دوو اسپرو در آئینه تاریخ

پدال/ دوو اسپرو (ESPERO) که در برخي از ممالک اسپانيايي‌زبان با نام آرانوس (ARANOS) خوانده مي‌شود، يک خودروي چهار درب،5 نفره ميان سايز با فرم سدان ناچ‌بک بود که از سال‌هاي 1990 الي 1997 ميلادي توسط شرکت دوو (DAEWOO) کره جنوبي توليد مي‌شد. دوو اسپرو از حيث تکنيکي اساساً بر مبناي پلت‌فرم J-TYPE شرکت جنرال موتورز تکوين و توسعه يافته بود. پلت‌فرمي که به اشتراک در شورولت کاوالير و اپل اسکونا نيز به کار مي‌رفت. اسپرو از فرم متمايزي در بدنه خود سود مي‌برد که توسط موسسه ايتاليايي برتونه (BERTONE) طراحي شده و شباهت بسياري نيز با سيتروئن زانتيا داشت، ناگفته نماند که خود زانتيا هم توسط موسسه ايتاليايي برتونه تراش خورده بود. قلب اسپرو با پيشرانه‌هاي ساخت شرکت هولدن استراليا، از زيرمجموعه‌هاي جنرال موتورز به تپش در مي‌آمد، اين پيشرانه‌ها از سري FAMILY 1 جنرال موتورز، ازجمله نسخه‌اي 1.5 ليتري به توان 90 اسب بخار و يا از سري FAMILY 2 جنرال موتورز ازجمله نسخه‌اي 1.8 ليتري با توان 96 اسب بخار و 2 ليتري به توان‌هاي 100 الي 110 اسب بخار بودند. از حيث سامانه انتقال قدرت، دوو اسپرو با گيربکس‌هاي 5 سرعته دستي و يا 4 سرعته اتوماتيک (ساخت شرکت AISIN ژاپن) عرضه مي‌شد. اسپرو در سال 1997 ميلادي جاي خود را به مدل مدرن‌تر و کيفي‌تري به نام لگانزا (LEGANZA) داد. همان‌طور که در سطور بالا نيز ذکر شد، دوو اسپرو در برخي از کشورهاي اسپانيايي‌زبان و نه در همه آنها با نام آرانوس فروخته مي‌شد. نام آرانوس هم از اين لحاظ گزينش شد که اسپرو در زبان اسپانيايي معناي “من منتظرم” را مي‌داد، نامي که به نظر کمتر از توان بازاريابي در ميان مردمان متکلم به اين زبان برخوردار است. در سال 1995 الي 1996 ميلادي، دوو اسپرو در بازار استراليا نيز راه يافت و تنها با پيشرانه‌اي 2 ليتري عرضه شد. همچنين از ماه ژانويه سال 1995 ميلادي، کشورهاي اروپايي نيز شروع به واردات اسپرو به همراه مدل نکسيا (سي يلو) نمودند. دوو اسپرو در اروپا توانست فروش خوبي را از آن خود کند که اين مهم به لطف قيمت رقابتي، طراحي پيشرفته و فرم به‌شدت شيب‌دار شيشه عقب، فضاي داخلي جادار، محفظه بار بزرگ، سطح شايان توجهي از تجهيزات و نيز بسته جامع خدمات پس از فروش آن فراهم گرديد. به‌رغم تمامي اين نکات مثبتي که اشاره شد، دوو اسپرو از اشکالات متعددي در رنج بود. طراحي داخل کابين آن دمده و قديمي و شبيه به خودروهاي دهه 80 ميلادي بود. مصرف سوخت آن نيز چندان کم نبود و بدنه آن هم مستعد خوردگي بود. با همه اينها اسپرو توانست با قيمت پايين و هزينه‌هاي کم خود محبوب همچنان محبوب باقي بماند. دوو اسپرو، علاوه بر کره در کشورهاي ديگري همچون روماني، لهستان و نيز ايران توليد مي‌شد. اين خودرو از اواخر سال 1370 شمسي به‌صورت کاملاً ساخته شده (CBU) توسط شرکت کرمان خودرو (کرمان موتور امروز) وارد ايران شد و با رقمي معادل 2.2 ميليون تومان براي مدل 1992 قيمت‌گذاري شد که در قياس با رقباي ژاپني خود ازجمله ميتسوبيشي گالانت و تويوتا کرونا تا حدي منصفانه‌تر بود، زيرا که اين دو آسيايي رقيب، بالاي 3 ميليون تومان در بازار داخلي فروخته مي‌شدند. البته ناگفته نماند که پس از استقبال بالاي مشتريان وطني از اسپرو، سال بعد بهاي نسخه فيس‌ليفت مدل 1993 آن به رقم 2.8 ميليون تومان و حتي فراتر جهش پيدا کرد! دوو اسپرو در آن دوره يکي از محبوب‌ترين و جذاب‌ترين خودروهاي وارداتي به کشورمان بود و شتاب نسبتاً خوب و فنربندي نرم آن تمامي طيف‌هاي سني را مجذوب خود کرده بود. اسپرو مدت‌زمان کوتاهي، از سال‌هاي 1374 الي 1375 شمسي در کشورمان و در خطوط کرمان موتور مونتاژ شد که در اواخر سال 1375 جاي خود را به مدل زيبا، فوق‌العاده نرم و کم استهلاک سي يلو داد. توليد سي يلو نيز پس از ورشکستگي شرکت دوو و خريد تمامي سهام آن توسط جنرال موتورز، سال 1383 شمسي در کشورمان متوقف و بدين ترتيب دفتر دوو در ايران بسته شد. با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد