با مناطق گردشگری در مریخ آشنا شوید!

تکراتو/ مناطق گردشگري در مريخ هم وجود دارند. اگر روزي بتوانيم يک تمدن انساني در مريخ پايه‌گذاري کنيم، اين سياره جاهاي ديدني بسياري خواهد داشت. در اين نوشتار به توريست‌هاي آينده مريخ چند تور لحظه آخري را پيشنهاد مي‌کنيم. براي پيک نيک رفتن در سياره سرخ خود را آماده کنيد! چهارمين سياره از خورشيد، مريخ، محلي از تقابل‌ها و عوارض طبيعي است. از آتشفشان‌هاي عظيم تا گودال‌ها و دره‌هاي عميقي که مي‌توانند جريان آب در خود داشته باشند. زماني که ما بتوانيم به مريخ برويم و تمدن انساني خود را آنجا آغاز کنيم، مناطق گردشگري در مريخ مي‌تواند براي توريست‌هاي مريخي بسيار شگفت‌انگيز باشد. با بهترين مناطق گردشگري در مريخ آشنا شويد ؛ آينده گردشگري اينجاست به دلايل ايمني و عملي، پايگاه‌هاي فرود براي اين ماموريت‌هاي آينده احتمالا به دشت‌هاي مسطح نياز خواهند داشت، اما شايد تکنولوژي آينده به جايي برسد که امکان فرود بر روي ساير عوارض جغرافيايي نيز وجود داشته باشد. در ادامه نگاهي خواهيم انداخت به مناطق گردشگري در مريخ که توريست‌هاي آينده مي‌توانند از آنها بازديد کنند. کوه المپوس (Olympus Mons) نخستين منطقه گردشگري در مريخ که مي‌خواهيم به آن بپردازيم يک کوه است. کوه المپوس (Olympus Mons) يکي از بزرگترين و شديدترين آتشفشان‌ها در منظومه شمسي است و در منطقه آتشفشاني تارسيس (Tharsis) واقع شده است. آنطور که ناسا مي‌گويد اندازه آن تقريبا با وسعت ايالت آريزونا برابري مي‌کند. ارتفاع کوه المپوس ۲۵ کيلومتر (۱۶ مايل) است، حدودا يعني ۳ برابر کوه اورست، بزرگترين کوه روي سياره زمين، ارتفاع دارد. کوه اورست ۸.۹ کيلومتر بلندي دارد. کوه المپوس، يک آتشفشان سپري (Shield volcano) غول‌آساست و در طول فرآنيد شکل‌گيري آن مواد مذاب به پايين آمده و دامنه آن را شکل داده‌اند. اين موضوع به اين معناست که که اين کوه براي کوه‌نوردان محل مناسبي براي کاوش باشد. ميانگين شيب کوه المپوس ۵ درصد است. در نوک قله اين کوه يک تورفتگي فوق‌العاده به وسعت ۸۵ کيلومتر وجود دارد. اما اين پهنه در قله کوه چگونه شکل گرفته است؟ در طول فروان آتشفشان اتاقک هاي ماگامايي از مواد مذاب خالي شدند، پس از مدتي فروريختند و چنين عارضه‌اي را پديد آورده‌اند. فلات آتشفشاني تارسيس (Tharsis Volcano) آتشفشان‌ها از جمله بهترين مناطق گردشگري در مريخ هستند. در همين حال که داريد در کوه المپوس به کوهنوردي مشغول مي‌شويد، شايد بد نباشد که براي بازديد از آتشفشان‌هاي اطراف در منطقه تارسيس نيز برنامه‌ريزي کنيد. آنطور که از اطلاعات ناسا برمي‌آيد، فلات تارسيس در منطقه‌اي به وسعت ۴ هزار کيلومتر از ۱۲ آتشفشان غول‌پيکر ميزباني مي‌کند. اين آتشفشان‌ها مانند المپوس عموما نسبت به کوه‌هاي روي زمين بسيار برزگتر هستند. دليل اين موضوع احتمالا اين است که کشش گرانشي ضعيف‌تر مريخ اجازه مي‌دهد تا اين آتشفشان‌ها بلند و بلندتر شوند. اين آتشفشان‌ها احتمالا به مدت ۲ ميلياد سال، يعني نيمي از تاريخ کل مريخ، در حال فوران بوده‌اند. تصوير بالا که بخش شرقي منطقه تارسيس را نشان مي‌دهد، در سال ۱۹۸۰ توسط فضاپيما وايکينگ ۱ ثبت شده است. در سمت چپ تصوير از بالا تا به پايين، شما مي‌توانيد سه آتشفشان سپري را مشاهده کنيد که هريک حدودا ۲۵ کيلومتر ارتفاع دارند و به ترتيب،کوه آسکرا (Ascraeus Mons)، کوه طاووس (Pavonis Mons) و کوه آرسيا (Arsia Mons) نام دارند. در سمت راست بالا نيز يک آتشفشان سپري ديگر قرار دارد که نام تارسيس تولوس (Tharsis Tholus) را يدک مي‌کشد. دره والس مارينريس (Valles Marineris) مريخ تنها ميزبان بلند‌ترين کوه‌هاي آتشفشاني در منظومه شمسي نيست، بلکه عميق‌ترين دره‌هاي منظومه شمسي نيز در سياره سرخ قرار دارند. عوارض جغرافيايي، بهترين مناطق گردشگري در مريخ هستند. ناسا مي‌گويد والس مارينريس حدودا ۳ هزار کيلومتر درازا دارد. اين ميزان حدودا چهار برابر گرند کانيون (Grand Canyon)، ژرف‌دره‌اي در ايالت آريزونا که روز کلرادو از ميان آن مي‌گذرد، است. گرند کانيون حدود ۸۰۰ کيلومتر عمق دارد. محققان هنوز مطمئن نيستند که دره والس مارينريس چگونه به وجود آمده است. در خصوص شکل‌گيري اين عارضه چندين تئوري وجود دارد. بسياري از دانشمندان پيشنهاد مي‌کنند که شکل‌گيري فلات تارسيس و دره واليس مارينريسيس به صورت همگام بوده است. حرکت کردن گدازه‌ها در ناحيه آتشفشاني به سمت بالا به پوسته مريخ فشار وارد مي‌کند. اين موضوع منجر مي‌شود که پوسته در ناحيه‌ ديگري دچا شکستگي شود. به مرور زمان اين شکستگي در ده والس مارينيس رشد کرده است. قطبين مريخ در دو سوي قطب شمال و جنوب مريخ دو منطقه يخي وجود دارد که جزو بهترين مناطق گردشگري در مريخ هستند. ترکيبات سانده اين دو منطقه يخي اندکي با يکديگ تفاوت دارند. آنچه در تصوير ديده مي‌شود، قطب شمال مريخ است که در سال ۲۰۰۸ توسط سطح‌نشين فونيکس مورد مطالعه قرار گرفت. در سوي ديگر مشاهدات ما از قطب جنوب سياره سرخ تنها به فعاليت مدارگرد‌ها محدود است. مطابق اعلام ناسا در طول فصل زمستان، دما در نزديکي هر دو قطب شمال و جنوب، بسيار پايين مي‌آيد. اين اتفاق منجر مي‌شود تا دي اکسيد کرين موجود در اتمسفر سياره متراکم شده و بر روي سطح بنشيند. اين فرآيند در طول تابستان برعکس است، به اين صورت که کربن دي اکسيد تصعيد شده و به اتمسفر بازمي‌گردد. کربن دي‌اکسيد به طور کامل در نيمکره شمالي محو مي‌شود و تنها چيزي که باقي مي‌ماند پوشش‌هاي يخ زده از آب است. اما در سوي ديگر، مقداري کربن‌ دي اکسيد کربن دي اکسيد در قطب جنوب ديده مي‌شود. تمامي اين تغييرات در حجم يخ، با توليد باد و يا ساير اثرات، بر آب و هواي مريخ تاثيرگذار هستند. گودال گيل و کوه شارپ (ناحيه کوهستاني ائوليس) گودال گيل را عموما همراه با نام مريخ‌نورد کنجکاوي (Curiosity) شنيده‌ايم، اما اکنون آن را به عنوان يکي از مناطق گردشگري در مريخ معرفي مي‌کنيم. کاوشگري در سال ۲۰۱۲ در گودال گيل فرود آمد. اين گودال شواهد گسترده‌اي از وجود آب در گذشته مريخ دارد. کنجکاوي در چند هفته نخست ماموريتش در يک رودخانه سرگردان بود. اين سطح‌نورد در طول سفر خود در امتداد سطح اين گودال شواهدي از وجود آب مخابره کرده است. کيورياسيتي هم‌اکنون در حال بالا رفتن از يک کوه آتشفشاني به نام کوه شارپ (ائوليس) است و ويژگي‌هاي جغرافيايي هر يک از لايه‌هاي آن را مورد وارسي قرار مي‌دهد. يکي از هيجان‌انگيزترين کاوش‌هاي مريخ‌نورد کنجکاوي کشف ملکول‌هاي آلي پيچيده در اين ناحيه و در زمان‌هاي مختلف بود. نتايج مربوط به سال ۲۰۱۸ نشان مي‌دهد که اين مواد آلي درون سنگ‌هايي به قدمت ۳.۵ ميليارد سال يافت شده‌‌اند. همزمان با نتايج مربوط به اين مواد آلي، محققان اعلام کردند که اين سطح‌نورد در طول فصول مختلف غلظت‌هاي مختلفي از متان را در اتمسفر سياره سرخ اندازه‌گيري کرده است. متان از جلمه ترکيباتي است که مي‌تواند منجر به توليد ميکروب‌ها و همچنين پديده‌هاي جغرافيايي شود. با اين اوصاف هنوز مشخص نيست که آيا اين موضوع نشانه‌اي از وجود حيات است يا خير. مدوزا فوسا (Medusae Fossae) مدوزا فوسا يکي از عجيب‌ترين مناطق در مريخ است. برخي از افراد همچنين گمان مي‌کنند که اين ناحيه سندي براي سقوط نوعي از UFO در خود دارد. يکي از توضيحات محتمل در خصوص اين ناحيه اين است که اين ناحيه يک ته‌نشست آتشفشاني عظيم است (ته نشست يا deposit اتشفشاني محلي است که گازهاي خروجي و مواد فوران کرده است آتشفشان بر آن اثر گذاشته‌اند). ناحيه مدوزا از نظر وسعت يک پنجم ايالات متحده آمريکا است. سنگ‌هاي اين منطقه در گذر زمان در نتيجه فرسايش باد، اشکال زيبايي به خود گرفته‌اند. با اين حال دانشمندان به مطالعاتي بيشتري نياز دارند تا به چگونگي شکل‌گيري Medusae Fossae در نتيجه فعاليت‌هاي آتشفشاني پي ببرند. يک تحقيق در سال ۲۰۱۸ پيشنهاد مي‌کند که شکل‌گيري اين ناحيه در نتيجه فعاليت‌هاي شديد آتشفشاني بوده است که در طول ۵۰۰ ميليون سال صدها مرتبه رخ داده است. با خروج گازهاي گلخانه‌اي از فوران‌هاي آتشفشاني و ورود آنها به اتمسفر در طول اين‌ سال‌ها در نتيجه اثر گلخانه‌اي آب و هواي سياره سرخ گرم شده است. رگه‌هاي شيب‌دار در حال ريز در گودال هيل ويژگي عجيبي که در سياه سرخ مريخ ديده مي‌شود رگه‌هاي شيب‌دار در حال ريزش (Recurring Slope Lineae) است. در آب و هواي گرم در شيب‌هاي گودال‌ها شاهد اين رگه‌هاي هستيم. دشوار است که بفهميم با چه پديده‌اي رو به دو هستيم و اين رگه‌هاي دقيقا چه هستند. اين تصوير که در دهانه هيل (Hale) گرفته شده است (مانند مناطق مشابه) نقاطي را نشان مي‌دهد که بر اساس طيف‌سنجي‌ها نشانه‌هايي از هيدراتاسيون هستند. در سال ۲۰۱۵ ناسا براي اولين بار اعلام کرد که اين نمک‌هاي هيداته مي‌بايست نشانه‌هاي از جريان آب در سطح باشند. اما تحقيقات بعدي نشان داد که اين رگه‌ها مي‌توانند از آبِ اتمسفر شکل گرفته باشند يا جريان‌هايي از شن‌هاي خشک باشند، درست مثل اتفاقي که در بيايان‌ها مي‌افتد. در واقع ما احتمالا بايد به RSL‌ها بيشتر نزديک شويم تا به ماهيت حقيقي آنها پي ببريم. اما مشکلي در اين ميان وجود دارد. اگر اين رگه‌ها واقعا از ميکروب‌هاي بيگانه ميزباني کنند، در موارد آلودگي شايد نخواهيم زياد به آنها نزديک شويم. در حالي که ناسا پي‌برده است که مي‌بايست تحقيقات خود را بر اساس پروتکل‌هاي حفاظت سياره‌اي به پيش ببرد، ماموريت‌هاي انساني آينده، به دليل خطراتي که وجود دارد، احتمالا مي‌بايست اين ويژگي‌هاي مرموز را تنها دورادور و با استفاده از دوربين‌هاي دوچشمي نظاره‌گر باشند. شن‌هاي روان در هزارتوي شب و حوزه هلاس مريخ سياره‌اي است که عمدتا توسط بادها شکل گرفته است. هرچه اتمسفر آن نازک‌تر شد، به همان نسبت تبخير آب نيز بيشتر شد. به همين ترتيب شواهدي گسترده‌اي از حضور آب در گذشته اين سياره وجود دارد. يکي از انواع اين شواهد در مناطقي مانند هزارتوي شب (Noctis Labyrinthus) و حوزه هلاس (Hellas) ديده مي‌شود که تل‌هاي‌شن روان (Ghost Dunes)‌ وجود دارند. محققان مي‌گويند اين مناطق شن‌هايي دارند که ارتفاع آنها به ده‌ها متر مي‌رسيده است. بعدها آب و يا گذازه آتشفشاني اين تپه‌هاي شني را احاطه کردند. به مرور زمين پايه‌هاي آنها در امان بودند اما مناطق بالايي دچار فرسايش شدند. تل‌هاي شني قديمي مانند اينهايي که در تصوير مي‌بينيم نشان مي‌دهند که چگونه در گذشته مريخ جريان داشته‌اند. اين موضوع به نوبه خود سرنخ‌هايي را به هواشناسان مي‌داد تا بتوانند اطلاعات بيشتري در خصوص محيط گذشته مريخ پيدا کنند. حتي يک نگاه خيلي هيجان‌انگيزتر ديگري هم وجود دارد. گفته مي‌شود که در مناطق حفاظت شده‌اي در اين تل‌هاي شن، ميکروب‌هايي مخفي شده باشند. اين ميکروب‌هاي احتمالي در اين تل‌هاي شني از گزند تشعشعات و بادهاي خورشيدي در اما مي‌مانند، که در غير اين صورت مي‌توانست موجب نابودي آنها بشود. همراهان عزيز، آخرين خبر را بر روي بسترهاي زير دنبال کنيد: آخرين خبر در سروش http://sapp.ir/akharinkhabar آخرين خبر در ايتا https://eitaa.com/joinchat/88211456C878f9966e5 آخرين خبر در بله https://bale.ai/invite/#/join/MTIwZmMyZT آخرين خبر در گپ https://gap.im/akharinkhabar