1
0
0
اسپريگز توضيح ميدهد که اين انفجارها همگي نسبتا شبيه به يکديگر هستند. چيزي شبيه به يک موج ضربه که مقدار زيادي انرژي را در هوا آزاد ميکند و باعث ايجاد يک پالس با سرعتي مافوق سرعت صوت ميشود. اين موج ضربه پيش ميرود و همانطور که در بسياري از فيلمهاي انفجار آزمايشي ميتوان ديد، اين موج آنقدر در امتداد زمين پيش ميرود تا اينکه به بيننده برسد. با فرارسيدن موج ضربه، صداي انفجاري گوشخراش احساس ميشود.
انفجارهاي هستهاي، مشابه بمبهاي عادي بهشمار نميآيند. بزرگترين انفجار هستهاي جهان، بمب تزار روسيه بوده است که انرژي معادل ۵۰ مگاتن تيانتي آزاد کرد. اين چيزي شبيهبه منفجر کردن ۵۰ ميليارد کيلوگرم تيانتي در آنِ واحد است. حتي اگر يک انسان بهگونهاي بتواند از حرارت چنين انفجاري هم جان سالم بهدر ببرد، موج انفجار خواهد توانست پردهي گوش را پاره کند و تغييرات سريع فشار باعث واردشدن آسيبهايي کشندهاي به اندامهاي توخالي مانند ريهها و معده خواهد شد.
اسپريگز در ادامه ميگويد که موج ضربه در همان لحظهي مشاهده به شما نميرسد، چون سرعت حرکت صدا بسيار کمتر از نور است. بهطور معمول، صدا با سرعت ۱۱۶۰ کيلومتر بر ساعت حرکت ميکند. بنابراين صداي ناشي از يک انفجار در فاصلهي ۳.۲ کيلومتري از ناظر، پس از حدود ۱۰ ثانيه به او خواهد رسيد. اما موج اوليهي شوک هستهاي ميتواند پيش از افت سرعت و ناپديدشدن، با سرعتي تا صد برابر سرعت صوت حرکت کند.
شما هماکنون ميتوانيد نمونهاي از صداي اين انفجارها را بشنويد. بد نيست بدانيد بخش عمدهاي از انفجارهاي اوليهي بمبهاي هستهاي (شامل اولين انفجار ترينيتي) تنها بهصورت تصويري ضبط شدند. بااينحال، حداقل يک حلقه نوار ويدئويي از يک آزمايش در صحراي نوادا وجود دارد که صدا نيز دارد و هماکنون در بايگاني ملي نگهداري ميشود.
بياييد اميدوار باشيم که هيچکس دوباره هرگز چنين صدايي را نشنود.
*ويدئو مربوط به يک آزمايش انفجار بمب اتمي در سال ۱۹۵۳ است. به اختلاف زماني ۳۰ ثانيهاي ميان تصوير و صداي انفجار توجه کنيد.