آخرين خبر/ شايد در نگاه اول بگوييد: «خب معلوم است، اديسون!»؛ اما بهتر است بدانيد پاسخ به اين پرسش چندان هم ساده نيست.
ايدهي اصلي استفاده از الکتريسيته براي توليد روشنايي نخستين بار بيش از 200 سال پيش و توسط شيميدان انگليسي، «هامفري ديوي» (Humphrey Davy) مورد بررسي قرار گرفت. او نشان داد زمانيکه جريان الکتريسيته از درون سيم عبور ميکند، مقاومتش باعث گرم شدن آن تا نقطهاي ميشود که شروع به ايجاد نور ميکند. اما او همچنين مشکل کليدي براي ساخت نخستين «لامپ رشتهاي» کاربردي را هم شناسايي کرد: يافتن مادهي ارزانقيمتي که هم به روشني بسوزد و هم چندين ساعت دوام آورد.
اگرچه افتخار پيدا کردن راهحل اين مشکل اغلب به «توماس اديسون» آمريکايي نسبت داده ميشود که در سال 1879 (1258) «حباب لامپ رشتهاي کربني» را اختراع کرد، اما شيميداني انگليسي به نام «وارن دِلارو» (Warren de La Rue) حدود 40 سال پيش از اديسون توانسته بود اين چالش علمي را برطرف کند. او از رشتههاي نازک و در نتيجه با مقاومت بالا براي ايجاد روشنايي استفاده کرد و براي به تأخير انداختن سوختن لامپ، رشتهها را از جنس فلزي با نقطهي ذوب بالا که در خلأ قرار داشت، انتخاب کرد. انتخاب فلز گرانقيمت پلاتين براي رشتهي لامپ و مشکلات روش او براي ايجاد خلأ مناسب، باعث غيراقتصادي بودن نتيجهي کار شده بود. با اين وجود و در سال 1878 (1257)، شيميدان انگليسي ديگري به نام «جوزف سوان» (Joseph Swan) از نخستين لامپ رشتهاي اقتصادي و بادوام رونمايي کرد، اما استفادهي او از رشتههاي کربني نسبتا ضخيم باعث سوختن سريع آنها ميشد. راهحل اديسون براي ترکيب رشتههاي کربني نازک با محفظهي خلأ بهتر بود که توانست هر دو چالش علمي و اقتصادي طراحي حباب لامپ را همزمان حل کند.
با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد
بازار