوبي نسبت به بخش‌هاي شمالي از دهانه‌هاي آتشفشاني کمتري برخوردارند که به گفته دانشمندان اين نشان‌دهنده بازسازي دشت در سطح وسيعي است. رنگ قرمز قطب ِ شاورن در ماه ژوئن سال ۲۰۱۵ زماني که دوربين فضاپيماي افق هاي نو رنگ مايل به قرمز ناحيه قطبي بزرگترين قمر پلوتو يعني شارون را ثبت کرد؛ دانشمندان به دو موضوع پي بردند: اوّل اينکه آنها هيچوقت چيزي شبيه اين را در منظومه شمسي نديده بودند و دوم اينکه بسيار مشتاق بودند بدانند چه داستاني پشت اين اتفاق نهفته است. بعد از بررسي تصاوير محققان بتازگي مقاله اي را منتشر کردند و علت رنگ قطبي شارون را از خود سياره کوتوله پلوتو مي‌ دانند؛ وقتي گاز متان که از جو پلوتو خارج مي‌شود به دام جاذبه شارون مي‌افتد، در آنجا يخ مي‌زند و سطحي يخي را در قطب شارون تشکيل مي‌دهد؛ بعد از اين اتفاقات تابش فرابنفش خورشيد باعث مي‌شود که متان تبديل به هيدروکربني سنگين تر شود و در نهايت به رنگ ماده‌اي مايل به قرمز به نام تولين در بيايد. همچنين مدل آب و هوايي ارائه شده از پلوتو و شارون(که ۲۴۸ سال زميني طول مي‌کشد تا آنها به دور خورشيد بچرخند.) برخي از آب و هواي ناملايم قطب هاي شارون را مشخص مي‌کند؛ جايي که ۱۰۰ سال پياپي نور خورشيد مي‌تابد و ۱۰۰ سال پياپي هم تاريکي است. دماي سطح اين قمر طي اين زمستان هاي طولاني به ۲۵۷- درجه سلسيوس مي‌رسد، آنقدر سرد که براي يخ زدن گاز متان و تبديل آن به ماده اي جامد کافي است. دره اي عميق در شارون اين دره عميق که “آرگو” نام دارد يکي از عميق‌ترين دره‌هاي خارج سياره‌اي است که تاکنون کشف شده است. دانشمندان با استفاده از تصوير ارائه شده توسط فضاپيماي افق هاي نو که در نزديک ترين فاصله خود با شارون در ماه ژوئيه گذشته گرفته شده، قادر به برآورد عمق اين دره شدند. آنها بر اين باورند که عمق اين دره در حدود ۹ کيلومتر است. بدون يک تصوير کامل از دره عميق و باريک، دانشمندان معتقدند آرگو حدود ۷۰۰ کيلومتر طول دارد. مقياس گسترده آرگو به اين معني است که اين دره داراي صخره‌هايي است که از ورونا روپس در قمر “ميراندا” اورانوس، بلندترين صخره شناخته شده در منظومه شمسي، نيز بزرگتر است. شکافي بزرگ در خط استواي شارون محققان به تازگي توانستند دليل خوبي براي شکاف‌هاي بزرگ موجود بر روي بزرگترين قمر سياره پلوتو پيدا کنند. آنها اکنون دليل خوبي براي عامل اين شکاف پيدا کرده‌اند و آن اين است که قمر شارون در محل اين شکاف‌ها منفجر شده يا اينکه اين اتفاق در گذشته افتاده است. زماني که شارون جوانتر بود، از هسته‌اي راديواکتيو برخوردار بود که آن را گرم نگه مي‌داشت. در زير پوسته يخي اين قمر، اين مرکز گرم داراي يک اقيانوس آب زير سطحي بود. بعدها زماني که سوخت راديواکتيو اين قمر به پايان رسيده و هسته آن سرد شد، اين اقيانوس احتمالا يخ زده و گسترش يافته که در نهايت باعث از هم گسستن شارون از وسط شده است. تيم افق هاي نو پس از کشف شواهدي از اين که بخشهايي از سطح يخي اين قمر زماني ذوب شده و مجددا يخ زده، به اين فرضيه رسيده‌اند. شکاف‌هاي شارون از طول حدود ۱۷۷۰ کيلومتر يا حدود چهار برابر دره گراند کانيون در آمريکا برخوردار بوده و عمق آن در برخي نواحي به بيش از هفت کيلومتر مي‌رسد. انتظار مي‌رود همان طور که افق هاي نو داده‌هاي بدست آمده‌اش را براي ذخيره در سوابق ديجيتالي منتقل مي‌کند، تصاوير با کيفيت‌تري را تا پايان سال ۲۰۱۶ به زمين ارسال کند. با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد