چقدر می توانیم بدون غذا زنده بمانیم؟

نت نوشت/ سلامتي، وزن و محيط شما بر طول مدت زنده بودن شما بدون غذا تاثير مي گذارد. درحالي که غذا نخوردن کوتاه مدت براي سلامتي مفيد است به اين دليل که خطر ابتلا به چاقي را کاهش مي دهد و باعث کنترل بهتر ديابت مي شود. گرسنگي بيش از ۴۸ ساعت باعث آزاد شدن ذخاير گلوکز شما مي شود، و ۷۲ ساعت نيز بدن شما شروع به خوردن ذخاير پروتئين خود مي کند، که نتيجه ي آن از دست دادن عضلات، کاهش تراکم استخوان و حتي باعث مشکلات کليوي و قلبي است. گرسنگي طولاني مدت و يا نبود غذا باعث مسموميت خون، نارسايي چندگانه اندام ها و در نهايت مرگ مي شود. در ادامه با پاسخ اين سوال که چقدر مي توانيم بدون غذا زنده بمانيم؟ چقدر طول مي کشد بدون غذا به زندگي ادامه دهيم؟ اين بستگي به سلامت و محيط شما دارد. به طور ميانگين افراد ممکن است فقط با آب و بدون غذا به مدت ۲ روز زنده بمانند. ذخاير گلوکز بعد از ۴۸ ساعت گرسنگي آزاد مي شوند و بعد از ۷۲ ساعت گرسنگي پروتئين ها مي شکنند. علائم اوليه مانند خستگي، از دست دادن عضلات و از دست دادن مو است. گرسنگي طولاني مدت باعث مسموميت خون و نارسايي در اندام ها مي شود. اين که چه مدت بدون غذا زنده مي مانيم يک سوال مسحور براي گونه ي انسان است با اين حال مدت زمان آن هنوز درست مشخص نيست، در حال حاضر تحقيق در مورد اثرات گرسنگي اين ايده را به ما مي دهد که چه انتظاري از گرسنگي طولاني مدت بايد داشته باشيم و عواقب آن، همان طور که انتظار مي رود خوشايند نيست. بعضي از انسان ها بدون غذا بالاي ۷۰ روز نيز زنده مي مانند اگر شما در باره ي اينکه چقدر انسان ها مي توانند بدون غذا زنده بمانند کنجکاو هستيد، بعضي از جواب ها در آمارهاي اعتصاب غذا قرار دارند، احتمالاً يکي از چند دسته افرادي هستند که در طول محروميت داوطلبانه از مواد غذايي تحت نظارت قرار گرفتند. در اکثر موارد چيز هاي خيلي خوبي نيستند. ماهاتما گاندي، جنگجو و رهبر آزادي هندي به مدت ۲۱ روز بدون غذا زنده ماند. اعتصاب ۷۴ روزه ترنس مکينوي ، يک زنداني ايرلندي سياسي طولاني ترين رکورد است که در آخر با مرگ او پايان يافت. اکثر اطرافيانش در اعتصاب در بين روز هاي ۴۶ تا ۷۳ در گذشتند. در حالي که مي توان گفت ابن مدت زماني است که شما مي توانيد بدون غذا زنده بمانيد اما مقدار آن به ميزان قابل توجهي به سلامت جسمي و شرايط محيطي فرد بستگي دارد. اما بقا شما بدون غذا بستگي به بدن و محيط شما دارد يکي از چالش ها در تيعيين مقدار دقيق اين است که همه افراد به يک اندازه به فقدان غذا جواب نمي دهند، بعضي از افراد ممکن است بتوانند مدت زمان طولاني تري بدون غذا زنده بمانند درحالي که ديگران ممکن است در چند ساعت احساس سرگيجه داسته باشند. سلامت پزشکي ، مشکلات بهداشتي مانند ديابت، وزن بدن شما و شرايط محيطي مانند آب و هوا ممکن است توانايي شما را در زنده ماندن بدون غذا تعيين کند. براي مثال خطر حمله قلبي و عوارض مرتبط با آن شاخص توده بدني (BMI ) ۱۲ تا ۱۲٫۵ افزايش مي يابد. شاخص توده ي بدني سالم بين ۱۸٫۵ تا ۲۴٫۹ است. هنگام گرسنگي وقتي شاخص توده بدني شما به ۱۲ تا ۱۲٫۵ نزديک مي شود اين انتظار مي رود که مشکلات شما به شدت مي تواند زندگي شما را تهديد کند. بعضي از مردم اگرچه ممکن است قبل از رسيدن به اين شاخص با توجه به ذخاير چربي، محتواي ويتامين و مواد معدني موجود در بدن و وضعيت سلامت عمومي ايجاد عوارض داشته باشند. به طور ميانگين فرد بايد ۲ روز قادر به زندگي بدون غذا باشد همان طور که تصور مي کنيد مطالعات کنترل شده روي گرسنگي عملاً به خاطر مسائل اخلاقي و خطر مرگ و مير انجام چنين آزمايش هايي غير مکن است. اگرچه اختلالات خوردن مانند بي اشتهايي و اعتصاب غذا که مردم به طور داوطلبانه خود را از غذا محروم مي کنند، اطلاعات اندکي از گرسنگي و محروميت از غذا به ما مي دهد. اغلب مردم فرض بر اين که ديابتي نيستند و سلامت عمومي خوبي دارند حتي اگر جيزي نخورند بدون تجربه هيچ مشکلي مي توانند زنده بمانند. بعد از آن عوارض جانبي آرام و بي وقفه شروع مي شود، بعد از اين گفته ها اين مقدار ممکن است بسته به سلامت و شرايط محيطي کمتر باشد. به شرطي که آب بخوريد البته اين فرض بر اين است که شما همچنان خوردن آب آشاميدني را ادامه دهيد، بدون آب واکنش بدن شما بسيار شديدتر خواهد بود و بقاي شما به طور چشمگيري کاهش پيدا مي کند. باز هم بقاي بدون آب بسته به شرايط و سلامت بدن فرق مي کند اما اگر عرق کنيد و مايع از دست رفته را جايگزين نکنيد در چند ساعت احساس بيماري مي کنيد. گلوکز بعد از روز دوم آزاد مي شود، پروتئين بعد از روز سوم مي شکند وقتي شما بدون غذا هستيد بدن شما حرکاتتان را آهسته مي کند تا هرچقدر که مي تواند انرژي را ذخيره کند. همچنين بدن شروع به استفاده از ذخاير گليکوژن در ماهيچه و کبد براي ايجاد انرژي با گلوکز مي کند. بعد از استفاده از اين ذخاير بدن شروع به استفاده از ذخاير چربي و در نهايت پروتئين مي کند. پروتئين بلوک ساختاري سلول هاي شماست که براي ايجاد انرژي در فرايندي به نام کتوز مورد استفاده قرار مي گيرد که اين براي شما اصلاً خوب نيست. ۲۴ تا ۴۸ ساعت اوليه بدون غذا: ذخاير گلوکز شما معمولاً در ۶ ساعت تمام مي شود اگرچه بر خي از ذخاير ممکن است براي ۲۴ تا ۴۸ ساعت نيز باقي بمانند، چربي نيز ممکن است شکسته شود. بعد از ۷۲ ساعت: خود خواري يا تجزيه پروتئين از زماني شروع مي شود که ذخاير چربي براي انرژي تمام شوند.