درباره ویکتور؛ بمب افکن اتمی انگلیسی!

عصر ايران/ از رنگ سفيد ضد فلش (تلالو) براي رنگ‌ آميزي بدنه استفاده شد. اين نوع از رنگ سفيد معمولا در بمب افکن هاي هسته اي بريتانيا، شوروي و آمريکا ديده مي شد و هدف از آن منعکس ساختن برخي از تشعشعات حرارتي منشا گرفته از انفجارهاي هسته اي بود. عصرايران؛ مجله تصويري سلاح- هندلي پيج ويکتور يک بمب افکن استراتژيک بريتانيايي مجهز به موتور جت است که توسط اولين شرکت سازنده هواگرد با سهامي عام در انگلستان به نام "هندلي پيج" طراحي و توسعه يافت. اوج فعاليت اين کمپاني مربوط به دوران جنگ سرد مي شود. هندلي پيج ويکتور سومين و آخرين بمب افکن سري V بود که به نيروي هوايي سلطنتي خدمت کرد. طراحي و توسعه اين محصول به عنوان بخشي از پروژه تعيين استراتژي هاي خاص براي توليد و استفاده از تسليحات هسته اي هوابرد بريتانيا وارد مراحل ساخت خود شد و در نهايت نيز به دليل خستگي مواد (شکست ماده در اثر اعمال نيروهاي متناوب و تنش هاي تکرار شونده) از عمليات کنار گذاشته شد. در ادامه شماري از ويکتورهاي توليد شده براي مقاصد شناسايي استراتژيک اصلاح و مجهز به ترکيبي از رادارها، دوربين ها و همينطور سنسورهاي مختلف شدند. در واقع پس از آن که پروژه بازدارندگي هسته اي در اختيار موشک هاي پلاريس نيروي دريايي بريتانيا با قابليت پرتاب از زيردريايي ها قرار گرفت، ناوگاني بزرگ از بمب افکن هاي V نيز با چالش مواجه شدند. در نتيجه اين اقدام تعداد زيادي از ويکتورهاي باقي مانده به تانکرهاي سوخت گيري هوايي تبديل شدند. طي جنگ فالکلند، تانکرهاي ويکتور با هدف سوخت رساني هوايي به بمب افکن هاي استراتژيک آورو والکان مورد استفاده قرار گرفتند. آخرين نمونه از بمب افکن هاي استراتژيک هندلي پيج ويکتور در تاريخ 15 اکتبر سال 1993 از خدمت رسمي کنار گذاشته شد. هواپيماهاي ديگري همچون ويکرز VC10 و لاکهيد تري استار براي ايفاي نقش سوخت رساني هوايي جايگزين ويکتور شدند. منشا ويکتور و ساير بمب افکن هاي سري V، برنامه قديمي تسليحات اتمي بريتانيا و سياست هاي بازدارندگي هسته اي که به دنبال جنگ جهاني دوم تصويب شده بودند، محسوب مي شود. بر اساس يکي از استانداردهاي مطرح شده ويژگي هاي مشخصي براي تسليحات اتمي اعلام شد: طول سلاح مي بايست از 7.37 متر، قطر آن از 1.5 متر و وزن آن از 4500 کيلوگرم کمتر باشد. در همين زمان وزارت هوانوردي نيز الزامات جديدي را براي طراحي بمب افکن به منظور جايگزين سازي با بمب افکن هاي سنگين قديمي مجهز به موتورهاي پيستوني ارائه داد که در نتيجه آن هندلي پيج ويکتور متولد شد. ويکتور هواپيمايي مجهز به ظاهري آينده نگر و چهار موتور توربوجت محصور شده ميان بال هايي قطور بود. چنين طراحي متفاوتي را به سختي مي توان در پرنده هاي ديگر مشاهده کرد و به همين دليل تشخيص ويکتور از دوستان خود کار چندان دشواري نيست. بمب افکن مذکور 5 نفر خدمه متشکل از دو خلبان و سه نيروي همراه (يک نقشه خوان، يک اپراتور رادار و يک افسر تجهيزات الکترونيک هوانوردي) داشت. درست مانند ساير بمب افکن هاي V، در اين نمونه نيز تنها خلبانان از حضور صندلي پران بهره مي بردند. از آن جايي که ويکتور به عنوان بخشي از يک پروژه هسته اي معرفي شده بود، از رنگ سفيد ضد فلش (تلالو) براي رنگ‌ آميزي بدنه استفاده شد. اين نوع از رنگ سفيد معمولا در بمب افکن هاي هسته اي بريتانيا، شوروي و آمريکا ديده مي شد و هدف از آن منعکس ساختن برخي از تشعشعات حرارتي منشا گرفته از انفجارهاي هسته اي بود. بدين ترتيب مجموعه خلبان، سرنشينان و حتي خود پرنده نظامي نيز از آثار زيان بار حملات و يا حادثه هاي اتمي به طور نسبي در امان مي ماندند. در ادامه پس از کانديد شدن بمب افکن هاي V براي اجراي ماموريت هاي مختلف در سطح پروازي پايين طي دهه 1960، رنگ منتخب هم از سفيد ضد فلش به سبز و خاکستري تاکتيکي تغيير يافت. اين رنگبندي باعث شد که احتمال تشخيص هواپيما توسط ناظر زميني کاهش يابد. محفظه بمب ويکتور در مقايسه با نمونه هاي هم رده خود، به طرز قابل توجهي بزرگتر بود و بدين ترتيب قابليت بيشتري براي حمل بمب هاي سنگين به ازاي کاهش برد در اختيار داشت. اين محفظه مي توانست تا يک بمب گرند اسلم 10000 کيلوگرمي يا دو بمب تال بوي 5400 کيلوگرمي و يا حداکثر 39 مين دريايي به وزن 910 کيلوگرم را در خود جاي دهد. علاوه بر موارد فوق، نواحي مخصوصي در قسمت زير بال ها نيز طراحي شده بود که بتواند ظرفيت کمکي از 28 بمب 453 کيلوگرمي را در اختيار محفظه اصلي قرار دهد. با اين حال طرح مذکور هيچ گاه به صورت عملي پيگيري نشد. همانند دو بمب افکن سري V ديگر، ويکتور نيز مجهز به سيستم ناوبري و بمباران (به اختصار NBS) بود. براي اين منظور هم پرنده فوق از سيستم هاي راداري متعدد استفاده مي کرد. از انواع مختلف هندلي پيج ويکتور HP.80: پروتوتايپ، دو فروند از اين نمونه ساخته شد B.1: هواپيماي بمب افکن استراتژيک که در مجموع 50 فروند از آن ساخته شد و يکي از نمونه هاي اصلي محسوب مي شود B.1A: نسخه ارتقا يافته از B.1 که مجهز به رادار هشدار دهنده در قسمت دم بوده است، 24 فروند B.1 به B.1A تغيير يافتند BK.1: نمونه مخصوص سوخت گيري هوايي که 11 فروند از آن ساخته شد BK.1A: نسخه اي ديگر ويژه سوخت گيري هوايي که 14 فروند از آن ساخته شد B.2: هواپيماي بمب افکن استراتژيک که در مجموع 34 فروند از آن ساخته شد و يکي از نمونه هاي اصلي محسوب مي شود B.2RS: هواپيماي مجهز به جنگ افزار هسته اي موشک بلو استيل B(SR).2: هواپيماي مخصوص شناسايي استراتژيک مشخصات پروتوتايپ HP.80 - نقش: بمب افکن استراتژيک و يا هواپيماي سوخت رسان هوايي - محل توليد: بريتانيا - توليدکننده: کمپاني هندلي پيج - نخستين پرواز: 24 دسامبر سال 1952 - بازنشستگي: 1993 - اپراتور اصلي: نيروي هوايي سلطنتي - توليد شده به سال: 1952 الي 1963 - هزينه ساخت: 300 الي 400 هزار پوند مشخصات هندلي پيج ويکتور B.1 - خدمه: 5 نفر - طول: 35.03 متر - عرض بال: 34 متر - ارتفاع: 8.573 متر - مساحت سطح بال: 223.5 متر مربع - وزن خالي: 40383 کيلوگرم - بيشينه وزن برخاست: 92986 کيلوگرم - موتور هواگرد: 4 موتور توربوجت آرمسترانگ سيدلي سابفيرA.S.Sa.7 - حداکثر سرعت: 1009 کيلومتر بر ساعت در ارتفاع 11000 متري - برد: 9662 کيلومتر - سقف پرواز: 17000 متر - تسليحات: تا 35 بمب 450 کيلوگرمي يا يک بمب هسته اي يلو سان ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد