استفاده از اکسید گرافن برای جلوگیری از لخته شدن خون

ستاد نانو/ محققان آمريکايي با استفاده از اکسيد گرافن موفق به ساخت پوششي شدند که قادر به جلوگيري از لخته شدن خون است. اين پوشش مي‌تواند روي دستگاه‌هاي قابل کاشت در بدن قرار بگيرد. يک تيم تحقيقاتي از دانشگاه کاليفرنيا با همکاري محققاني از دانشگاه ميشيگان، موفق به ارائه‌ي ساختاري شدند که مي‌تواند مانع لخته شدن خون شود. لخته شدن خون در اطراف دستگاه‌ها، بافت‌ها و اندام‌هاي کاشته شده زماني اتفاق مي‌افتد که جريان اکسيد نيتريک در آن نقطه قطع شود. اکسيد نيتريک ماده‌اي است که به‌ صورت طبيعي توسط رگ‌هاي خوني توليد مي‌شود و از لخته شدن خون جلوگيري مي‌کند. با لخته شدن خون در اطراف دستگاه کاشته شده در بدن، عملکرد آن دچار مشکل مي‌شود. مدت‌هاست که محققان به دنبال ساخت عاملي براي رفع اين مشکل هستند، يکي از اين راهکارها آن است که دستگاهي ساخته شود که بتواند اکسيد نيتريک را به آهستگي آزاد کند تا دستگاه کاشته شده بتواند به فعاليت خود ادامه دهد. محققان اين پروژه به دنبال ساخت پوششي بودند که بتواند روي سطح دستگاه کاشته شده قرار گيرد و به‌ صورت يک کاتاليست شيميايي عمل کند. اين کاتاليست مي‌تواند عملکردي مشابه رگ‌هاي خوني داشته باشد و اسيد نيتريک مورد نياز را تأمين کند. محققان براي ساخت چنين پوششي به دنبال روشي ارزان و با طول عمر بالا بودند. اين گروه تحقيقاتي از گرافن براي ساخت پوشش استفاده کردند که دو ترکيب هايمن و گلوکز اکسيداز روي سطح آن قرار دارد. اين ساختار مي‌تواند با فعاليت کاتاليستي، نيتروکسيل توليد کند که عملي مشابه با اکسيد نيتريک در بدن دارد. پيش از اين گزارش‌هايي مبني بر اثر ممانعت از لخته شدن خون توسط نتروکسيل به چاپ رسيده بود. تنگ زو از محققان اين پروژه مي‌گويد: «اين يافته مي‌تواند کاربردهاي متعددي در پوشش‌هاي مورد استفاده در دستگاه‌هاي کاشته شده در بدن داشته باشد. اين پژوهش نشان داد که چگونه مي‌توان با ترکيب نانوساختارها و کاتاليست‌ها بر چالش‌هاي پزشکي غلبه کرد. ما به دنبال چيدمان مولکولي هستيم که بتواند سيستم‌هاي کاتاليستي ايجاد کند؛ کاتاليست‌هايي که بتوانند در شرايط موجود در بدن ترکيبات موردنظر ما را توليد کنند. اين پژوهش در دپارتمان علوم مهندسي هنري ساموئل انجام شده‌است. اين دپارتمان در سال 1945 تأسيس شد که 28 هيأت علمي در آن مشغول به فعاليت هستند. اين گروه نتايج يافته‌هاي خود را در نشريه‌ي Nature Communications به چاپ رساندند.