حقیقت داستان فضایی مداد روسی و خودکار آمریکایی؟!

گمانه/ در جريان رقابت فضايي آمريکا و شوروي در دهه‌ي ۶۰ ميلادي، ناسا با يک مشکل بزرگ مواجه شد. خودکارها به دليل شرايط خلأ و عدم وجود جاذبه در فضا نمي‌نوشتند! ناسا فوراً دست به کار شد و توانست طي يک پروژه‌ي يک و نيم ميليون دلاري خودکاري بسازد که در فضا هم مي‌نوشت. شوروي‌ها نيز با همين مشکل دست به گريبان بودند، اما راه حل ديگري برايش انتخاب کردند. آنها از مداد استفاده کردند. اما واقعيت چيست؟ در حقيقت وجود اين معضل، فضانوردان هر دو کشور را دچار دردسر کرده بود. اما هر دو پيش از اختراع خودکار فضايي از مداد استفاده مي‌کردند که به دليل عدم وجود جاذبه وقتي نوک مدادها مي‌شکست ممکن بود وارد مدار دستگاه‌ها شده يا در فضا معلق بماند و حتي هنگام تنفس فضانوردان وارد مجاري تنفسي آنها شود و البته مشکل بزرگتري هم بود. مدادها و نوک گرافيتي آنها در مجاورت اکسيژن موجود در فضاپيما به سرعت مشتعل شده و ممکن بود باعث آتش سوزي شوند. در جريان آتش سوزي آپولو ۱، سه نفر از فضانوردان کشته شدند. پس ناسا به يک خودکار نياز داشت که در شرايط صد در صد اکسيژن نيز آتش نگيرد و همچنين در خلأ، بي‌وزني و دماهاي بالاي ۱۵۰ درجه‌ي سانتيگراد نيز کار کند. پروژه‌ي توليد خودکار فضايي توسط مخترعي به نام فيشر راه افتاد و ناسا هم در اين زمينه سرمايه گذاري خاصي نکرد. پاول فيشر (Paul Fisher) متوجه شد که فضانوردان به يک قلم ايمن‌تر و قابل اعتمادتر نيازمندند و در جولاي ۱۹۶۵ ميلادي يک خودکار تحت فشار جديد را ساخت. وي اولين نمونه را براي دکتر رابرت گيلراث (Robert Gilruth) مدير مرکز فضايي هوستون فرستاد. به جز جوهر خودکار فضايي، تمام اجزاي آن فلزي بودند. خودکار توسط ناسا تست شد و از آن پس تا امروزه از آن در پروازهاي فضايي ناسا استفاده مي‌شود. البته اين پروژه به جز هزينه‌ي خريد خودکارها، هزينه‌ي ديگري براي ناسا نداشته است و سازمان فضايي شوروي نيز از آن استفاده مي‌کرده است. اين خودکارها در پروازهاي فضايي مرکوري و جميني و تمامي پروازهاي شوروي تا سال ۱۹۶۸ استفاده شدند. اما اگر شما نيز مايل به خريدن اين خودکارها هستيد مي‌توانيد به اين سايت مراجعه کنيد و با مبلغي اندک يکي از آنها را بخريد.